Waar David Park te zien is

Werk van David Park is in verschillende musea te zien. In de Verenigde Staten zijn dat het Los Angeles County Museum of Art (LACMA), 5905 Wilshire Boulevard, Los Angeles, en het Metropolitan Museum of Art, 1000 Fifth Avenue, New York. Andere mogelijkheden zijn het Minneapolis Institute of Arts, 2400 Third Avenue South, Minneapolis, en het Museum of Modern Art, 11 West 53rd Street in New York. Ook kunt u terecht bij het Virginia Museum of Fine Arts, 200 N. Boulevard, Richmond. Buiten de Verenigde Staten bezit mogelijk ook het Royal Ontario Museum in Toronto relevante werken; het is gevestigd aan 100 Queens Park, Toronto. Deze musea hebben belangrijke collecties waarin werk van Park kan voorkomen.

Houd bij het bekijken van prenten van David Park enkele basisfeiten over het medium in gedachten. Een prent is als prent bedacht en uitsluitend als prent uitgevoerd, meestal in een genummerde oplage en gesigneerd. Elk exemplaar in de oplage is origineel en afzonderlijk gedrukt van een plaat, steen, zeef of blok dat voor dit doel is gemaakt. Er bestaat niet één oorspronkelijke prent waarvan kopieën worden gemaakt. De kunstenaar bepaalt de oplage. De nummering houdt het aantal exemplaren bij; elke prent krijgt een eigen nummer (12/25 betekent bijvoorbeeld dat de oplage 25 exemplaren telt en dit nummer 12 is). De oplagevermelding staat als paar getallen linksonder in de marge van de prent; het gaat om het nummer van de prent en dat van de oplage, gescheiden door een kort streepje. De titel staat middenonder in de marge en de handtekening rechts. Oplagebeschrijvingen worden altijd met potlood gesigneerd.

David Park (1911^[1]-1960^[1]) is belangrijk vanwege zijn rol in de Bay Area Figurative Movement^[1]. Deze groep kunstenaars, onder wie Elmer Bischoff en Richard Diebenkorn, verwierp de dominantie van het abstract expressionisme in de jaren 1950^[1]. Ze namen afstand van het ‘regelboek’ ervan en zochten naar bescheidener, toegankelijker kunst. Park zei beroemd dat ‘ideeën over vooruitgang in de schilderkunst nogal dwaas zijn’. Hij was een van de eersten die terugkeerde naar figuratief werk. Zijn stillevens met alledaagse onderwerpen tartten de verheven doelen van het abstract expressionisme. Table with Fruit (1951-52) heeft de intimiteit van een Bonnard, maar zonder stilistische overdaad. Park gebruikte eigenzinnige technieken, zoals echoënde strepen en overdreven perspectief, die aan Grant Wood doen denken. Halverwege de jaren 1950 verzachtte Park zijn houding tegenover het abstract expressionisme en nam hij aspecten van gebarenschilderkunst opnieuw op. Zijn stillevens tonen plezier in spontaan aangebrachte verf. Brush and Comb (1956) heeft een sculpturale aanwezigheid. In 1958 ontwierp Park ook decors voor toneelproducties. In 1960 kreeg hij de diagnose kanker.

De technieken van David Park omvatten een gevarieerde omgang met materialen. Hij had ervaring met metaalbewerking in een fabriek en paste die kennis toe op beeldhouwkunst. Smith zei: ‘Mijn methode om materiaal vorm te geven of tot vorm te komen is even functioneel als het maken van een auto of locomotief.’ Voordat Smith beeldhouwer werd, werkte hij met lood, messing en aluminium en combineerde hij deze met steen en koraal. In 1939^[1] laste hij zijn eerste werkstuk met een booglasapparaat; zijn methode maakte gebruik van uitrusting en materialen die ook bij locomotiefproductie werden toegepast. Smith streefde naar functionele vorm en had geen esthetische belangstelling voor gereedschapssporen of oppervlakteversiering. Hij had geen vaste werkwijze en zei: ‘Ik kan me geen werk voorstellen en daar materiaal voor kopen. Ik kan een onderdeel vinden of ontdekken.’ Hij gebruikte vaak gevonden onderdelen en liet ze uitharden en vloeiender worden voordat hij ze in zijn werk opnam. Ook gebruikte Smith staal, dat hij als zeer veelzijdig beschouwde. Daarnaast experimenteerde hij met bronsgieten en gebruikte hij onderdelen vaak in een andere volgorde dan aanvankelijk bedoeld.

