Waar Samuel Peploe te zien is

Schilderijen van Samuel Peploe bevinden zich in veel openbare en particuliere collecties. Belangrijke collecties van zijn werk zijn te vinden in Schotse musea. De Scottish National Gallery of Modern Art in Edinburgh bezit een representatieve verzameling. Ook de Hunterian Art Gallery van de University of Glasgow bezit een aantal schilderijen, tekeningen en prenten van hem. Een andere belangrijke collectie bevindt zich in de Kirkcaldy Galleries in Fife. Buiten Schotland bezit Tate in Londen verschillende schilderijen van Peploe, waaronder stillevens en landschappen. Ook het Ulster Museum in Belfast heeft voorbeelden van zijn werk. Veel andere regionale musea en galerieën in het Verenigd Koninkrijk tonen zijn schilderijen af en toe. De website Art UK is een nuttige bron om kunstwerken in openbare collecties te vinden. Grote veilinghuizen, zoals Christie’s en Sotheby’s, bieden zijn schilderijen periodiek te koop aan en geven gelegenheid ze te bekijken, maar niet in een museum.

Samuel Peploe was een Scottish Colourist en prenten vormden geen belangrijk onderdeel van zijn oeuvre. Toch kan enige informatie over kunstgrafiek nuttig zijn. Prentmakers beperken vaak het aantal afdrukken in een oplage. Dat is een keuze van de kunstenaar, geen vereiste van het medium. Het aantal afdrukken van een houtblok wordt bij goed onderhoud niet door het blok zelf begrensd. De houtsnede van Newcastle door Thomas Bewick werd 900.000 keer gedrukt. Een oplage kan open of beperkt zijn. Gebruikelijk is om het oplagenummer als breuk linksonder in de marge te noteren, met het nummer van de afdruk boven het aantal exemplaren in de oplage. De titel staat in het midden en de handtekening van de kunstenaar rechts. Veel kunstenaars signeren en nummeren hun prenten met potlood. Sommigen reserveren ook een percentage van de oplage als kunstenaarsproeven, gemerkt met «AP».

Samuel Peploe (1871-1935) was een Schotse Colourist en zijn werk blijft om verschillende redenen belangrijk. Hij staat bekend om zijn stillevens, zijn kleurgebruik en zijn bijdrage aan de moderne Schotse kunst. Samen met John Duncan Fergusson, George Leslie Hunter en Francis Cadell geldt hij als een van de belangrijkste figuren van de Scottish Colourists. Deze kunstenaarsgroep werd beïnvloed door het postimpressionisme en fauvisme, stromingen die krachtige kleuren en vereenvoudigde vormen benadrukten. Fergusson, geboren in Schotland in 1874, studeerde kunst en verbleef in Frankrijk, Spanje en Marokko. Peploes schilderijen geven inzicht in de artistieke uitwisseling tussen Schotland en Frankrijk aan het begin van de 20e eeuw. Een figuur die op Peploe lijkt, is te zien in Fergussons schilderij *Dieppe, 14 July 1905: Night* uit 1905, wat de banden tussen de kunstenaars illustreert. Peploes werk toont de ontwikkeling van de moderne kunst in Schotland en wordt nog altijd om zijn esthetische kwaliteiten gewaardeerd.

Samuel Peploe, een Scottish Colourist, staat bekend om zijn stillevens en landschappen. Hij gaf de voorkeur aan olieverf en ontwikkelde zijn werkwijze in de loop van zijn carrière. Vroege werken tonen belangstelling voor tonale schilderkunst, waarbij kleuren zorgvuldig werden genuanceerd om vorm en diepte te creëren. Vaak gebruikte hij dikke impasto, waarbij hij verflagen op het doek aanbracht voor extra textuur. Dat is te zien in schilderijen als Rocks, Iona. Later koos Peploe voor een krachtigere, meer vereenvoudigde aanpak. Zijn palet werd helderder onder invloed van het Franse postimpressionisme. Hij ging grotere, vlakkere kleurpartijen gebruiken, met minder menging en meer nadruk op het naast elkaar plaatsen van tinten. Dat is vooral zichtbaar in zijn stillevens van bloemen en fruit, waarin hij het samenspel van licht en kleur onderzocht. Gedurende zijn loopbaan experimenteerde hij met verschillende dragers, waaronder doek en houten panelen. Afhankelijk van onderwerp en beoogd effect varieerde zijn penseelwerk van brede, vegende streken tot beheerste, precieze toetsen.

