Waar Andre Lanskoy te zien is

Werk van André Lanskoy is in verschillende musea over de hele wereld te zien. In de Verenigde Staten gaat het onder meer om het Los Angeles County Museum of Art (LACMA), het Metropolitan Museum of Art in New York, het Minneapolis Institute of Arts, het Museum of Modern Art in New York, het Charles Hosmer Morse Museum of American Art in Winter Park, Florida, het Wolfsonian van Florida International University in Miami Beach en het Virginia Museum of Fine Arts in Richmond. In Canada is Lanskoys kunst te zien in het Royal Ontario Museum in Toronto en de National Gallery of Canada in Ottawa. In Europa bezitten het Musée National d’Art Moderne in Parijs en het Museum am Ostwall in Dortmund zijn werk. Andere musea met werken van hem zijn de Albright-Knox Gallery in Buffalo, het City Art Museum of St Louis, de Columbus Gallery of Fine Arts, het Krannert Art Museum van de University of Illinois en het San Francisco Museum of Art.

Andre Lanskoy (1902^[1]-1976^[1]) was een Russisch-Franse kunstenaar, bekend om zijn abstracte schilderijen. Hoewel specifieke informatie over zijn prenten schaars is, kan algemene informatie over grafiek nuttig zijn. Een originele prent is een afbeelding die door de kunstenaar als prent is bedacht en uitsluitend als prent is uitgevoerd. Elk exemplaar wordt afzonderlijk gedrukt vanaf een daarvoor gemaakte plaat, steen, zeef of blok. Er is geen enkel origineel waarvan kopieën worden gemaakt. De kunstenaar bepaalt het aantal afdrukken in de oplage. De nummering houdt de oplage bij: 12/25 betekent bijvoorbeeld prent nummer 12 uit een oplage van 25. Het nummeren van prenten is een betrekkelijk recente praktijk. Vroege prenten werden gewoonlijk niet genummerd of gesigneerd; de kunstenaar kon de plaat of steen zelf signeren in plaats van elke afzonderlijke afdruk. Kunstenaars signeren hun prenten om originele grafiek met artistieke waarde van reproducties te onderscheiden. De handtekening bevestigt de echtheid van een prent en de goedkeuring door de kunstenaar. Door oplagen te beperken beïnvloeden kunstenaars de prijs van elke prent en voorkomen ze dat er nog afdrukken worden gemaakt nadat de plaat of steen versleten is.

Andre Lanskoy (1902^[1]-1976^[1]) was een Russisch-Franse schilder die met de School van Parijs wordt geassocieerd. Hij ontwikkelde een non-figuratieve stijl met kleurvlakken en getextureerde oppervlakken. Zijn betekenis ligt in zijn bijdrage aan de abstracte kunst na de Tweede Wereldoorlog. Zijn werk biedt een Europees perspectief op abstractie, anders dan Amerikaanse stromingen zoals het abstract expressionisme. Het geeft inzicht in artistieke uitwisselingen tussen Rusland en West-Europa. Zijn kennismaking met de Russische avant-gardekunst van vóór de Revolutie en zijn latere ervaringen in Parijs vormden zijn unieke esthetiek. Zijn schilderijen tonen een alternatieve benadering van abstractie, die niet strikt geometrisch of louter gestueel is. Zijn kunst is ook belangrijk om de ervaring van emigratie te begrijpen. Zijn verhuizing naar Parijs in het begin van de jaren 1920^[1] bracht hem in een gemeenschap van Russische kunstenaars die aanzienlijk bijdroegen aan het Europese modernisme. Zijn werken weerspiegelen de wisselwerking tussen zijn Russische erfgoed en zijn aangenomen Franse identiteit.

André Lanskoy werkte voornamelijk met olieverf. Als drager gaf hij de voorkeur aan geprepareerd katoenen schilderslinnen met een middelgrove structuur, voorzien van twee extra lagen witte gesso. Hij spande zijn doeken vaak zelf op, maar voorgespannen doeken waren een aanvaardbaar alternatief. Soms gebruikte Lanskoy masoniet, op maat gezaagd en bedekt met drie of vier lagen gesso. Voor sommigen is techniek een mysterieus middel om kunst te bereiken. De plaatsing en verspreiding van penseelstreken kunnen kunstenaars van elkaar onderscheiden. Pointillé, dikke impasto in reliëf, glacis, een ‘gelikt’ oppervlak en het aanbrengen van verflagen gelden als manieren om een goed schilderoppervlak te bereiken. Wilde toetsen met penseel, vinger of plamuurmes en schrapen met een mes kunnen het oppervlak verlevendigen. Sommige kunstenaars gebruikten meerdere paletten, elk voor een aparte toon, met voor elk een andere kwast. Anderen gebruikten kleine potjes aan hun riem, zoals een frescoschilder, in plaats van een palet.

