Waar Pietro da Cortona te zien is

Pietro da Cortona (1597-1669), geboren als Pietro Berrettini, was een Italiaanse barokschilder en architect. Prenten naar zijn schilderijen geven een indruk van zijn dynamische, theatrale stijl. Cortona begon zijn opleiding in Florence en verhuisde rond 1612 naar Rome. Daar studeerde hij bij Andrea Commodi en Baccio Ciarpi. Al vroeg in zijn loopbaan werd de familie Sacchetti een belangrijke opdrachtgever; zij bestelden onder meer *The Rape of the Sabine Women*. Later werden ook de familie Barberini en paus Urbanus VIII belangrijke beschermheren. Cortona schilderde fresco’s in de kerk van Santa Bibiana (1624-1626) en, het beroemdst, *Glorification of the Reign of Urban VIII* (1633-1639) in het Palazzo Barberini. In 1634 werd hij verkozen tot «prins» van de Accademia di San Luca. Van 1634 tot 1638 leidde hij een van de partijen in de controverse tussen Cortona en Sacchi, een reeks debatten over de verbeelding van de geschiedenis in de kunst. Cortona verdedigde een meer theatrale aanpak met een groot aantal figuren en nevenintriges, tegenover Andrea Sacchi’s classicistische voorkeur voor minder figuren.

Pietro da Cortona (1596-1669) speelde een belangrijke rol in de ontwikkeling van de hoogbarok. Hij was actief als schilder en architect en ontwierp ook tijdelijke decoraties en toneeldecors. Voor zijn schildertechniek maakte hij uitgebreide voorbereidende studies. Met rood krijt werkte hij composities uit; in olieverfschetsen onderzocht hij kleurverhoudingen. Zijn uiteindelijke schilderijen hebben vaak een warme tonaliteit, bereikt door glacislagen over elkaar aan te brengen. Voor zijn fresco’s gebruikte hij de techniek van *buon fresco*, waarbij pigment op nat pleisterwerk wordt aangebracht. Dat vereiste snelheid en precisie. In de architectuur gaf Cortona de voorkeur aan dramatische effecten van licht en schaduw. Hij gebruikte vaak stucwerk en de techniek van *trompe-l’œil* om illusies van diepte en beweging te scheppen. De gevel van Santi Luca e Martina (1635-1669) in Rome toont zijn sculpturale benadering van architectonisch ontwerp. Hij bewerkte klassieke elementen op een vrije en expressieve manier. In alle media streefde hij naar een synthese van de kunsten.

Pietro da Cortona, schilder en architect, ontwikkelde een eigen stijl die andere kunstenaars beïnvloedde. Zijn decoratie van het Palazzo Barberini, waaraan in 1633 werd begonnen, leverde hem de titel «prins» van de Accademia di San Luca op. Zijn invloed is zichtbaar in de plafondschilderingen van het Palazzo Pitti, waar hij schilderkunst combineerde met stucwerk en levensgrote figuren. Charles Le Brun nam dit schema over in de Galerie d’Apollon van het Louvre en het Grand Appartement in Versailles. Cortona’s invloed reikte ook tot de kerkdecoratie. Zijn gewelf in de Chiesa Nuova (1663-64) weerspiegelt de rijkdom van de uitgesneden houten plafonds die hij in Venetië had gezien. Anders dan eerdere fresco’s beslaat dat van Cortona drie traveeën in plaats van één. Zijn bezoek aan Venetië beïnvloedde ook zijn kerkelijke decoraties in Rome. Cortona’s stijl had invloed op de barokke interieurdecoratie en zijn werk diende als stilistisch referentiepunt.

Pietro da Cortona (1596-1669) nam uiteenlopende invloeden in zich op die zijn kenmerkende barokstijl vormden. Aanvankelijk studeerde hij schilderkunst bij Andrea Commodi in Florence, waar hij de beginselen van het Florentijnse disegno leerde. Na zijn verhuizing naar Rome rond 1612 maakte Cortona kennis met de klassieke en renaissancistische kunst die centraal zou staan in zijn esthetiek. Hij bestudeerde antieke beeldhouwkunst en de schilderijen van Rafaël en verwerkte hun compositorische harmonie en beeldende gratie in zijn eigen werk. Ook de invloed van de Venetiaanse school, vooral het coloriet van Titiaan en Veronese, is zichtbaar in Cortona’s schilderijen. Daarnaast stond hij open voor het werk van zijn tijdgenoten en kende hij het Bolognese classicisme van kunstenaars als Annibale Carracci en Guido Reni. Hoewel Cortona een dynamischer en theatraler stijl ontwikkelde dan zij, vormden hun nadruk op geïdealiseerde vormen en heldere vertelstructuren een basis voor zijn artistieke ontwikkeling. Uit de vermenging van deze invloeden ontstond een persoonlijke baroktaal, gekenmerkt door energieke composities, illusionistische effecten en decoratieve flair.

