Waar Ito Jakuchu te zien is

Werk van Ito Jakuchu is op verschillende locaties te zien. In Japan bevinden zich belangrijke collecties in het Tokyo National Museum, het Ota Museum in Tokio en het Hiraki Ukiyo-e Museum in Yokohama. Enkele werken zijn ook in particulier bezit, bijvoorbeeld van Mr Tamaki Makita en Mr Takashi Masuda. Deze collecties zijn mogelijk niet voor het publiek toegankelijk. Buiten Japan zijn belangrijke collecties Japanse prenten te vinden in Europa en de Verenigde Staten. Het Musée Guimet in Parijs en de Chester Beatty Library in Dublin bezitten collecties. In het Verenigd Koninkrijk hebben het British Museum, het Victoria and Albert Museum en het Fitzwilliam Museum in Cambridge Japanse prenten. In de Verenigde Staten bevinden collecties zich in het Art Institute of Chicago, het Metropolitan Museum of Art in New York en het Museum of Fine Arts in Boston.

Ito Jakuchu (1716-1800) was een Japanse schilder uit het midden van de Edoperiode, bekend om zijn gedetailleerde en onconventionele afbeeldingen van vogels en dieren. Hoewel Jakuchu vooral om zijn schilderijen wordt geroemd, werkte hij ook met houtsneden. Net als bij andere ukiyo-e-prenten (afbeeldingen van de vluchtige wereld) was de productie van Jakuchu's prenten een samenwerking tussen kunstenaar, houtsnijder, drukker en uitgever. De uitgever zette het project vaak in gang, gaf de kunstenaar opdracht en hield toezicht op de productie. De kunstenaar maakte het oorspronkelijke ontwerp; bekwame ambachtslieden sneden vervolgens de houtblokken en drukten de uiteindelijke prenten. Kenmerkend voor Japanse houtsneden zijn de handtekening van de kunstenaar, het merkteken van de uitgever en soms censuur- of datumzegels. Handtekeningen omvatten doorgaans een persoonlijke naam en een ateliernaam. Merktekens van uitgevers zijn vereenvoudigde vormen van hun naam. Vanaf 1790 droegen prenten, met uitzondering van privéwerk, een goedkeuringszegel van de overheid. Het formaat werd begrensd door de grootte van het houtblok. Het oban-formaat kwam het meest voor. Grotere afbeeldingen werden met meerdere bladen gemaakt. Er werden verschillende papiersoorten gebruikt, elk met eigen eigenschappen.

Ito Jakuchu (1716-1800) was een Japanse schilder uit het midden van de Edoperiode. Tegenwoordig staat Jakuchu bekend om zijn vernieuwende benadering van traditionele onderwerpen, waarin realisme en decoratieve vormgeving samengaan. Hij week af van gevestigde artistieke conventies. Hij bestudeerde de natuur rechtstreeks en maakte gedetailleerde observaties van dieren en planten. Zijn stijl combineerde nauwkeurige weergaven met fantasierijke composities en onderscheidde hem van zijn tijdgenoten. Kunstenaars uit de latere Meijiperiode reageerden op wat zij zagen als het buitensporige formalisme van oudere stijlen. Sommigen, zoals Kawanabe Kyōsai, benadrukten het belang van individuele vaardigheid en artistieke vrijheid en weerspiegelden daarmee Jakuchu's onafhankelijke geest. Anderen, zoals Kajita Hanko, pleitten voor kunst met ‘individuele esthetische belangstelling’. Jakuchu's nadruk op directe observatie en unieke persoonlijke expressie sluit aan bij moderne artistieke waarden. Zijn combinatie van realisme en fantasierijke vormgeving blijft hedendaagse kijkers aanspreken.

Ito Jakuchu gebruikte in zijn werk uiteenlopende technieken. Daartoe behoren *haboku* (‘gebroken inkt’), een effect met een droog penseel waarbij het penseel aanvankelijk vol zwarte inkt zit maar geleidelijk opdroogt, zodat witte vlakken achterblijven en snelheid wordt gesuggereerd; *hatsuboku* (‘spattende inkt’), een nat, snel en spetterend effect; *bokkotsu* of *mokkotsu* (‘zonder botten’), waarbij vormen snel met een nat penseel en zonder contouren worden geschilderd; en *tentai* (‘vlek en substantie’), waarbij grote vormen ontstaan door inktvlekken dicht naast elkaar te plaatsen. Jakuchu gebruikte ook *nijimi* (waarbij inkt buiten de penseelstreken uitvloeit) en de ‘spattechniek’, waarbij hij met het penseel spatten maakte. Ook gebruikte hij droge-penseeltechnieken met weinig inkt op de haren. Voor witte vlakken gebruikte hij melk als resist of papieruitsparingen als omgekeerde sjablonen. Hij paste ook een ‘verfrommeld-papiertechniek’ toe, waarbij toevallige vouwen en lijnen ontstonden. Soms bracht Jakuchu bladgoud, bladzilver of goud- en zilverstof aan. Hij gebruikte sumi-inkt, soms met een blauwe toon, en combineerde die soms met een bruine toon. Voor kleuren in houtsneden gebruikte hij pigmenten op waterbasis, zowel anorganische (minerale) als organische (plantaardige), gemengd met rijstpasta.

