Waar Cuno Amiet te zien is

Om werk van Cuno Amiet te zien, kunt u bijvoorbeeld het Zentrum Paul Klee in Bern, Zwitserland bezoeken. Het museum is gevestigd aan Monument im Fruchtland 3, Postfach 3000, Bern 31. Het telefoonnummer is +41 (0)31 359 01 01 en de website is www.paulkleezentrum.ch. U kunt ook terecht bij het Bauhaus-Archiv, Museum für Gestaltung, Klingelhöferstr. 14, D-10785 Berlijn, Duitsland; de Klassik Stiftung Weimar/Bauhaus-Museum, Theaterplatz, D-99423 Weimar, Duitsland; het Bauhaus-Museum Weimar, Am Theaterplatz, D-99423 Weimar, Duitsland; of het Busch-Reisinger Museum, 32 Quincy Street, Cambridge, MA 02138, VS. Andere musea die mogelijk werk van de kunstenaar bezitten, zijn het Los Angeles County Museum of Art (LACMA), het Metropolitan Museum of Art, het Minneapolis Institute of Arts en het Virginia Museum of Fine Arts.

Cuno Amiet (1868^[1]-1961^[1]) was een Zwitserse kunstenaar die in 1884^[1] aan zijn opleiding begon. Hij studeerde aan de Academie van München en vervolgens van 1888 tot 1891 aan de Académie Julian in Parijs. In Frankrijk maakte Amiet kennis met de groep van Pont-Aven, die grote invloed op zijn kunst had. In 1893-4 maakte hij na zijn terugkeer naar Zwitserland "Departure of the Fishermen", een polychroom houten reliëf. Het deelt een thema met werk van andere kunstenaars uit Pont-Aven, zoals Denis, Sérusier en Seguin: Bretonse boeren die uitkijken over boten op zee. Amiet gebruikte vlakke kleurvlakken, omlijste uiteinden, gestileerde hoofddeksels en een parallel ritme van zeilen, waardoor het paneel decoratief oogt. Blauwe en groene verfvlakken suggereren licht en beweging in het water. Amiets schilderij "Reclining Breton Girl with Orange" (1893) is een van de bewaard gebleven werken uit zijn Pont-Aven-periode; veel andere gingen verloren bij een brand in het Münchense Glaspalast in 1931. Tijdens zijn verblijf in Bretagne in 1892-3 woonde Amiet in Pension Gloanec, waar hij kunstenaars ontmoette als Bernard, Seguin, O’Conor en Sérusier. Onderwerp en kleurgebruik weerspiegelen de invloed van de kring van Pont-Aven. Amiet liet natuurlijke kleuren los en koos voor warme harmonieën van oranje en geel.

Cuno Amiet (1868^[1]–1961^[1]) was een Zwitserse schilder en graficus, die hielp moderne kunst in Zwitserland te introduceren. In zijn vroege werk is de invloed te zien van Arnold Böcklin en Ferdinand Hodler. Later raakte hij geïnteresseerd in kunstenaars als Edvard Munch en Vincent van Gogh. In 1905^[1] ontmoette Amiet Emil Nolde en sloot hij zich een tijdlang aan bij de Duitse expressionistische groep Die Brücke. Door die band kwam hij in aanraking met nieuwe artistieke ideeën, die zijn kleur- en vormgebruik beïnvloedden. Na 1913 nam hij afstand van het expressionisme. Hij ontwikkelde een persoonlijker stijl en schilderde vaak scènes uit zijn eigen leven. In dit latere werk wilde hij licht en sfeer vastleggen. Zijn kunst geeft inzicht in de ontwikkeling van het modernisme in Zwitserland en de verbinding ervan met bredere Europese stromingen. Zijn prenten en schilderijen blijven populair vanwege hun kleur en verbeelding van het Zwitserse leven.

Cuno Amiets artistieke praktijk omvatte uiteenlopende media. Hij is bekend om zijn olieverfschilderijen, vaak met krachtige kleuren en vereenvoudigde vormen. Ook maakte hij veel werken op papier, waaronder tekeningen in potlood, houtskool en krijt, en prenten. Hij onderzocht technieken als lithografie en houtsnede. Vooral de houtsneden boden ruimte voor sterke contrasten en grafische composities. Daarnaast werkte Amiet met aquarel. Door het aanbrengen van kleurwassingen kregen zijn aquarellen vaak een lichtgevende kwaliteit. Ze tonen zijn vaardigheid in het vastleggen van licht en sfeer. Naast schilder- en drukwerk experimenteerde Amiet met glasschilderkunst. Deze verkenning van verschillende materialen en methoden is kenmerkend voor zijn loopbaan.

