Waar Chaïm Soutine te zien is

Werk van Chaïm Soutine bevindt zich in talrijke musea en collecties in Europa. In Frankrijk bezitten verschillende Parijse musea schilderijen van hem, waaronder het Musée d’Orsay, het Musée du Louvre, het Musée d’Art Moderne de la Ville de Paris en het Musée de l’Orangerie, waar The Little Pastry Cook te zien is. Andere Franse musea met werk van Soutine zijn het Musée des Beaux-Arts in Nantes en het Musée National Fernand Léger in Biot. Buiten Frankrijk is zijn kunst te zien in het Kunstmuseum in Bazel en het Kunstmuseum in Bern. Andere Zwitserse locaties zijn de Gottfried Keller Stiftung, de Staechelin Foundation, het Kunstmuseum in Winterthur en het Kunsthaus in Zürich. Ook zijn er particuliere collecties die zijn werken soms uitlenen voor openbare tentoonstellingen, zoals de Thyssen-Bornemisza Collection en de Josefowitz Collection. Deze collecties zijn niet altijd toegankelijk, dus het is verstandig de websites van musea te raadplegen voor actuele tentoonstellingen.

Hoewel Chaïm Soutine vooral bekend is om zijn schilderijen, bieden prenten een andere mogelijkheid om zijn artistieke visie te verkennen. Grafiek kent een lange geschiedenis die teruggaat tot het oude Egypte en China, maar pas aan het einde van de 19e eeuw werden prenten als een belangrijk artistiek medium beschouwd. Kunstenaars begonnen hun prenten te signeren en zo originele grafiek van reproducties te onderscheiden. Ze gingen ook de oplage beperken en de prenten nummeren, wat invloed had op de prijs en overmatig gebruik van de plaat of steen voorkwam. Met prenten konden kunstenaars een groter publiek bereiken dankzij de grotere oplagen en lagere kosten. Handelaren als Julius Meier-Graefe, Ambroise Vollard en Daniel-Henry Kahnweiler zagen de waarde van prenten en moedigden schilders en beeldhouwers aan ze te maken. Let bij het bekijken van een prent op de oplagevermelding (twee getallen), de titel in het midden en de handtekening rechts. Deze gegevens, doorgaans met potlood aangebracht, kunnen informatie geven over de echtheid van de prent en zijn plaats binnen de oplage.

Chaïm Soutine (geboren in 1893, overleden in 1943) was een Russische schilder van Belarussisch-Joodse afkomst. Tijdens zijn verblijf in Parijs droeg hij in belangrijke mate bij aan het expressionisme. Zijn belang ligt in zijn persoonlijke stijl, waarin vorm, kleur en textuur belangrijker waren dan een nauwkeurige weergave. Zijn aanpak vormde een brug tussen traditionele technieken en de zich ontwikkelende abstract-expressionistische kunst. Soutine verkende alle gebruikelijke genres: stillevens, portretten en wat men ‘stormachtige’ landschappen zou kunnen noemen. Tussen 1919 en 1922 maakte hij krachtige, gewelddadige en bijna catastrofale schilderijen die voortdurende verandering en een aanhoudend proces van schepping en vernietiging uitdrukten. Eén voorbeeld is *Hill at Ceret*. Zijn portretten gelden als enkele van zijn belangrijkste werken, maar Soutine was minder bezig met psychologische analyse dan met het scheppen van nieuwe, levende wezens. Deze vaak gekwelde figuren hebben een tastbare stof en gevoeligheid; ze ontstonden uit buitengewone vervormingen, maar bleven toch op hun model lijken. In *The Little Pastry Cook* (circa 1922) brengen dikke verfstreken bijvoorbeeld het oppervlak tot leven en geven ze het een onsamenhangende levendigheid.

Chaïm Soutine was een Russische schilder van Belarussisch-Joodse afkomst. Tijdens zijn verblijf in Parijs droeg hij in belangrijke mate bij aan het expressionisme.

