Waar Eugene Leroy te zien is

Kunstwerken van Eugene Leroy zijn in verschillende musea te bekijken. In Frankrijk bezitten het Musée d’Art et d’Industrie in Roubaix en het Musée des Beaux-Arts in Nancy voorbeelden. Ook het Musée des Arts Décoratifs en het Musée d’Orsay in Parijs hebben werk. Andere Europese musea zijn het Brangwyn Museum in Brugge, het Clockarium Museum in Brussel en het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten in Antwerpen. In het Verenigd Koninkrijk bevinden collecties zich in het Brighton Museum & Art Gallery, de Manchester Art Gallery, het Royal Museum van de National Museums of Scotland in Edinburgh en het Victoria and Albert Museum^[1] in Londen. In de Verenigde Staten kunt u werk zien in het Charles Hosmer Morse Museum of American Art in Winter Park, Florida, LACMA in Los Angeles, het Metropolitan Museum of Art in New York, het Minneapolis Institute of Arts, het Museum of Modern Art in New York, het Virginia Museum of Fine Arts in Richmond en het Wolfsonian van Florida International University in Miami Beach.

Bij prenten van Eugene Leroy is het goed te bedenken dat de prentmarkt sinds de late 19e eeuw moeite heeft te bepalen wat een originele prent is en wat een reproductie. Fotografische en andere commerciële druktechnieken maken hoogwaardige reproducties van bestaande beelden mogelijk, vergezeld van marketing die kopers op het verkeerde been kan zetten. Een originele prent wordt doorgaans met de hand vervaardigd, waarbij de kunstenaar het werk rechtstreeks op een plaat, houtblok of zeef maakt. Elke afdruk geldt als origineel omdat de kunstenaar het werk specifiek als prent heeft gemaakt. De handgemaakte platen voor originele prenten zijn maar beperkt bruikbaar; de oplage wordt bepaald door het aantal afdrukken dat kan worden gemaakt voordat de plaat slijt. Offsetreproducties, ook posters genoemd, worden met fotochemische middelen gemaakt. Uitgevers kunnen de oplage beperken om de waarde te verhogen. Giclée-prenten zijn inkjetkunstprenten die aan populariteit winnen. Ook canvastransfers, waarbij een afbeelding op doek wordt overgezet, worden steeds populairder.

Eugène Leroy (1898–2000^[2]) was een Franse kunstenaar die bekendstond om schilderijen met dikke impasto. Buiten de hoofdstromingen ontwikkelde hij een eigen stijl die kunstenaars nog steeds beïnvloedt. Zijn belang ligt in zijn radicale benadering van de schilderkunst. Hij bouwde oppervlakken op met verflagen en deed er soms jaren over om één werk te voltooien. Zo ontstonden tastbare, bijna sculpturale oppervlakken die traditionele ideeën over schilderkunst ter discussie stellen. Waar sommige kunstenaars zichtbare penseelstreken verborgen, maakte Leroy de penseelmarkering een centraal element. Deze nadruk op individuele expressie sluit aan bij moderne ideeën over originaliteit. Zijn werk moedigt kijkers aan hun waarneming van kleur, vorm en de materiële aard van verf zelf te heroverwegen. Door de grenzen van het medium te verleggen, verruimde Leroy de mogelijkheden van schilderkunst.

De referentiepassages beschrijven de werkwijzen van Eugene Leroy niet. Ze bespreken wel technische methoden van andere Franse kunstenaars uit de negentiende eeuw. Die bestonden uit een reeks stappen: eerst tekeningen maken, de compositie op een voorbereid doek schetsen en de modellering aanduiden, vaak met roodbruin. Daarna werden lokale kleur, licht en schaduw toegevoegd. In de laatste fase werd dit verder verfijnd. Sommige kunstenaars gebruikten kleine modelkamers waarin ze wassen figuren plaatsten om hun composities op te bouwen. Sommige schilders waren diep onder de indruk van meesterwerken uit de Italiaanse renaissance en droomden ervan de kunst van oude meesters nieuw leven in te blazen. Ze zochten naar verloren geheimen of putten zichzelf uit in pogingen werken te maken met een vergelijkbaar algemeen effect als schilderijen van de Venetianen.

Het is moeilijk één beroemdste werk van Eugene Leroy aan te wijzen, maar verschillende schilderijen zijn bekend. Daartoe behoren: * *The Barque of Dante*, voltooid in 1822 en bewaard in het Musée du Louvre in Parijs. * *The Massacre at Chios*, voltooid in 1824 en bewaard in het Musée du Louvre in Parijs. * *Liberty Leading the People*, voltooid in 1830 en bewaard in het Musée du Louvre in Parijs. * *The Women of Algiers*, voltooid in 1834 en bewaard in het Musée du Louvre in Parijs. * *Sultan of Morocco*, voltooid in 1845 en bewaard in het Musée des Augustins in Toulouse. Al deze schilderijen zijn olieverf op doek. Het zijn historiestukken, een genre dat in de 19e eeuw populair was.

Eugène Leroy is moeilijk aan één stroming toe te wijzen. De kunstgeschiedenis kent vele stijlen en kunstenaars kunnen verschillende benaderingen combineren. Sommigen rekenen Leroy tot de late expressionisten vanwege zijn zwaar bewerkte oppervlakken en emotionele intensiteit. Anderen zien hem als voorloper van het neo-expressionisme, een laat-twintigste-eeuwse stroming die expressieve figuratie nieuw leven inblies. Zijn dikke impasto en aandacht voor kleur kunnen ook worden verbonden met aspecten van het postimpressionisme, met de nadruk op subjectieve visie en kleur als uitdrukking van emotie in plaats van louter weergave van de werkelijkheid. Uiteindelijk laat zijn stijl zich niet gemakkelijk categoriseren. Zijn werk verenigt elementen uit verschillende stromingen tot een eigen benadering van schilderkunst.

De schilderstijl van Leroy bestond uit lagen olieverf die samen dichte, getextureerde oppervlakken vormden. Zijn figuratieve schilderijen losten vaak op in een atmosferische materie, waarbij het oorspronkelijke onderwerp onder de verf bedolven raakte. De figuur is aanwezig, maar lijkt moeite te hebben om uit de verflagen tevoorschijn te komen.

Eugene Leroy staat bekend om een eigen schildermethode waarbij hij maanden- of jarenlang laag na laag olieverf op één doek aanbracht. Zijn onderwerpen, vaak naakten, raakten in de verf zelf begraven. Zo ontstonden dichte, sfeervolle werken waarin de figuur aanwezig maar aan het zicht onttrokken is.