Waar Max Pechstein te zien is

Max Pechstein (1881–1955) was een schilder en graficus die met het Duitse expressionisme wordt geassocieerd. In 1906 sloot hij zich aan bij Die Brücke, maar in 1912 werd hij uit de groep gezet. Na 1933 verwijderden de nazi’s 326 werken van Pechstein uit openbare collecties en mocht hij niet meer schilderen. Tussen 1906 en 1923 maakte hij meer dan 900 prenten, voornamelijk litho’s en houtsneden. Vaak drukte hij ze zelf in kleine oplagen. Werk van Pechstein is te zien in verschillende Europese musea, waaronder het Brücke-Museum en de Nationalgalerie in Berlijn; de Kunsthalle en Sammlung Böttcherstraße in Bremen; het Ludwig Museum en het Wallraf-Richartz-Museum in Keulen; Museum Folkwang in Essen; de Kunsthalle in Hamburg; het Niedersächsische Landesmuseum in Hannover; de Städtische Kunsthalle in Mannheim; de Bayerische Staatsgemäldesammlungen in München; de Stiftung Ada und Emil Nolde in Seebüll; en het Von der Heydt-Museum in Wuppertal. Museum Ludwig in Keulen bezit zijn aquarel *Vissers in de branding* uit 1920. Museum Folkwang in Essen bezit zijn kleurenlitho *Vaudeville* uit 1909.

Max Pechstein was een Duitse expressionistische schilder en graficus. In 1906 sloot hij zich aan bij de kunstenaarsgroep Die Brücke. De leden, onder wie Erich Heckel en Karl Schmidt-Rottluff, streefden vergelijkbare artistieke doelen na. Zijn prenten delen stilistische kenmerken met die van hen, zoals vereenvoudigde vormen en krachtige kleuren. Net als andere expressionisten had Pechstein belangstelling voor zogenoemde primitieve kunst. In 1914 reisde hij naar Palau in de Zuidzee. Die reis had grote invloed op zijn kunst. Hij maakte veel prenten met eilandbewoners en tropische taferelen. Deze beelden geven vaak een geïdealiseerd beeld van het leven buiten Europa. Pechstein gebruikte voor zijn prenten houtsneden, lithografieën en etsen. Soms combineerde hij verschillende technieken in één prent. Zijn onderwerpen liepen uiteen van naakten en portretten tot religieuze taferelen. Na de Eerste Wereldoorlog werd zijn stijl meer figuratief. Tijdens het nazitijdperk werd Pechstein als gedegenereerd kunstenaar bestempeld en werden veel van zijn werken uit Duitse musea verwijderd.

Max Pechstein (geboren in 1881 in Zwickau, Duitsland; overleden in 1955 in West-Berlijn) was een schilder en graficus die met het Duitse expressionisme wordt geassocieerd. Nadat hij in Dresden had gestudeerd, sloot hij zich in 1906 op uitnodiging van Karl Schmidt-Rottluff aan bij Die Brücke. In 1908 verhuisde Pechstein naar Berlijn. In 1910 werd hij tot voorzitter van de Neue Secession gekozen; voor dat jaar ontwierp hij de omslag en affiche van de catalogus. Hij pleitte voor tentoonstellingen met internationale modernisten. Pechstein zag kleur als de belangrijkste emotionele kracht in een schilderij. Hij bekritiseerde het impressionisme vanwege het gebrek aan verbeeldingsvol kleurgebruik en het kubisme vanwege de oppervlakkigheid van de kleur. In 1912 werd Pechstein uit Die Brücke gezet omdat hij met de Berliner Secession exposeerde en daarmee het groepsbeleid van uitsluitend gezamenlijke tentoonstellingen schond. In de jaren 1910 en 1920 werd hij, tot ergernis van andere leden van Die Brücke, gezien als de typische expressionist. Pechstein had belangstelling voor „primitieve” culturen. In 1914 reisde hij naar de Palau-eilanden in de Zuidelijke Stille Oceaan, maar bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog werd hij door de Japanners geïnterneerd. In 1918 hielp hij de Novembergruppe oprichten, een linkse kunstenaarsgroep. Na 1933 werd hij uit de Pruisische Akademie der Künste gezet, mocht hij niet meer schilderen en verloor hij zijn baan als docent in Berlijn.

Max Pechstein was een schilder en graficus die met het Duitse expressionisme wordt geassocieerd. In 1906 sloot hij zich aan bij Die Brücke. Zijn prenten bestaan grotendeels uit litho’s en houtsneden die hij tussen 1906 en 1923 maakte. In zijn jaren bij Die Brücke drukte hij vaak zelf kleine oplagen. Later werkte hij samen met in Berlijn gevestigde uitgevers, onder wie Fritz Gurlitt, die portfolio’s en geïllustreerde boeken liet maken. Pechstein verhuisde in 1908 van Dresden naar Berlijn. In 1910 werd hij tot voorzitter van de Neue Secession gekozen en hielp hij Die Brücke aan tentoonstellingsruimte in Berlijn. Hij pleitte voor tentoonstellingen met internationale modernisten. Pechstein beschouwde kleur als de belangrijkste emotionele kracht in een schilderij en gebruikte kleur als uitdrukkingsmiddel. Hij maakte ook tekeningen en legde daarin talrijke verschillende indrukken vast. Zijn lijn is een uiting van temperament. Hij streefde ernaar het oppervlak gelijkmatig te laten resoneren.

