Waar Alberto Magnelli te zien is

Verschillende musea hebben werk van Alberto Magnelli in hun collecties. In Italië bezit de Civica Galleria d’Arte Moderna in Milaan een deel van zijn oeuvre. Andere Italiaanse locaties zijn het Museo d’Arte Moderna in Venetië en de Galleria Nazionale d’Arte Moderna in Rome. Buiten Italië bezit het Museum of Modern Art in New York voorbeelden. Ook het Solomon R. Guggenheim Museum in New York is een mogelijkheid. Het Musée National d’Art Moderne, Centre Georges Pompidou, in Parijs heeft mogelijk eveneens werk van de kunstenaar. Neem vooraf contact op met het museum om te controleren of werk van Magnelli op zaal hangt, omdat collecties regelmatig wisselen.

Alberto Magnelli was een Italiaanse kunstenaar die met de concrete kunst werd geassocieerd. Hij exposeerde in 1945^[1] op de tentoonstelling *Art concret* in de Galerie René Drouin in Parijs. In 1946 nam hij ook deel aan de tentoonstelling *Salon des réalités nouvelles: art abstrait, concret, constructiviste, non figuratif* in het Palais des Beaux-Arts de la Ville de Paris, waar verschillende historische abstracte kunstenaars werden getoond. Magnelli’s prenten maken deel uit van zijn bredere betrokkenheid bij abstracte en concrete kunst. Deze stromingen weken af van de figuratieve kunst en gaven de voorkeur aan geometrische vormen. Magnelli onderzocht de relaties tussen kleur, vorm en compositie. Zijn prenten bevatten vaak krachtige lijnen, vlakke kleurpartijen en een gevoel van geometrisch evenwicht. Ze weerspiegelen zijn onderzoek naar niet-figuratieve vormen en zijn plaats tussen andere Italiaanse abstracte kunstenaars.

Alberto Magnelli (1888^[1]-1971) was een sleutelfiguur in de ontwikkeling van de abstracte kunst. Zijn vroege werk werd beïnvloed door het kubisme, maar hij ontwikkelde zich naar een persoonlijkere, non-figuratieve stijl. Zijn betekenis ligt in zijn bijdrage aan de beeldtaal van de abstractie. Hij onderzocht de relaties tussen vormen, kleuren en texturen en maakte dynamische composities die zowel visueel stimulerend als emotioneel krachtig zijn. Zijn gebruik van geometrische vormen en krachtige kleurenpaletten hielp in de 20e eeuw een nieuwe beeldtaal voor de kunst te definiëren. Ook vormt zijn werk een verbinding tussen het vroege Europese modernisme en latere ontwikkelingen in de abstracte schilderkunst. Hij was betrokken bij verschillende avant-gardebewegingen en zijn ideeën beïnvloedden latere generaties kunstenaars. Zijn onderzoek naar zuivere vorm en kleur blijft relevant voor hedendaagse kunstenaars die de mogelijkheden van niet-figuratieve beelden blijven verkennen.

De invloed van Alberto Magnelli is complex en laat zich niet eenvoudig samenvatten. Zijn betrokkenheid bij de abstractie en zijn eerdere figuratieve werk plaatsen hem in een netwerk van uitwisselingen met andere kunstenaars uit zijn tijd. Kunstenaars als Fausto Melotti en Lucio Fontana hadden, ondanks hun eigen werkwijzen, raakvlakken met Magnelli. Net als Magnelli onderzocht Melotti de grens tussen abstractie en figuratie. Fontana’s werk, dat vooraf bestaande schema’s verwierp, weerklinkt in Magnelli’s overgang naar abstractie. Samen met Osvaldo Licini tonen beide kunstenaars individualistische benaderingen die zich aan eenvoudige categorisering onttrekken. Magnelli’s invloed is ook zichtbaar in de bredere context van de naoorlogse Italiaanse kunst, waarin kunstenaars vaak naar hun futuristische wortels verwezen. Hoewel er geen directe band was, onderzochten kunstenaars als Alberto Burri, Piero Dorazio en Emilio Vedova ideeën en materialen die aansluiten bij Magnelli’s artistieke ontwikkeling.

