Waar Nicolas Poussin te zien is

Schilderijen van Nicolas Poussin bevinden zich in collecties over de hele wereld. In Europa zijn veel werken te zien in Parijs, in het Louvre (met *De Andriërs*, *De arcadische herders* en de reeks *De vier jaargetijden*) en aan de École des Beaux-Arts (met *Mercurius, Herse en Aglauros*). In Londen bezit de National Gallery *De aanbidding van het gouden kalf*, *Cephalus en Aurora* en verschillende andere werken van Poussin. Ook Dulwich College Picture Gallery bezit een aantal schilderijen, waaronder *Landschap met een Romeinse weg* en *De terugkeer van de Heilige Familie uit Egypte*. In de Wallace Collection is *Een dans op de muziek van de tijd* te zien. Elders in Europa kunt u in het Hermitage Museum in Sint-Petersburg *De kruisafneming* en *Landschap met Polyphemus* bekijken. Het Prado in Madrid bezit *Apollo en de muzen op de Parnassus* en *De triomf van David*. In de Alte Pinakothek in München bevinden zich *De aanbidding van de herders* en *Apollo en Daphne*. Buiten Europa zijn schilderijen van Poussin te vinden in de National Gallery of Victoria in Melbourne (bijvoorbeeld *De oversteek van de Rode Zee*), het Minneapolis Institute of Arts (met *De dood van Germanicus*) en het Pushkin Museum of Fine Arts in Moskou (met *De zelfbeheersing van Scipio*). De National Gallery of Canada in Ottawa bezit *Cleopatra en Augustus*.

Nicolas Poussin was Frans; hij werd geboren in 1594 en stierf in 1665.

Nicolas Poussin (1594–1665) was een Franse schilder die in Rome werkte. Hoewel hij vooral bekendstaat om zijn schilderijen, circuleerden prenten naar zijn werk op grote schaal en droegen die bij aan zijn roem. Poussin maakte zelf maar weinig prenten. De meeste zogenoemde Poussin-prenten zijn reproductieve gravures en etsen van anderen. Deze prenten zetten zijn schilderijen en tekeningen om in een vorm die onder een breder publiek kon worden verspreid. Sommige werden tijdens zijn leven met zijn goedkeuring gemaakt, andere verschenen na zijn dood. Kunstenaars als Jean Pesne, Charles Audran en Gilles Rousselet maakten gravures naar Poussin. Deze prenten tonen vaak zijn klassieke en religieuze onderwerpen. Ze verschillen in kwaliteit en nauwkeurigheid, maar geven waardevolle informatie over de ontvangst en interpretatie van zijn kunst. Sommige verzamelaars waardeerden ze als zelfstandige kunstwerken; anderen gebruikten ze om Poussins composities te bestuderen. Prenten naar Poussin waren vooral populair bij mensen die niet naar zijn schilderijen konden reizen. Ze hielpen zijn reputatie als een van de belangrijkste figuren uit de kunstgeschiedenis vestigen.

Nicolas Poussin, die leefde van 1594 tot 1665, neemt een belangrijke plaats in de kunstgeschiedenis in. Kunstenaars, critici, historici, essayisten en filosofen hebben zijn werk steeds opnieuw bekeken, geïnterpreteerd en bekritiseerd. Poussin bood een Frans voorbeeld voor de heropleving van de schilderkunst. Hij combineerde de bestudering van de natuur en de antieke kunst op een nieuwe manier, waarbij hij het verleden nieuw leven inblies en tegelijk een levende traditie belichaamde. Poussin werd beschouwd als een meester van de antieke kunst en de natuur. Toen hij als jonge schilder in Rome aankwam, kopieerde hij antieke beelden; hij mat met name de Belvedere-Antinoüs op om de verhoudingen te bestuderen. Zijn reputatie wisselde in de loop van de tijd. Formalistische critici eigenden zich Poussins kunst toe, net als die van Cézanne; voor Cézanne hield een theorie van het klassieke verband met het vlakmatige en abstracte karakter van Wolfflins klassieke stijl. Telkens wanneer een intellectuele benadering van de schilderkunst de overhand kreeg, werd Poussin opnieuw gewaardeerd. Zijn klassieke idealen van rede, harmonie, evenwicht, economie, gematigdheid, helderheid en concentratie werden gezien als de bron van grote kunst. Hij keek terug naar Rafaël en het oude Rome en vooruit naar Ingres en Picasso.