Max Pechstein was een invloedrijke figuur binnen het Duitse expressionisme, vooral als lid van Die Brücke. Zijn opvatting dat kleur een centraal expressiemiddel is, onderscheidde hem. Hij bekritiseerde zowel het impressionisme als het kubisme om hun omgang met kleur. Door zijn sterke verwantschap met het fauvisme was zijn werk mogelijk toegankelijker voor het publiek dan dat van andere expressionisten, zoals Ernst Ludwig Kirchner. Sommige critici zagen Pechsteins stijl als kenmerkend voor Noordse eigenschappen. Als eerste lid van Die Brücke verhuisde hij naar Berlijn; in 1910 werd hij voorzitter van de Neue Secession. Hij hielp tentoonstellingsruimte voor Die Brücke te verkrijgen en pleitte voor tentoonstellingen met internationale modernisten. Georg Tappert, Moritz Melzer en Heinrich Richter waren nauw met hem verbonden. Erich Heckel en E. L. Kirchner maakten samen met Schmidt-Rottluff werk dat overeenkomsten met dat van Pechstein vertoont, maar ook eigen accenten heeft.

In het vroege werk van Max Pechstein is de invloed van Henri Matisse en de fauvistische schilders te zien, vooral in zijn kleurgebruik. Pechstein zag kleur als de belangrijkste emotionele kracht in de schilderkunst. Hij wees het impressionisme af vanwege het gebrek aan verbeeldingsvol kleurgebruik en het kubisme vanwege de oppervlakkigheid van de kleur. Als lid van Die Brücke werkte Pechstein samen met andere expressionisten, zoals Erich Heckel, Ernst Ludwig Kirchner en Karl Schmidt-Rottluff. Andere leden beschouwden Pechstein echter als de typische expressionist, tot hun ergernis. Hij nam afstand van decoratieve benaderingen, niet uit protest tegen het impressionisme, maar vanuit een hechte band met levende wezens. Hij streefde naar een eigentijdse aanvaarding van de wereld en het menselijk leven. Pechstein vond dat kunstenaars van het leven moesten leren en niet moesten teruggrijpen op oude emblemen of vroegere stijlperioden.

Max Pechstein (1881–1955) was een schilder en graficus die met het Duitse expressionisme wordt geassocieerd. Op uitnodiging van Karl Schmidt-Rottluff sloot hij zich in 1906 aan bij Die Brücke. In 1908 verhuisde hij naar Berlijn, maar hij bleef tijd doorbrengen met andere kunstenaars van Die Brücke. Pechstein kende al vroeg succes en werd sneller populair dan andere leden van de groep, zoals Ernst Ludwig Kirchner. Dat kan komen doordat zijn schilderijen decoratiever en minder ernstig waren. Zijn kleurgebruik werd beïnvloed door Henri Matisse en andere fauvistische schilders. In 1912 werd Pechstein uit Die Brücke gezet omdat hij de regel om alleen als groep te exposeren had geschonden door schilderijen in te zenden bij de Berliner Secession. In de jaren 1910 en 1920 werd hij beschouwd als de typische expressionist, tot ergernis van andere leden van Die Brücke. Voorbeelden van zijn werk zijn het olieverfschilderij *Weide bij Moritzburg* uit 1910, de aquarel *Vissers in de branding* uit 1920, de kleurenlitho *Vaudeville* uit 1909 en het olieverfschilderij *Naakt in een tent* uit 1911.

Max Pechstein wordt geassocieerd met het expressionisme, vooral als lid van de Duitse groep Die Brücke („De Brug”). Op uitnodiging van Karl Schmidt-Rottluff sloot hij zich in 1906 aan bij deze in Dresden gevestigde groep. Die Brücke streefde naar expressieve kunst en overdreef vaak kleuren en vormen om emoties uit te drukken. Sommigen vonden Pechsteins stijl, hoewel expressionistisch, decoratiever en minder onderzoekend dan die van andere leden, zoals Ernst Ludwig Kirchner. Zijn kleurgebruik werd beïnvloed door Henri Matisse en de fauvistische schilders. In 1908 verhuisde Pechstein naar Berlijn, maar hij bleef contact houden met de kunstenaars van Die Brücke. In 1910 werd hij gekozen tot voorzitter van de Neue Secession, een vereniging voor tentoonstellingen die was gevormd door kunstenaars die door de Berliner Secession waren afgewezen. In 1912 werd hij later uit Die Brücke gezet omdat hij zelfstandig bij de Berliner Secession exposeerde. Na de Eerste Wereldoorlog speelde Pechstein in 1918 een belangrijke rol bij de oprichting van de Novembergruppe, een linkse groep die de betrokkenheid van kunstenaars bij sociaal beleid bevorderde. Het naziregime veroordeelde later zijn werk; in 1933 werd hij uit de Pruisische Akademie der Künste gezet en kreeg hij een schilderverbod.