Waar Juan Gris te zien is

Juan Gris (geboren als José Victoriano Carmelo Carlos González-Pérez in Madrid in 1887) verhuisde in 1906 naar Parijs, waar hij het grootste deel van zijn leven woonde. Hij werd een centrale figuur binnen de kubistische beweging. Bekijk voorbeelden van zijn werk in het Solomon R. Guggenheim Museum in New York. De collectie omvat Houses in Paris (Maisons à Paris) uit 1911, Bottle and Glass (Bouteille et verre; Fruit Bowl; Black, White, Tan; Glass and Carafe) uit februari 1917 en Fruit Dish on a Check Tablecloth (Pink and Green; Compotier) uit november 1917. Schilderijen van Gris waren ook te zien in de Tate Gallery in Londen, het Museum of Modern Art in New York, het Kunstmuseum Basel en Galerie Simon in Parijs. Hij had grote tentoonstellingen in 1923 bij Galerie Flechtheim in Berlijn en in 1925 in Düsseldorf.

José Victoriano Carmelo Carlos González-Pérez (1887–1927), bekend als Juan Gris, was een Spaanse schilder en beeldhouwer die het grootste deel van zijn werkzame leven in Frankrijk doorbracht. In 1910 begon Gris serieus te schilderen en in 1912 had hij een persoonlijke kubistische stijl ontwikkeld. In 1913 begon hij de door Braque en Picasso ontwikkelde techniek papier collé te gebruiken. In 1914 was zijn toepassing ervan persoonlijk en verfijnd. De opgeplakte elementen overlappen en grijpen in elkaar volgens relaties die wiskundig nauwkeurig zijn berekend. Deze collages bedekken het hele doekoppervlak, vormen tegelijk een abstracte compositie en dienen als meerlagige drager voor naturalistische details. Zijn eerste tentoonstelling vond plaats in 1912; datzelfde jaar gaf D-H Kahnweiler Gris een contract dat hem de exclusieve rechten op het werk van de kunstenaar verleende. Nadat Kahnweiler bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog Parijs was ontvlucht, sloot Gris in 1916 een contract met Léonce Rosenberg. Zijn eerste grote solotentoonstelling vond in 1919 plaats in Rosenbergs Galerie l’Effort Moderne in Parijs. In 1920 keerde Kahnweiler terug en werd hij opnieuw Gris’ kunsthandelaar.

Juan Gris, een Spaanse kunstenaar (1887–1927), is belangrijk vanwege zijn ontwikkeling van het kubisme. Hij groeide van vroege, afgeleide werken uit tot een centrale figuur in de tweede fase van de beweging. Nadat hij in 1906 naar Parijs was verhuisd, werkte Gris aanvankelijk als satirisch tekenaar. Daarna ontmoette hij Picasso en Braque; in 1912 had hij een eigen kubistische esthetiek ontwikkeld. Gris nam afstand van het analytische kubisme van Picasso en Braque, dat vaak richting abstractie ging. In plaats daarvan volgde hij wat hij ‘synthetisch kubisme’ noemde. Daarbij gebruikte hij helderdere kleuren en duidelijkere vormen en bouwde hij beelden op uit vereenvoudigde onderdelen. Hij schilderde vaak stillevens. Gris onderzocht wiskundige relaties en harmonische verhoudingen in zijn composities. Hij streefde naar orde en helderheid, waarmee hij zich onderscheidde van de intuïtievere benaderingen van zijn kubistische collega’s. Zijn theorieën beïnvloedden latere kunstenaars en stromingen. Ondanks zijn vroege dood droeg Gris bij aan de ontwikkeling van de moderne kunst.

Juan Gris, wiens echte naam José Victoriano González-Pérez was, werd in 1887 in Madrid geboren. Toen hij in 1906 naar Parijs verhuisde, verruilde hij zijn geboortenaam voor een kortere naam. Hij had veertien broers en zussen en studeerde voordat hij naar Frankrijk verhuisde bouwkunde en schilderkunst.