Alberto Magnelli ontwikkelde zijn kunst in contact met verschillende andere kunstenaars. Piero Manzoni, die met de Gruppo Nucleare werd geassocieerd, maakte werken met nieuwe materialen; die praktijk kan Magnelli hebben beïnvloed. Ook Manzoni’s theorieën over kunst die voortkomt uit een collectief onbewuste kunnen Magnelli hebben aangesproken. Er zijn aanwijzingen dat het werk van Joaquín Torres-García hem eveneens stimuleerde. Beide kunstenaars waren lid van de groep Abstraction-Création. Torres-García, die sinds zijn jeugd bevriend was met González, was een overtuigd voorstander van abstractie. Zijn verkenning van precolumbiaanse kunst en zijn ontwikkeling van het ‘constructief universalisme’ boden Magnelli mogelijk een andere inspiratiebron. Torres-García combineerde kubistische compositie met neoplasticisme en richtte zich op schematische motieven rond het stadsleven en figuren geïnspireerd op precolumbiaanse kunst. De ingetogen kleuren en archaïsche uitstraling van zijn figuren vormden een voelbare achtergrond die Magnelli’s artistieke benadering kan hebben beïnvloed.

Het is moeilijk één werk aan te wijzen als het ‘beroemdste’ van Alberto Magnelli. Hij ontwikkelde zich door verschillende stijlen en zijn reputatie berust vooral op zijn bijdrage aan de abstracte kunst, niet op één bepaald schilderij. Magnelli werd in 1888^[1] in Florence geboren. Hij was autodidactisch schilder en vanaf ongeveer 1909^[1] verbonden met de Florentijnse avant-garde. Hij begon figuratief te schilderen, maar een bezoek aan Parijs in 1911 bracht hem in aanraking met het kubisme, dat hem richting abstractie beïnvloedde. Halverwege de jaren 1930 maakte hij volledig non-figuratieve composities. Tijdens de Tweede Wereldoorlog woonde hij in Frankrijk samen met andere abstracte kunstenaars, zoals Sonia Delaunay en Jean Arp. Deze groep ontwikkelde een stijl van geometrische abstractie die ‘concrete kunst’ werd genoemd. Na de oorlog bleef Magnelli abstracte schilderkunst onderzoeken, vaak met krachtige kleuren en getextureerde oppervlakken. Hij stierf in 1971 en liet een veelzijdig oeuvre na dat zich niet eenvoudig laat categoriseren.

Alberto Magnelli werd gedurende zijn loopbaan met verschillende stromingen geassocieerd. Aanvankelijk werd hij verbonden met het futurisme, een Italiaanse artistieke en maatschappelijke beweging die technologie en dynamiek vierde. Later werd Magnelli een voorstander van concrete kunst. Deze abstracte stroming, in 1930^[1] formeel gedefinieerd door Theo van Doesburg, verwierp elke verwijzing naar de zichtbare wereld. Concrete kunst richtte zich juist op zuivere geometrische vormen en niet-figuratieve composities. Magnelli’s betrokkenheid plaatste hem in een Europees en Latijns-Amerikaans netwerk van kunstenaars. Zij deelden het geloof in volledige abstractie, zonder verwijzingen naar de natuur of subjectieve emotie. In verschillende landen ontstonden groepen voor concrete kunst, die de stijl via tentoonstellingen en publicaties verspreidden. In Italië wonnen bewegingen als MAC (Movimento Arte Concreta^[1]) rond 1950 aan invloed en verstevigden zij de positie van de concrete kunst.

Alberto Magnelli (1888^[1]-1971) was een Italiaanse kunstenaar die vooral bekendstaat om zijn overgang van vroege figuratieve schilderkunst naar geometrische abstractie. Hij werkte in Florence en Parijs en maakte deel uit van de avant-garde. Aanvankelijk schilderde Magnelli in een postimpressionistische stijl. Rond 1913^[1] verschoof zijn werk naar abstractie. Toen hij de figuratie achter zich liet, vernietigde hij het merendeel van zijn vroege schilderijen. Na een periode waarin hij geen kunst maakte, keerde hij rond 1931 terug naar de schilderkunst en ontwikkelde hij een geometrisch abstracte stijl. Zijn werk bevat vaak scherp begrensde vormen en non-figuratieve composities. Hij onderzocht de relaties tussen vormen, kleuren en texturen en creëerde zo een ruimtelijke dubbelzinnigheid. Tijdens de Tweede Wereldoorlog woonde hij in Frankrijk met zijn partner Volia en andere kunstenaars, onder wie Sonia Delaunay en Jean Arp. Magnelli experimenteerde met verschillende media, zoals olieverf, collage en grafiek. Later in zijn loopbaan maakte hij lithografieën en zeefdrukken. Hij geldt als een belangrijke figuur in de ontwikkeling van de abstracte kunst in Italië en Europa.