Waar Antoni Tapies te zien is

Antoni Tapies (1923^[1]-2012^[1]) was een Spaanse kunstenaar, geboren in Barcelona. Sinds zijn eerste solotentoonstelling in Barcelona in 1950^[1] is zijn werk getoond in grote musea en galeries in de Verenigde Staten, Europa, Japan en Zuid-Amerika. In 1973 vond een overzichtstentoonstelling plaats in het Musée National d’Art Moderne in Parijs en in 1977 in de Albright-Knox Art Gallery in Buffalo. Tapies had zijn eerste solotentoonstelling in New York in 1953. In 1950 nam hij deel aan de Carnegie International in Pittsburgh. Zijn werk werd in New York getoond in de Martha Jackson Gallery en de Gres Gallery in Washington D.C. In 1959 maakte zijn schilderij *Great Painting* (1958) deel uit van de openingsselectie van het Guggenheim Museum. Tapies’ *Grey Ochre* (1958) bevindt zich in de collectie van Tate in Londen.

Antoni Tapies (1923^[1]-2012^[1]) was een Spaanse kunstenaar, geboren in Barcelona. Hij was grotendeels autodidact en vond dat kunstlessen weinig invloed op hem hadden. In 1946^[1] stopte Tapies met zijn rechtenstudie om zich op kunst te richten; hij sloot zich aan bij de Blaus, een iconoclastische groep Catalaanse kunstenaars. Zijn eerste tentoonstelling was in 1948 in de Salo d'Octubre in Barcelona. In datzelfde jaar ontmoette hij Joan Miró. De vroege invloed van Miró, Paul Klee en Max Ernst, en van de oosterse filosofie, is duidelijk zichtbaar in zijn werk uit die periode. Zijn eerste solotentoonstelling vond in 1950 plaats in de Galeries Laietanes in Barcelona. In 1961 werden Tapies Lithographs tentoongesteld in de David Anderson Gallery in New York. In datzelfde jaar ontving Tapies de prijs van het ministerie van Buitenlandse Zaken op de Internationale Tentoonstelling van Grafische Kunst in Tokio. Zijn werk bevat vaak sobere, sombere, aardse kleuren en texturen. Veel van zijn werken roepen het beeld op van verweerde, geërodeerde muren zoals die in Barcelona. Vanaf 1954 gebruikte hij heldere latex als bindmiddel voor droge pigmenten, aarde en marmerdeeltjes.

Antoni Tapies, geboren in Barcelona in 1923^[1], geldt als een belangrijke naoorlogse Spaanse kunstenaar. Zijn werk roept vaak gevoelens van verlatenheid en de verwoestingen van de tijd op. Hij experimenteerde met uiteenlopende materialen en combineerde olieverf met gemalen marmer, poederpigment of latex om desolate oppervlakken met plooien en inkervingen te maken. Zijn kunst vertoont verwantschap met het abstract expressionisme en Art Informel en deelt daarmee een existentiële intensiteit. Aan het einde van de jaren 1950^[1] kreeg hij internationaal aandacht, in een periode waarin Spanje graag als liberale democratie gezien wilde worden. Zijn werken kunnen worden opgevat als een protest tegen politieke regimes, zij het in abstracte vorm. In 1966 werd Tapies kort gevangengezet omdat hij in Barcelona een niet-toegestane studentenbijeenkomst had bijgewoond. Ondanks Franco's onderdrukking van de Catalaanse cultuur floreerde zijn loopbaan, mogelijk doordat hij zijn politieke opvattingen kon uitdrukken in de subtiele taal van de internationale abstractie. Zijn belangstelling voor de vereniging van geest en materie blijkt uit zijn materiaalgebruik, waarbij hij marmerstof in etherische vormen veranderde. Boeken verschijnen in zijn werk zowel als object als bron van beelden.

Antoni Tapies, een Catalaanse kunstenaar, gebruikte in zijn kunst uiteenlopende technieken en materialen. Hij geldt als een belangrijke figuur binnen Art Informel en het tachisme. Tapies mengde olieverf vaak met materialen als gemalen marmer, zand, poederpigment of latex. Zo ontstonden sterk getextureerde oppervlakken, die hij vervolgens markeerde met inkervingen, plooien en fossielachtige afdrukken. De resulterende oppervlakken roepen vaak verlatenheid en het verstrijken van de tijd op. Zijn schilderijen lijken soms op muren die door menselijk ingrijpen zijn getekend. Het kleurenpalet is vaak sober, met aardetinten als oker, grijs, roodbruin, zwart en wit. Deze kleuren en markeringen hadden betekenis voor Tapies, al gaf hij er de voorkeur aan dat kijkers intuïtief en niet intellectueel reageerden. Hij wilde beelden maken die tot contemplatie aanzetten.