Chaïm Soutine, een in Rusland geboren kunstenaar van Belarussisch-Joodse afkomst (1893–1943), verhuisde in 1913 naar Parijs en maakte deel uit van de ‘School van Parijs’. Hij wordt met het expressionisme geassocieerd, hoewel zijn stijl uniek was. Soutine bracht verf dik en pasteus aan. Zijn kunst draaide minder om nabootsing en meer om vorm, kleur en textuur. Hij wilde de formele en emotionele mogelijkheden van de schilderkunst verruimen. Zijn werken bevatten vaak extreme vervormingen en meerdere heldere kleurenpaletten. Soutine was gefascineerd door de substantie van vlees, menselijk of dierlijk. Dat blijkt uit zijn portretten, vaak van geüniformeerde figuren zoals bedienden en banketbakkers, en uit zijn stillevens, waarop geregeld dode dieren staan. In zijn stillevens bestudeerde en schilderde hij de innerlijke substantie van dierlijk vlees met grote aandacht. Tussen 1919 en 1922 schilderde Soutine met een gewelddadige, catastrofale kracht en drukte hij voortdurende verandering uit.

De expressionistische stijl van Chaïm Soutine, gekenmerkt door dikke verflagen en vervormde vormen, had een merkbare invloed op andere schilders. Hoewel Soutine zei dat hij onverschillig stond tegenover het werk van zijn tijdgenoten, vond zijn kunst weerklank bij latere kunstenaars. Willem de Kooning is een belangrijke kunstenaar die door Soutine werd beïnvloed. De Kooning bewonderde de ‘weelderigheid’ en ‘vlezigheid’ van Soutines schilderijen, vooral de stillevens en landschappen. Die invloed is te zien in De Koonings latere werk, met name in zijn naakten, die door hun rauwe weergave van vlees aan Soutines karkassen doen denken. Ook Jean Fautrier, een bijna-tijdgenoot, voelde verwantschap met Soutine. Beide kunstenaars onderzochten rottend vlees en kleverige materie op manieren die afweken van hoe andere kunstenaars vergelijkbare onderwerpen benaderden. Sommige critici zagen een verband tussen Fautriers morbide schilderijen en Soutines sensibiliteit. Soutines invloed kan worden gezien als een brug tussen traditionele schilderkunst en het abstract expressionisme. Zijn nadruk op vorm, kleur en textuur in plaats van strikte nabootsing effende de weg voor de vrije stijl van kunstenaars als De Kooning.

Hoewel Chaïm Soutine een gevarieerd oeuvre maakte, staat hij vooral bekend om zijn reeks schilderijen van runderkarkassen. Deze werken, die voornamelijk in de jaren 1920 ontstonden, kenmerken zich door dikke impasto en intense kleuren. Zijn belangstelling voor dit onderwerp kwam voort uit zijn tijd als piccolo in een hotel in Parijs. Daar zag hij hoe karkassen van dieren bij de keuken werden afgeleverd. Ook liet hij zich inspireren door Rembrandts schilderij *Slaughtered Ox* uit 1655, dat hij in het Louvre zag. Een van Soutines bekendste karkasschilderijen heet eenvoudigweg *Carcass of Beef*. Tussen 1924 en 1927 schilderde hij verschillende versies van dit onderwerp. Op deze schilderijen hangt vaak een gevild karkas in een slagerij. Het rauwe vlees is weergegeven in rood, wit en blauw. De werken worden vaak opgevat als memento mori: bespiegelingen over sterfelijkheid en de vergankelijke aard van het leven. Ze weerspiegelen ook Soutines belangstelling voor de rauwe werkelijkheid om hem heen.

Chaïm Soutine (geboren in 1893 of 1894, overleden in 1943) wordt verbonden met het expressionisme en de School van Parijs. Nadat hij rond 1913 vanuit Litouwen naar Parijs was gekomen, ontwikkelde Soutine een eigen stijl met dikke verflagen en vervormde vormen. Zijn kunst is omschreven als droevig en hartstochtelijk, met een wilde, chaotische geest. Hoewel hij zich verdiepte in het werk van oude meesters als Rembrandt, Chardin en Courbet, bewoog zijn stijl zich in de richting van abstractie: met vorm, kleur en textuur drukte hij een emotionele reactie op de wereld uit. Zijn schilderijen tonen vaak landschappen, portretten en stillevens. Vooral zijn landschappen uit 1919–1922 hebben een gewelddadige kracht. In plaats van rationele composities tonen werken als *Hill at Ceret* (circa 1920–21) een hartstochtelijke, persoonlijke reactie op de natuur, waarmee de kunstenaar zich lijkt te vereenzelvigen. Zijn portretten draaien minder om psychologische analyse dan om het scheppen van nieuwe, emotioneel geladen figuren. Zijn onstuimige stijl liep vooruit op kunstenaars als Willem de Kooning.