Juan Gris benaderde het kubisme anders dan Picasso. Picasso en Braque werkten intuïtief en braken voorwerpen uiteen om te zien wat er zou gebeuren, terwijl Gris logisch te werk ging. Hij begon met abstracte geometrische vormen en bouwde daar de voorwerpen weer in op: hij keerde het proces om. Die werkwijze noemde hij deductief.

Juan Gris, geboren in Madrid als José Victoriano Carmelo Carlos González-Pérez, verhuisde in 1906 naar Parijs en begon rond 1910 serieus te schilderen. In 1912 had hij zijn eigen kubistische stijl ontwikkeld. Gris gebruikte collagetechnieken, vooral *papier collé*, waarbij hij composities opbouwde met uitgeknipte stukken papier. Hij combineerde die met materialen als gouache, aquarel, houtskool, gekleurd krijt en potlood. Zijn werkwijze bestond uit het samenstellen van eenvoudige vormen en overlappende vlakken om voorwerpen te suggereren. Hij ontleedde afgebeelde voorwerpen en toonde elk facet vanuit een ander gezichtspunt. Zijn collage-elementen hadden vaak een letterlijk karakter. Gris verklaarde zijn gebruik van een stuk spiegel door te zeggen dat oppervlakken en volumes opnieuw kunnen worden gemaakt, maar dat voor het veranderlijke oppervlak van een spiegel een echte spiegel nodig is. Anders dan Picasso en Braque, die trompe-l’oeildetails toevoegden voordat ze fragmenten verwerkten, gebruikte Gris illusionistische details en collage vrijwel gelijktijdig. In 1914 werd zijn gebruik van *papier collé* complexer: hij bedekte het hele beeldvlak met papierfragmenten om een schoner, vlakker effect te bereiken.

Juan Gris, die rond 1910 serieus begon te schilderen, werd beïnvloed door Picasso en Braque. Hij volgde Picasso’s kubisme nauwgezet en verwerkte de wezenlijke kenmerken ervan in zijn eigen stijl. Gris’ werk L'Homme a la Pipe uit 1911, een portret van zijn vriend Legua, toont visuele invloed van Picasso’s figuurstudies in Horta de San Juan. Ook zijn Portrait of Picasso (1911-12) laat zien hoe hij verschillende aanzichten van het hoofd op gestileerde wijze combineerde. Gris’ benadering van het kubisme verschilde: hij was meer geïnteresseerd in de betekenis van de ontdekkingen dan in het uiterlijk van de schilderijen. Zijn methodische interpretatie hielp het publiek en minder prominente figuren binnen de beweging de doelstellingen van het kubisme te begrijpen en richtte de aandacht op de werkwijze van de stijl. Hij bestudeerde ook Cézanne, wiens invloed zichtbaar is in de eenvoudige vormen en vervormde tafelhoeken van zijn vroege stillevens. In 1912 trokken Gris’ schilderijen op de Salon des Indépendants de aandacht en beïnvloedden ze kunstenaars als Marcoussis en Herbin, die het kubisme eveneens via Picasso en Braque benaderden.

Juan Gris, geboren in Madrid als José Victoriano Carmelo Carlos González-Pérez, verhuisde in 1906 naar Parijs en begon rond 1910 serieus te schilderen. In 1912 ontwikkelde hij zijn eigen kubistische stijl. Hoewel hij bevriend was met Picasso en Braque, verschilde zijn benadering van het kubisme van die van hen. Hij was meer geïnteresseerd in de betekenis van hun ontdekkingen dan in het uiterlijk van hun schilderijen. Zijn interpretatie van het kubisme hielp de doelstellingen van de stijl te bepalen. Gris vond dat hij het kubisme pas kon beheersen nadat hij Cézanne had bestudeerd. Cézannes invloed blijkt uit de eenvoudige vormen en hoge gezichtshoeken in Gris’ vroege stillevens uit 1911. Zijn eerste kubistische schilderijen waren gebaseerd op Picasso’s werk uit 1909. Gris kende Braques werk minder goed en raakte pas na 1912 met hem bevriend. L’Homme à la Pipe, een portret van Gris’ vriend Legua, toont visuele invloed van Picasso. In Portrait of Picasso verwerkt Gris op gestileerde wijze verschillende aanzichten van het hoofd.