Waar Bernard Buffet te zien is

Schilderijen en prenten van Bernard Buffet bevinden zich in veel openbare collecties. Het gaat om musea in Frankrijk, andere delen van Europa en Noord-Amerika. In Frankrijk bezit het Musée d’Art Moderne in Parijs verschillende schilderijen. Het Musée Bernard Buffet in Surugadaira, Japan, is aan zijn werk gewijd en bezit een grote collectie schilderijen, aquarellen, prenten en documenten over zijn leven en loopbaan. Ook het Museum of Modern Art in New York heeft prenten van Buffet in de collectie en de Tate Gallery in Londen bezit een lithografie. Deze en andere instellingen tonen Buffet soms in tijdelijke tentoonstellingen of in de presentaties van hun vaste collectie. Controleer voor een bezoek de museumwebsites om te zien welke werken momenteel te zien zijn. Grote veilinghuizen zoals Sotheby’s en Christie’s verkopen ook regelmatig werk van Buffet.

Bernard Buffet (1928^[1]–1999^[1]) was een Franse schilder en prentmaker die zich tegen abstracte kunst keerde. Hij verwierf al vroeg erkenning; tegen het einde van zijn twintiger jaren had hij al een aanzienlijke reputatie. Zijn prenten vertonen vaak stilistische en thematische overeenkomsten met zijn schilderijen. Hij gaf de voorkeur aan droge-naaldetsen, lithografie en etsen. Die prenten verspreidden zijn artistieke visie onder een groter publiek. Veelvoorkomende onderwerpen zijn clowns, religieuze scènes en stillevens. Zijn stijl kenmerkt zich door hoekige vormen en een strenge uitstraling; hij gebruikte zwarte lijnen om vormen af te bakenen. Het algemene effect kan emotioneel intens zijn. Verzamelaars moeten rekening houden met grote verschillen in drukkwaliteit en oplage. Sommige Buffet-prenten werden in zeer grote aantallen gemaakt, andere zijn relatief schaars. Authenticatie kan een probleem zijn, dus herkomst is belangrijk. Buffet maakte veel prenten, met opties voor beginnende en ervaren verzamelaars. Zijn werk biedt inzicht in de naoorlogse figuratieve kunst in Frankrijk.

Bernard Buffet was een productieve Franse schilder, tekenaar en prentmaker. Hij wordt verbonden met het anti-abstract expressionisme, dat niet-figuratieve schilderkunst afwees. Buffet wilde kunst maken die toegankelijk was voor een breed publiek en had aanzienlijk commercieel succes. Zijn schilderijen bevatten vaak hoekige figuren en sobere composities. Hij schilderde portretten, stillevens en religieuze scènes. Zijn kenmerkende stijl bestaat uit dunne zwarte lijnen en gedempte kleuren. Hoewel kunstcritici vaak afwijzend waren, omarmde het publiek zijn toegankelijke stijl. Zijn populariteit bereikte een hoogtepunt in de jaren 1950^[1]. Later bleef hij veel werk maken, al was de smaak van het publiek van zijn esthetiek verschoven. Tegenwoordig is er opnieuw belangstelling voor zijn kunst, vooral zijn grafische werk. Zijn prenten zijn een betaalbaardere manier om zijn kunst te verzamelen en geven een breder publiek toegang tot zijn artistieke visie.

De artistieke praktijk van Bernard Buffet omvatte uiteenlopende materialen en technieken. Hij combineerde olieverf vaak met andere stoffen om ongebruikelijke texturen te maken. In zijn vroege werk verwerkte hij onder meer cement, teer, grind, zand, stof en zelfs vlindervleugels. Hij verdikte verf met zand en lijm tot een korrelige pasta. Ook gebruikte Dubuffet onconventionele gereedschappen en dragers, omdat dit volgens hem de creativiteit stimuleerde. Voor portretten legde Dubuffet het doek plat en bedekte het met een dikke laag lichtgekleurde olieverf, aangebracht met een spatel. Vervolgens strooide hij as, zand en kolenstof over het oppervlak. De kleur bracht hij aan als een dunne wassing. Het beeld ontstond door lijnen met een paletmes in het oppervlak te krassen, waardoor de textuur van het doek zichtbaar werd. Een dun mengsel van verf en terpentijn streek hij over het gezicht om de lijnen te kleuren. Later beperkte hij in de Hourloupe-reeks zijn palet tot rood, wit, blauw en zwart. Hij liet natuurlijke materialen achterwege en gebruikte kleur om abstracte ideeën uit te drukken.