Pietro da Cortona, geboren als Pietro Berrettini, was een vooraanstaand schilder en architect uit de barokperiode. Hoewel hij een veelzijdig oeuvre naliet, is hij wellicht vooral bekend om zijn grootschalige fresco *Glorification of the Reign of Urban VIII*. Dit ambitieuze plafondschilderij werd tussen 1633 en 1639 uitgevoerd voor het Palazzo Barberini in Rome en verheerlijkt de familie Barberini en paus Urbanus VIII. Het werk gebruikt het perspectief *di sotto in sù* en wekt de illusie dat de hemel zich boven de kijker opent. Engelen dragen de pauselijke tiara en de sleutels van de heilige Petrus, symbolen van het pontificaat van Urbanus VIII. De compositie doet massa en zwaartekracht vervagen met sprankelende kleuren en licht. Cortona voltooide ook belangrijke werken in Florence, waaronder decoraties voor de Sala della Stufa in het Palazzo Pitti (1637, 1641), met de vier tijdperken van de mens (goud, zilver, brons en ijzer). Later begon hij aan mythologische en allegorische scènes in de Planetenzalen van het Palazzo Pitti, gewijd aan Venus, Apollo, Mars, Jupiter en Saturnus.

Pietro da Cortona, geboren als Pietro Berrettini, wordt met de Romeinse barokstijl geassocieerd. Hij was vooral actief als schilder, maar ook als architect. Zijn barokstijl blijkt uit werken als het plafondfresco Glorification of the Reign of Urban VIII (1633-1639) in het Palazzo Barberini in Rome. Dit werk gebruikt het perspectief di sotto in sù, kenmerkend voor barokke plafonddecoratie. De compositie leidt het oog naar het midden, waar engelen de pauselijke tiara en de sleutels dragen. Kleur en licht doen elk gevoel van massa vervagen. Cortona leidde een groep in debatten aan de Accademia di San Luca over het uitbeelden van geschiedenissen, destijds het hoogste genre. Zijn groep koos voor een theatrale uitbeelding volgens de beginselen van de epische poëzie. Zij pleitten voor veel figuren en omgevingen, die door een gemeenschappelijk thema verbonden waren. Zijn stijl contrasteerde met het classicisme van Andrea Sacchi, wiens werk helderheid en eenvoud met minder figuren benadrukte. Cortona’s aanpak, met veel personages en dynamische energie, onderscheidt zijn bijdrage aan de barokke kunst.

Pietro da Cortona (1596-1669) was een Italiaanse barokschilder en architect. Hij staat bekend om zijn decoratieve ensembles en illusionistische plafondfresco’s. Hij werd geboren als Pietro Berrettini in Cortona, Toscane, en volgde in Florence een opleiding bij Andrea Commodi. Zijn vroege werk toont de invloed van Andrea del Sarto en de Florentijnse classicistische traditie. Rond 1612 verhuisde Da Cortona naar Rome, waar hij antieke beeldhouwkunst en de schilderijen van Rafaël bestudeerde. Hij verwierf beschermheren onder vooraanstaande Romeinse families, waaronder de Sacchetti’s en Barberini’s. Zijn fresco’s in het Palazzo Barberini, vooral het plafond van de Gran Salone (1633-1639), behoren tot zijn bekendste prestaties. Deze enorme compositie, het «Triumph of Divine Providence», combineert illusionistisch perspectief met allegorische figuren om de familie Barberini te verheerlijken. Hij voltooide ook belangrijke fresco’s in het Palazzo Pitti in Florence en de Chiesa Nuova in Rome. Als architect ontwierp Da Cortona verschillende belangrijke gebouwen, zoals Santi Luca e Martina op het Forum Romanum. Zijn architectuur kenmerkt zich door een dramatisch gebruik van licht en schaduw en de toepassing van barokke sculpturale elementen. Da Cortona’s werk had grote invloed op de ontwikkeling van de barokke kunst en architectuur in Italië en daarbuiten.

Pietro da Cortona staat bekend om zijn schilderkunst en architectuur, vooral om het plafondfresco Allegory of Divine Providence and Barberini Power in het Palazzo Barberini. Zijn fresco was een mijlpaal in de illusionistische schilderkunst en werd een voorbeeld voor latere barokke plafonds.