Waar John Henry Twachtman te zien is

Schilderijen van John Henry Twachtman bevinden zich in veel openbare collecties in de Verenigde Staten. Het Metropolitan Museum of Art in New York bezit onder meer *Arques-la-Bataille* (circa 1885), *Bridge* (circa 1900) en *Hemlock Pool* (1902). De National Gallery of Art in Washington, D.C., bezit *The White Bridge* (circa 1900) en *Waterfall, Yellowstone* (circa 1895). Andere instellingen zijn het Cincinnati Art Museum, met een grote collectie dankzij Twachtmans banden met de stad; het Smithsonian American Art Museum; de Pennsylvania Academy of the Fine Arts; en het Museum of Fine Arts in Boston. Deze musea bieden gelegenheid zijn impressionistische stijl en onderzoek naar licht en atmosfeer te bekijken. Raadpleeg hun websites voor actuele tentoonstellingen.

John Henry Twachtman (1853-1902) was een Amerikaanse impressionistische schilder, vooral bekend om atmosferische natuurscènes. Hij maakte ook grafisch werk, waaronder etsen en droge naald. Zijn prenten delen vaak stijl en onderwerpen met zijn schilderijen: hij gaf de voorkeur aan sneeuwlandschappen, rivieren en beken, waarmee hij toonverschillen en lichteffecten kon onderzoeken. Zijn drukwerk kenmerkt zich door een verfijnde toets en subtiele gradaties. Met etsnaald en droge naald schiep hij een sfeer. Hij was lid van de New York Etching Club en exposeerde zijn prenten naast zijn schilderijen. Verzamelaars waardeerden hun intieme formaat en persoonlijke expressie. Tegenwoordig vormen ze een toegankelijker beginpunt voor wie zijn visie wil leren kennen en geven ze inzicht in zijn werkwijze en esthetische voorkeuren.

John Henry Twachtman (1853-1902) was een Amerikaanse schilder en graficus die wordt verbonden met het Amerikaanse impressionisme en het tonalime. Zijn werk wordt gewaardeerd om atmosferische effecten en subtiel kleurgebruik. Hij studeerde aan de Art Academy of Cincinnati en later, aan het einde van de jaren 1870, aan de Académie Julian in Parijs, waar hij kennismaakte met het impressionisme. Ook beïnvloedde de Barbizon-school hem met haar nadruk op schilderen naar de natuur. Na zijn terugkeer naar de Verenigde Staten werd hij een vooraanstaand Amerikaans impressionist. In 1897 sloot hij zich aan bij The Ten American Painters, die zich afscheidden van de Society of American Artists om buiten het gevestigde kunstwereldje tentoonstellingsmogelijkheden te creëren. Zijn rijpe schilderijen tonen vaak het landschap rond zijn boerderij in Greenwich, Connecticut, met een gedempt palet en aandacht voor vluchtige momenten van licht en atmosfeer. Hij maakte ook etsen en aquatinten waarin zijn schilderkunstige belangstelling terugkomt; die prenten delen de verfijnde toets en atmosferische effecten van zijn schilderijen.

Twachtman schilderde met olieverf en werkte, net als veel kunstenaars, ook met aquarel en pastel. Sommige kunstenaars bereiden hun eigen schildergrond voor: ze brengen bijvoorbeeld primer of PVA-lijm aan op opgespannen doek of gebruiken konijnenhuidlijm. Ze kunnen een getinte grond maken met acrylpigment, zoals gebrande sienna, omber of koel groen. Mediums en verdunners veranderen de eigenschappen van verf. Terpentijn en terpentine verdampen snel zonder de chemische samenstelling van de verf te veranderen; mediums veranderen die samenstelling wel doordat ze olie of vernis toevoegen. Een gebruikelijk medium wordt gemaakt van lijnolie, damarvernis en terpentijn of terpentine. Voor schetsen gebruiken kunstenaars soms een schetsblok en potloden.