Het vroege werk van Antoni Tàpies toont de invloed van Joan Miró, Paul Klee en Joaquín Torres García; deze kunstenaars hielpen zijn eerste artistieke koers bepalen. Tàpies was een van de redacteuren van het tijdschrift *Dau al Set* in Barcelona aan het einde van de jaren 1940^[1]. Het tijdschrift vormt een overzicht van een aantal van zijn vroege interesses, waaronder Miró, Klee en Joaquín Torres García. Door zijn band met de antifascistische groep die *Dau al Set* uitgaf, kwam hij ook in contact met dichter Joan Brossa. Tàpies zei zelf dat het surrealisme voor hem en andere kunstenaars uit de naoorlogse franquistische periode een model van artistieke avant-garde, vooruitgang en moderniteit vormde. Hij experimenteerde met verschillende materialen en combineerde olieverf met gemalen marmer, poederpigment of latex. Hij wilde desolate oppervlakken scheppen, met plooien, insnijdingen en fossielachtige afdrukken. Zijn werk is vergeleken met dat van Jean Dubuffet.

Antoni Tapies, geboren in Barcelona in 1923^[1], werd beïnvloed door verschillende kunstenaars en stromingen. Tot zijn vroege invloeden behoorden Joan Miró, Paul Klee en Max Ernst. Ook de oosterse filosofie speelde in zijn vroege periode een rol in de vorming van zijn artistieke visie. Van 1948^[1] tot 1956 was Tapies verbonden met de Blaus, een antifascistische groep Catalaanse kunstenaars en schrijvers. Deze groep gaf het tijdschrift *Dau al Set* uit. In het surrealisme vond Tapies een model voor artistieke vooruitgang dat hij in zijn eigen werk wilde ontwikkelen. In zijn zoektocht naar manieren om zijn innerlijke wereld uit te drukken, wendde hij zich tot Art Informel en het abstract expressionisme. Zijn volwassen stijl kenmerkte zich door een snelle werkwijze; in zijn woorden ‘martelde’ hij het werk. Ook het politieke klimaat van die tijd, in het bijzonder het Franco-regime in de jaren 1950, beïnvloedde zijn benadering. Tapies las veel en verzamelde een bibliotheek met Catalaanse literatuur. Deze geschriften vormden een inspiratiebron voor zijn kunst.

Antoni Tapies, geboren in 1923^[1] in Barcelona, was een Spaanse kunstenaar. Hij begon zijn artistieke loopbaan nadat hij in 1946^[1] met zijn rechtenstudie was gestopt. In zijn vroege werk is de invloed zichtbaar van Miró, Klee, Ernst en oosterse filosofie. Hoewel het moeilijk is één ‘beroemdste’ werk aan te wijzen, is Great Painting (Gran pintura) uit 1958 een kenmerkend voorbeeld. Het is gemaakt met gemengde technieken op doek en valt op door sobere, aardse kleuren en een ruw, aangekoekt oppervlak. Het Guggenheim Museum heeft het meerdere keren tentoongesteld. Een ander belangrijk werk is Grey Ochre (1958), dat zich in de collectie van Tate in Londen bevindt. Dit schilderij combineert olieverf met gemalen marmerstof op doek. Het dikke oppervlak is ingekerfd en roept verlatenheid en de verwoestingen van de tijd op. Tapies verwerkte vaak materialen als marmerstof in zijn schilderijen en creëerde zo oppervlakken met plooien en fossielachtige afdrukken. Zijn werken roepen vaak de door ouderdom geërodeerde muren van het oude Barcelona op. Hij maakte ook kleisculpturen van alledaagse voorwerpen. Tapies' kunst streeft naar een universele verbinding met de natuur en omvat filosofie en ethiek.

Antoni Tapies, geboren in Barcelona in 1923^[1], wordt vaak geassocieerd met Art Informel en het tachisme. Deze Europese stromingen namen afstand van traditionele artistieke conventies. Van 1948^[1] tot 1956 was Tapies lid van de antifascistische groep Dau al Set, die surrealistische invloeden had. Volgens het Guggenheim Museum Bilbao vertegenwoordigde het surrealisme voor Tapies en andere kunstenaars tijdens het Franco-tijdperk artistieke vooruitgang. Hij zocht echter naar actuelere uitdrukkingsmiddelen. Zijn volwassen stijl wordt beschreven als direct en zelfs gewelddadig, een weerspiegeling van de onderdrukkende sfeer in de jaren 1950 onder Franco. Ondanks de culturele repressie in Catalonië floreerde Tapies' loopbaan, mogelijk doordat hij zijn politieke opvattingen uitdrukte in de subtiele taal van internationale abstractie. In zijn schilderijen verwerkte hij vaak onconventionele materialen zoals zand en marmerstof, gemengd met verf. Daardoor kregen de werken een textuur die aan reliëf doet denken. Het palet is doorgaans sober, met aardetinten, zwart, wit en grijs. Tapies wilde de gevoeligheid van de kijker aanspreken, niet alleen het intellect, en nodigde uit tot intuïtie in plaats van intellectuele analyse.