De artistieke invloed van Bernard Buffet is niet goed gedocumenteerd. Henri Matisse beïnvloedde echter een aantal kunstenaars. Verschillende critici, kunsthistorici en kunstenaars reageerden op de overzichtstentoonstelling van Matisse in het Museum of Modern Art. Ellsworth Kelly, Francis M. Naumann, Jeff Perrone, Richard Hennessey en Robert Kushner reageerden positief. Nancy Spero, Jo Anna Isaak en Kenneth Silver uitten politieke kritiek. Jennifer Bartlett, Lynne Tillman en Gary Indiana boden impressionistische reacties, terwijl Robert Rosenblum, Peter Schjeldahl en Charles Stuckey nuchtere kunsthistorische analyses gaven. Matisse beïnvloedde Amerikaanse kunstenaars van de jaren 1940^[1] tot en met de jaren 1970, onder wie Hans Hofmann en Sean Scully. Zijn gebruik van het venstermotief is vergelijkbaar met dat van Robert Motherwell, vooral in *Open Window, Collioure*. Ook hard-edge-schilders als Youngerman, Kelly en Zox, bepaalde coloristen (Frankenthaler, Motherwell, Stella) en figuratieve kunstenaars (Avery, Wesselmann) werden door hem beïnvloed. Roy Lichtenstein maakte pastiches van Matisse en Diebenkorn. Serge Fauchier, lid van de groep “Support/surface”, werd beïnvloed door Matisse en Amerikaanse kleurveldschilders.

Bernard Buffet is vooral bekend om zijn schilderijen van clowns en religieuze onderwerpen, maar ook om stillevens en portretten. Eén bekendste werk aanwijzen is moeilijk, omdat zijn populariteit schommelde en per regio verschilde. Eén kandidaat is Clown Violinist (1955^[1]), dat zijn hoekige stijl en terugkerende clownmotief typeert. De magere gelaatstrekken en melancholieke uitdrukking van het onderwerp zijn kenmerkend voor Buffets naoorlogse esthetiek. Het werk maakt deel uit van een clownreeks die zijn populariteit versterkte. Een andere kandidaat is The Christ (1951), dat zijn omgang met religieuze onderwerpen weerspiegelt. Deze sobere, lineaire Christusfiguur wijkt af van traditionele voorstellingen en sluit aan bij de existentiële stemming van de tijd. Uiteindelijk is het “bekendste” werk subjectief en afhankelijk van persoonlijke interpretatie en bekendheid. Zowel Clown Violinist als The Christ blijven, naast andere werken, belangrijke voorbeelden van zijn bijdrage aan de 20e-eeuwse kunst.

Bernard Buffet (1928^[1]–1999^[1]) was een Franse schilder die na de Tweede Wereldoorlog met anti-abstracte kunststromingen werd geassocieerd. Eind jaren 1940^[1] kreeg hij bekendheid als onderdeel van de tendens “misérabilisme”, een stijl die naoorlogse onrust uitdrukte in sombere figuratieve werken. Zijn schilderijen tonen vaak langgerekte figuren, hoekige vormen en een beperkt kleurenpalet, wat een gevoel van melancholie oproept. Hij schilderde portretten, stillevens en religieuze scènes. Hoewel hij aanvankelijk succesvol was, nam zijn populariteit af toen abstracte kunst dominanter werd. Toch bleef Buffet zijn kenmerkende stijl ontwikkelen en bleef hij zijn hele loopbaan figuratief werken. Later in zijn leven kwam er opnieuw belangstelling voor zijn werk. Zijn oeuvre biedt een beeld van de angsten van zijn tijd en vormt een alternatief voor de dominante naoorlogse stromingen in de kunst.

Bernard Buffet (1928^[1]–1999^[1]) was een Franse schilder en prentmaker die met het naoorlogse expressionisme wordt verbonden. Hij verwierf bekendheid met een kenmerkende figuratieve stijl. Zijn werk toont vaak langgerekte, hoekige figuren met donkere, zware contouren en een gedempt palet. Hij schilderde portretten, stillevens, religieuze scènes en stadsgezichten. In de jaren 1950^[1] had Buffet aanzienlijk commercieel succes en kreeg hij veel aandacht van critici. In latere decennia nam zijn populariteit af; sommigen vonden zijn stijl repetitief. Ondanks wisselende kritische opvattingen bleef hij een productief kunstenaar en maakte hij een omvangrijk oeuvre. Hij staat bekend om zijn bijdrage aan de figuratieve beweging; zijn kunst biedt inzicht in naoorlogse onrust en vervreemding.