De invloed van André Lanskoy is moeilijk met zekerheid vast te stellen, maar in het werk van sommige kunstenaars zijn mogelijke verbanden te zien. Yves Laloy verruilde bijvoorbeeld in 1951^[1] de architectuur voor de schilderkunst. Zijn composities suggereren invloed van Vasili Kandinski en Joan Miró. Zijn benadering van geometrische vormen gaf zijn schilderijen echter een dichtheid die volgens André Breton een bevrijde verbeelding toonde. Ook in de Sovjetkunstwereld zijn mogelijke verbanden met Lanskoys ideeën zichtbaar. Alexander Bandzeladze, actief in Tbilisi, ontwikkelde een abstracte schilderstijl nadat hij werk van Amerikaanse en Europese kunstenaars had gezien. Zijn vroege beelden gebruikten kleur en gebaar en maakten van de lijn een vlak en van pigment een gebaar. Later onderzocht Bandzeladze via een meer grafische aanpak de spanning tussen verf als materiaal en als concept. Hij verdeelde zijn beelden in vakken en beperkte zijn palet, waardoor de schilderkunst op een nauwelijks gearticuleerde taal leek.

De artistieke ontwikkeling van André Lanskoy vond plaats in Parijs, waar hij in 1921^[1] naartoe verhuisde. Zijn vroege werken tonen de invloed van het impressionisme, vooral van de schilderijen van Claude Monet. Net als Monet wilde Lanskoy de effecten van licht en kleur vastleggen. Ook het werk van Vincent van Gogh en Henri Matisse beïnvloedde hem. Later werd Lanskoys werk abstracter. Deze verandering was deels geïnspireerd door Wassily Kandinsky, die afstand nam van de figuratieve kunst. Kandinsky’s theorieën over het spirituele in de kunst spraken ook Lanskoy aan; hij wilde innerlijke emoties via zijn schilderijen uitdrukken. Lanskoy ontwikkelde een eigen stijl van abstracte schilderkunst, gekenmerkt door krachtige kleuren en dynamische composities. Deze invloeden hielpen hem zijn unieke abstracte stijl te vormen.

André Lanskoy wordt geassocieerd met de School van Parijs, een term voor verschillende emigrantenkunstenaars die vanaf het begin van de 20e eeuw in Parijs werkten. Deze kunstenaars, vaak afkomstig uit Oost-Europa, droegen bij aan de grote stromingen van hun tijd en werden erdoor beïnvloed, zoals het kubisme en fauvisme. Lanskoys volwassen stijl wordt doorgaans als abstract-expressionistisch beschouwd. Hij maakt daarmee deel uit van een brede stroming die wordt gekenmerkt door niet-figuratieve beelden en een nadruk op spontane, gebarenmatige verfaanbreng. Het abstract expressionisme waardeert subjectieve emotionele expressie boven realistische weergave. Eerder in de eeuw omvatte de Russische avant-garde stromingen als kubisme, futurisme en rayonnisme. Deze onderzochten abstractie, nieuwe manieren om beweging weer te geven en de verbeelding van lichtstralen als middel om figuratieve kunst achter zich te laten. Hoewel Lanskoys werk later tot ontwikkeling kwam, schiepen deze eerdere stromingen een klimaat dat openstond voor abstractie.

André Lanskoy, een Russisch-Franse kunstenaar, is vooral bekend om zijn bijdrage aan de ontwikkeling van de abstracte kunst in Parijs. Hij begon zijn werk tentoon te stellen op de Salon d’Automne en de Salon des Indépendants. Deze tentoonstellingen boden een podium aan kunstenaars die nieuwe richtingen verkenden. Hoewel Lanskoy aanvankelijk met het kubisme experimenteerde, nam hij afstand van figuratieve vormen. Hij ontwikkelde een eigen stijl van abstracte schilderkunst, gekenmerkt door dynamische composities en kleurgebruik waarmee beweging en diepte werden gecreëerd. Zijn werk kreeg bekendheid in de naoorlogse periode, toen de belangstelling voor abstractie toenam. Zijn schilderijen staan bekend om hun emotionele intensiteit en onderzoek naar de expressieve mogelijkheden van niet-figuratieve vormen. Hij wilde een beeldtaal scheppen die rechtstreeks met de kijker communiceerde, zonder herkenbare beelden nodig te hebben.