Ito Jakuchu (1716-1800) ontwikkelde een unieke stijl, waardoor rechtstreekse invloeden moeilijk te traceren zijn. Latere kunstenaars bewonderden zijn technische vaardigheid en inventieve composities. Sommige onderzoekers wijzen op een verband met de Rinpa-school. Rinpa-kunstenaars zoals Ogata Kōrin (1658-1716) gaven de voorkeur aan decoratieve, gestileerde weergaven van de natuur. Jakuchu deelde hun belangstelling voor natuurlijke onderwerpen, maar zijn benadering was persoonlijker. Hij bestudeerde de natuur rechtstreeks en experimenteerde met perspectief en realisme. In bredere zin is Jakuchu's invloed zichtbaar in de ontwikkeling van de Japanse schilderkunst. Hij hielp de greep van traditionele stijlen te versoepelen. Zijn gedurfde ontwerpen en ongebruikelijke kleurcombinaties baanden de weg voor latere generaties. Kunstenaars werden bereidwilliger om te experimenteren en weken af van een strikte naleving van gevestigde conventies. Jakuchu stichtte geen specifieke stroming, maar moedigde wel een geest van vernieuwing aan. Daardoor werd de Japanse kunst veelzijdiger.

Ito Jakuchu (1716–1800) ontwikkelde zijn stijl onder invloed van uiteenlopende bronnen. Hij bestudeerde schilderstijlen uit de Chinese Ming- en Qing-dynastieën. Die waren voor hem toegankelijk via gedrukte handleidingen voor de schilderkunst. Ook het werk van eerdere Japanse kunstenaars beïnvloedde Jakuchu. Hij bestudeerde de stijl van de Kanō-school, die tijdens de Edoperiode populair was. Kunstenaars van de Kanō-school werkten vaak voor het shogunaat. Jakuchu bleef echter zijn hele loopbaan onafhankelijk. Ook bestudeerde hij boeddhistische kunst. Zijn familie was eigenaar van groentewinkels en had banden met de zen-tempel Shokoku-ji in Kyoto, waaraan Jakuchu later een beroemde reeks schilderijen zou schenken. Zijn belangstelling voor boeddhistische thema’s en motieven komt in veel werken naar voren. Jakuchu werkte vanuit directe waarneming. Hij hield levende kippen in zijn tuin als model, zodat hij hun vorm en beweging nauwkeurig kon bestuderen. Deze toewijding aan realisme, gecombineerd met zijn kennis van verschillende artistieke tradities, hielp hem een eigen stijl te ontwikkelen.

Itō Jakuchū, geboren in Kyoto in 1716, staat bekend om zijn uiteenlopende artistieke stijlen. Eerst bestudeerde hij de Kanō-stijl, daarna imiteerde hij oudere werken uit de Chinese Yuan- en Ming-scholen. Ook liet hij zich inspireren door Kōrin, maar uiteindelijk ontwikkelde hij een eigen kenmerkende stijl. Jakuchū had bijzondere belangstelling voor het schilderen van pluimvee en bestudeerde de dieren naar het leven om een hoge mate van realisme te bereiken. Een collectie schilderijen van hanen, gemonteerd als dertig kakemono (hangende rollen), bevindt zich in de collectie van het Keizerlijk Huis. Deze werken gelden als meesterlijke voorbeelden van zijn vaardigheid. Hoewel de hanenschilderijen een bekend onderdeel van de collectie van het Keizerlijk Huis zijn, is het moeilijk één ‘beroemdste werk’ aan te wijzen. Hij maakte een groot aantal schilderijen met uiteenlopende onderwerpen en stijlen.

Ito Jakuchu (1716-1800) leefde tijdens de Edoperiode (1615-1868), een tijd van relatieve vrede en afzondering in Japan, waarin unieke artistieke stijlen tot ontwikkeling konden komen. Jakuchu's werk past niet precies binnen één bepaalde stroming, maar houdt verband met verschillende artistieke tendensen uit zijn tijd. Hij wordt vaak gerekend tot de individualistische schilders. Deze kunstenaars werkten buiten de dominante scholen en volgden hun eigen unieke visie. Jakuchu's experimenten met perspectief, gedurfde composities en gedetailleerd realisme onderscheidden hem van anderen. Sommige onderzoekers verbinden hem ook met de in Kyoto gevestigde Maruyama-Shijo-school, die traditionele inktschilderkunst combineerde met directe observatie. Die invloed is zichtbaar in Jakuchu's naturalistische weergaven van planten en dieren. Zijn stijl is uitgesproken persoonlijk, maar weerspiegelt de uiteenlopende artistieke stromingen van de Edoperiode en verenigt traditie met individuele vernieuwing.