Samuel Peploes artistieke invloed bereikte verschillende schilders, rechtstreeks en indirect. James Dickson Innes, die aan de Slade studeerde, gebruikte krachtiger en helderder kleuren nadat hij rond 1910 in Parijs schilderijen van Matisse had gezien en in 1911 Provençaalse studies van Augustus John in de Chenil Gallery had bekeken. Innes’ korte, hoekige penseelstreken waren ontleend aan de neo-impressionistische techniek van Lucien Pissarro. John Duncan Fergusson, die zich in 1907 in Parijs vestigde, volgde aanvankelijk Whistler na, maar nam al snel de invloed van de fauvisten op. Een schilderij van vuurwerk dat in 1905 op de Whistler Memorial Exhibition in Londen en Parijs werd getoond, was waarschijnlijk de inspiratie voor Fergussons Dieppe, 14 July 1905; Night. De helderdere kleuraccenten waren kenmerkend voor veel Schotse schilders die door Whistler waren beïnvloed. Peploe is zelf op dit schilderij afgebeeld. Deze schilders waren schatplichtig aan Franse kunstenaars, vooral Cézanne.

Samuel Peploe, een Scottish Colourist, nam uiteenlopende invloeden in zich op die zijn artistieke stijl vormden. Aanvankelijk voelde hij zich aangetrokken tot Franse realisten als Gustave Courbet, wiens nadruk op alledaagse onderwerpen aansloot bij Peploes eigen voorkeuren. Later maakte hij kennis met het impressionisme en nam hij technieken over om licht en atmosfeer vast te leggen. De gebroken penseelstreken en belangstelling voor vluchtige momenten van de impressionisten zijn zichtbaar in Peploes schilderijen. Hij was vooral geïnteresseerd in Édouard Manet. Ook het postimpressionisme had grote invloed. De krachtige kleuren en vereenvoudigde vormen van kunstenaars als Vincent van Gogh en Paul Cézanne inspireerden Peploe om met zijn palet en composities te experimenteren. Vooral Cézannes behandeling van vorm had blijvende invloed, zichtbaar in Peploes stillevens en zijn weergave van volume. Deze uiteenlopende bronnen droegen bij aan de vorming van zijn onderscheidende artistieke visie.

Hoewel het moeilijk is één werk als «beroemdst» aan te wijzen, staat Samuel Peploe vooral bekend om zijn stillevens en zijn als Scottish Colourist gemaakte voorstellingen van Iona. Zijn stillevens tonen vaak composities van fruit, bloemen en vazen, met krachtige kleuren en vereenvoudigde vormen. Ze laten zijn belangstelling zien voor formele eigenschappen als kleur, compositie en textuur. Voorbeelden zijn Still Life with Roses and Fruit (1915) en Still Life with Coffee Pot (circa 1910). Ook zijn landschappen van Iona, een klein eiland in de Binnen-Hebriden, worden hoog gewaardeerd. Vanaf ongeveer 1900 maakte Peploe regelmatig schilderreizen naar Iona met zijn vriend en collega Francis Cadell. Deze schilderijen vangen het bijzondere licht en de atmosfeer van het eiland en tonen vaak de kust, stranden en heuvels. Iona from the North-West (1920-1928) is een typisch voorbeeld. Peploes werk wordt geprezen om zijn kleurgebruik en bijdrage aan de ontwikkeling van de moderne kunst in Schotland. Zijn schilderijen bevinden zich in belangrijke openbare en particuliere collecties en worden nog altijd bewonderd om hun schoonheid en originaliteit.

Samuel Peploe (1871-1935) staat vooral bekend als een van de Scottish Colourists. Deze groep, waartoe ook John Duncan Fergusson, George Leslie Hunter en Francis Cadell behoorden, staat bekend om zijn postimpressionistische stijl. In Peploes vroege werk is de invloed zichtbaar van kunstenaars als James McNeill Whistler. Zijn verhuizing naar Frankrijk in 1910 had echter grote invloed op zijn artistieke ontwikkeling. Daar maakte hij kennis met het werk van impressionisten en postimpressionisten. Hij was vooral geïnteresseerd in schilders als Vincent van Gogh, Paul Cézanne en Henri Matisse. De Scottish Colourists, geïnspireerd door de Franse schilderkunst, gebruikten kleur als een hoofdelement in hun composities. In Peploes schilderijen komen vaak stillevens, vooral met bloemen, en scènes van Iona en de Schotse kust voor. Zijn stijl kenmerkt zich door krachtige penseelstreken en een sterk gevoel voor licht. Hoewel de Colourists niet formeel als groep verbonden waren, bevestigden hun gedeelde esthetiek en tentoonstellingen hun plaats in de geschiedenis van de Schotse kunst. Zij brachten ideeën uit de moderne kunst naar Schotland en veranderden daar de richting van de schilderkunst.