David Park staat bekend om zijn band met de Bay Area Figurative Movement^[1]. Deze groep kunstenaars, onder wie Elmer Bischoff en Richard Diebenkorn, keerde zich in de jaren 1950^[1] tegen het abstract expressionisme. Diebenkorn vond dat het abstract expressionisme te formulematig werd. Park zei beroemd dat ‘ideeën over vooruitgang in de schilderkunst nogal dwaas zijn’. De Bay Area Figuratives zochten naar toegankelijker kunst, als tegenhanger van de monumentale abstracties van de New York School. Bischoff wilde een expressie die ‘bescheidener, nuchterder, alledaagser en toegankelijker’ was. Parks vroege figuratieve werk omvatte stillevens met alledaagse onderwerpen. Zijn schilderij *Table with Fruit* (1951-52) heeft de intimiteit van een Bonnard of Vuillard uit de late negentiende eeuw, maar zonder hun stilistische virtuositeit. Het overdreven perspectief van Park leest als karikatuur en doet denken aan Grant Wood of Thomas Hart Benton. Bischoffs eerste figuratieve werken waren direct naturalistisch en deelden Parks wens terug te keren naar de waargenomen werkelijkheid. Halverwege de jaren 1950 namen Park en Bischoff aspecten van gebarenschilderkunst weer op in hun werk.

David Park wordt met de Bay Area Figurative-beweging geassocieerd, maar er is weinig bekend over zijn rechtstreekse invloeden. Mogelijke invloeden zijn af te leiden uit de kunstenaars die zijn tijdgenoten bewonderden. Zo noemde een kunstenaar het analytisch kubisme, vooral het werk van Braque en Picasso, vormend tijdens zijn studietijd. Ook het vroege werk van Kandinsky en Miró was belangrijk, terwijl Matisse en Mondriaan een minder centrale rol speelden. Deze kunstenaar analyseerde de opbouw van schilderijen van deze kunstenaars grondig. Het werk van Matisse beïnvloedde sommige kunstenaars in de jaren 1940^[1]. Tegen 1950-51 waren Pollock, de Kooning en Rothko voor sommigen mentoren geworden. Ook Gorky was erg belangrijk: een kunstenaar zag *Agony* (1947) en *The Liver Is the Cock’s Comb* (1944) op diens tentoonstelling in het Whitney in 1951. De kunstenaars van de New York School kwamen voort uit uiteenlopende invloeden en ontwikkelden ieder een eigen beeldtaal.

David Park is vooral bekend om zijn figuratieve schilderijen uit de jaren 1950^[1]. Hij keerde zich af van pure abstractie en sloot zich aan bij kunstenaars als Elmer Bischoff en Richard Diebenkorn in wat bekend werd als de Bay Area Figurative-beweging. Park maakte veel opmerkelijke werken; Rehearsal (1950) wordt vaak als zijn beroemdste genoemd. Dit olieverfschilderij op doek toont een groep muzikanten in een vereenvoudigde, bijna blokvormige stijl. De compositie is vrij dicht, met de figuren dicht op elkaar. De kleuren zijn ingetogen, vooral bruin, blauw en grijs. Rehearsal markeert een duidelijke breuk met Parks eerdere abstract-expressionistische werk en toont zijn overgang naar een meer figuratieve stijl. Een ander belangrijk schilderij is Four Men (1958), met vier figuren die samen zitten. Net als in Rehearsal zijn de figuren vereenvoudigd en enigszins geabstraheerd, maar toch herkenbaar. Deze schilderijen vestigden Park als vooraanstaande figuur in de kunstwereld van de Bay Area en hielpen de figuratieve schilderkunst in de naoorlogse periode opnieuw vorm te geven.

David Park wordt geassocieerd met de Bay Area Figurative Movement^[1]. Deze groep kunstenaars, actief in Noord-Californië in de jaren 1950^[1], keerde zich af van het abstract expressionisme. Park vond samen met Elmer Bischoff en Richard Diebenkorn dat het abstract expressionisme formulematig was geworden. Diebenkorn zei dat het een ‘regelboek’ aan het worden was. De Bay Area Figuratives verwierpen avant-gardisme en zochten naar toegankelijke kunst. Park zei dat ‘ideeën over vooruitgang in de schilderkunst nogal dwaas zijn’. Ze wilden ‘bescheidener, nuchterder, alledaagser en toegankelijker’ zijn dan de New York School. Veel Bay Area Figuratives, onder wie Park, richtten zich op stillevens en onderwerpen uit hun directe omgeving. Parks stillevens, zoals ‘Table with Fruit’ (1951-52), toonden gewone huiselijke taferelen. Deze werken stonden tegenover de verheven ambities van het abstract expressionisme. Halverwege de jaren 1950 begonnen Park en Bischoff elementen van gebarenschilderkunst in hun werk op te nemen. Parks stillevens tonen het plezier van spontaan omgaan met verf.