John Henry Twachtman maakte deel uit van de Amerikaanse kunstenaarskolonie in Giverny. Kunstenaars als Theodore Robinson, Philip Leslie Hale en Lilla Cabot Perry omarmden de impressionistische techniek niet volledig: ze waren opgeleid in academische ateliers en de Amerikaanse realistische traditie. De 'Giverny-luministen' verfijnden het impressionisme en leerden van Claude Monet, James McNeill Whistler, de Nabis en de picturale fotografie. Mogelijk geïnspireerd door de sfeer van Giverny behielden ze een esthetiek van plezier. Ook Robert Henri, docent aan de New York School of Art, beïnvloedde de Amerikaanse kunst. Hij moedigde leerlingen aan het leven via kunst uit te drukken. Onder hen waren Edward Hopper, Guy Pene du Bois en Rockwell Kent. Hopper zei dat Henri's 'moed en energie' de kunst in de Verenigde Staten vormden. Zelf schreef Hopper aan Kenneth Hayes Miller een 'fijne, bedachtzame invloed op veel van onze hedendaagse schilderkunst' toe.

Specifieke invloeden op Twachtman zijn lastig te isoleren; de invloeden op zijn tijdgenoten geven wel aanwijzingen. Edward Hopper studeerde bijvoorbeeld bij Robert Henri aan de New York School of Art. Henri moedigde zijn leerlingen aan kunstenaars uit het verleden te bestuderen, vooral Manet, Hals, Rembrandt, Goya, Degas en Daumier, en ook te lezen en naar het theater te gaan. Hij gaf hun de filosofie mee: 'kunst is leven, een uitdrukking van het leven, van de kunstenaar en een interpretatie van het leven'. Hopper waardeerde ook Kenneth Hayes Miller, een andere docent aan de school, die 'een fijne, bedachtzame invloed op veel van onze hedendaagse schilderkunst' had. Van Miller leerde Hopper aandacht te geven aan het beeldvlak, de ruimtelijke ordening, dieptewerking en modellering. Monet noemde Johan Barthold Jongkind na hun toevallige ontmoeting in 1862 zijn 'ware meester'. Jongkind gaf hem advies en ze schilderden samen buiten. Monet zei: 'Ik dank de uiteindelijke vorming van mijn oog aan hem', als aanvulling op zijn opleiding bij Boudin. De Normandische schilders Boudin en Jongkind behoren tot de directe invloeden op het impressionisme.

Twachtman staat vooral bekend om zijn sfeervolle schilderijen, vaak met besneeuwde landschappen. Eén 'beroemdste' werk aanwijzen is lastig omdat zijn populariteit in de loop der tijd wisselde. Tot belangrijke voorbeelden behoren Arques-la-Bataille (circa 1885), dat zijn tijd in Frankrijk weerspiegelt; The White Bridge (circa 1900), een uitzicht op zijn boerderij in Greenwich, Connecticut; en Along the River, Winter (1899), nu in het Smithsonian American Art Museum. Ze delen subtiele kleurharmonieën, aandacht voor licht en atmosfeer en een verfijnde, bijna etherische kwaliteit. Tijdens zijn leven werden Twachtmans schilderijen niet altijd goed ontvangen. Na zijn dood kreeg hij meer erkenning, toen de smaak verschoof naar subjectievere en atmosferische stijlen. Zijn werk bevindt zich nu in grote museumcollecties en heeft zo een vaste plaats in de geschiedenis van het Amerikaanse impressionisme.

John Henry Twachtman was een Amerikaanse schilder die met het impressionisme wordt geassocieerd, al gaf hij de beweging een eigen interpretatie. Hij wordt vaak samen met Amerikaanse impressionisten als Childe Hassam en J. Alden Weir genoemd. Zijn impressionisme neigde naar een gedempt, tonalistisch palet, anders dan de helderdere kleuren van Monet of Renoir. Zijn werk heeft vaak subtiele kleurharmonieën en een verfijnde behandeling van licht en atmosfeer. In 1897 sloot hij zich aan bij The Ten American Painters, die zich afscheidden van de Society of American Artists om zelfstandig te exposeren en een vooruitstrevender, individualistischer visie te bevorderen. Die afscheiding weerspiegelde onvrede met het behoudende kunstestablishment en de wens impressionistische stijlen in Amerika verder te brengen. Twachtmans deelname aan The Ten bevestigt zijn positie als sleutelfiguur van het Amerikaanse impressionisme.