Cuno Amiet was een Zwitserse schilder die aan het einde van de jaren 1880^[1] in Parijs verbleef. Daar maakte hij kennis met het werk van kunstenaars uit Pont-Aven, onder wie Paul Gauguin, Émile Bernard en Paul Sérusier. Hun benadering van kleur en onderwerp nam hij in zijn eigen werk op. *Reclining Breton Girl with Orange* (1893) weerspiegelt de warme kleurharmonieën van de kring rond Pont-Aven. Ook het thema van Bretonse boeren komt voor in zijn houtreliëf *Departure of the Fishermen* (1894), een onderwerp dat andere schilders uit Pont-Aven eveneens behandelden. Amiets relaties met kunstenaars raakten ook zijn privéleven: hij schonk *Reclining Breton Girl with Orange* als huwelijkscadeau aan zijn goede vriend, schilder Giovanni Giacometti. In 1897 kregen Amiet, Giacometti, Segantini en Hodler gezamenlijk opdracht voor een fries voor de Parijse Wereldtentoonstelling van 1900, maar het ontwerp werd nooit uitgevoerd. In 1906 sloot Amiet zich aan bij Die Brücke.

Cuno Amiet, geboren in 1868^[1] in Solothurn, Zwitserland, studeerde aan de Academie van München en vervolgens van 1888^[1] tot 1891 aan de Académie Julian in Parijs. Tijdens zijn verblijf in Frankrijk bezocht hij Pont-Aven in Bretagne. Daar ontmoette hij kunstenaars wier werk hij nog niet kende. Hij herinnerde zich schilderijen van Laval, Moret, Gauguin en Sérusier en omschreef hun kunst als „helder, duidelijk en objectief”. Amiet nam geen systeem van contouren en vereenvoudigde vormen over, maar onderwerp en kleurgebruik van zijn schilderijen uit die periode tonen de invloed van de kring van Pont-Aven. Hij liet natuurlijke kleuren los en gaf de voorkeur aan warme harmonieën van oranje en geel. In 1906 sloot hij zich aan bij de Duitse expressionistische kunstenaarsgroep Die Brücke.

Het is moeilijk om definitief één werk van Cuno Amiet als zijn „beroemdste” aan te wijzen. Zijn loopbaan omvatte uiteenlopende stijlen, van symbolisme tot expressionisme, en hij maakte een omvangrijk oeuvre. Zonder specifiek bewijs voor één bepaald schilderij kunnen we kijken naar terugkerende thema’s en perioden die aandacht kregen. Amiet was lid van kunstenaarsgroep Die Brücke; zijn band met het Duitse expressionisme is een belangrijk aspect van zijn loopbaan. Zijn schilderijen bevatten vaak krachtige kleuren en vereenvoudigde vormen. Hij verkende onderwerpen als natuur, figuren en portretten. Nader onderzoek van tentoonstellingscatalogi en kritieken uit die tijd kan uitwijzen welke werken tijdens zijn leven en in latere overzichtstentoonstellingen het meest werden geprezen.

Cuno Amiet (geboren in 1868^[1] in Solothurn, Zwitserland) wordt in verband gebracht met het postimpressionisme en expressionisme. Hij begon zijn artistieke opleiding in 1884^[1] bij een plaatselijke schilder en studeerde daarna aan de Academie van München. Zijn verblijf in Parijs van 1888 tot 1891, aan de Académie Julian, bracht hem in aanraking met nieuwe artistieke ideeën. Een bezoek aan Pont-Aven in Bretagne bleek bijzonder invloedrijk. Daar ontmoette hij kunstenaars als Bernard, Seguin, O’Conor en Sérusier. Amiet zag een hem onbekende stijl en merkte de „heldere, duidelijke objectiviteit” op in werk van onder anderen Laval, Moret, Gauguin en Sérusier. De „rijke kleuren” van de kring van Pont-Aven beïnvloedden zijn werk. Een voorbeeld is Liggend Bretons meisje met sinaasappel (1893). Later, in 1906, sloot Amiet zich aan bij Die Brücke, waarmee hij verbonden raakte met het expressionisme. In 1910 begon hij aan de fresco Jeugdbron voor het Kunsthaus Zürich. Het Kunstmuseum in Bern herdacht zijn zestigste verjaardag in 1928 met een tentoonstelling.