Nicolas Poussin (1594–1665) werd geboren in Normandië en begon zijn loopbaan als schilder in Parijs. In 1624 verhuisde hij naar Rome, waar hij antieke reliëfs en beeldhouwwerken bestudeerde bij beeldhouwer Duquesnoy en schilderde in het atelier van Domenichino.

De methodische benadering van Nicolas Poussin strekte zich uit tot zijn technieken en materialen. Hij hechtte veel belang aan zorgvuldige planning en intellectuele grondigheid. Poussin gebruikte naar verluidt een „perspectiefkast”: een apparaat met een kleine opening waardoor je naar een miniatuurpodium kon kijken. Hij plaatste wassen figuurtjes in de kast om compositie, draperie en lichteffecten te bestuderen voordat hij aan een schilderij begon. Zo kon hij in een gecontroleerde omgeving met verschillende opstellingen en lichtschema’s experimenteren. Bij het schilderen bracht Poussin dunne glacislagen olieverf over elkaar aan om lichtwerking en diepte te bereiken. Hij gebruikte vaak een beperkt kleurenpalet, met voorkeur voor aardetinten en gedempte kleuren, om een gevoel van klassieke beheersing op te roepen. Analyse van zijn schilderijen toont een nauwgezette penseelvoering, met gladde, bijna onzichtbare streken die bijdragen aan de algemene harmonie en balans. Zijn tekeningen, vaak uitgevoerd met pen en inkt of als gewassen tekening, kenmerken zich door helderheid en precisie en weerspiegelen zijn belangstelling voor klassieke vorm en structuur. Hij maakte voorbereidende schetsen voor vrijwel elke compositie.

Hoewel Nicolas Poussin in Rome geen school stichtte en geen directe invloed op de kunstenaars van de stad had, werd hij er bij zijn dood in 1665 bewonderd. Zijn zwager Gaspard Dughet, die ook zijn leerling was, zette Poussins benadering van de verbeelding van de natuur voort. Een kleine kring schilders, onder wie Pietro Testa, Pier Francesco Mola en Giacinto Gimignani, liet zich inspireren door Poussins vroege Venetiaanse stijl. In Frankrijk baseerde de in 1648 opgerichte Koninklijke Academie voor Schilder- en Beeldhouwkunst haar onderwijs op Poussins artistieke ideeën. Soms werd hij „de Franse Rafaël” genoemd. Zijn invloed reikte tot Jacques-Louis David, die Poussin opnieuw als meester van de Franse school naar voren schoof. Jean-Auguste-Dominique Ingres zette deze nadruk op Poussin voort. Later bewonderde ook Paul Cézanne hem. Toen Pablo Picasso na de Eerste Wereldoorlog terugkeerde naar het naturalisme, putte hij uit Poussins classicisme; tegen het einde van de Tweede Wereldoorlog kopieerde Picasso een van Poussins bacchanalen.

Nicolas Poussin, de belangrijke Franse schilder uit de 17e eeuw, werd beïnvloed door uiteenlopende kunstenaars en intellectuele belangstelling. Hoewel hij in Parijs werd opgeleid, vond hij zijn opleiding ontoereikend en ging hij bij aankomst in Rome in feite opnieuw naar school. Poussin bestudeerde anatomie, las Vesalius en woonde ontledingen bij. Ook meetkunde en perspectief waren belangrijk voor hem: hij bestudeerde de geschriften van Alberti en Dürer en manuscripten van Padre Zaccolini, een vroegere leraar van Domenichino. In de ateliers van Domenichino en Andrea Sacchi tekende hij ook naar levende modellen. In Rome onderging hij de invloed van klassieke oudheid, renaissancekunstenaars als Rafaël en Titian, en recentere kunstenaars zoals de Carracci. Aanvankelijk was hij verbijsterd door de veelheid aan stijlen en invloeden; zijn werk veranderde naarmate hij verschillende benaderingen in zich opnam. Hoewel hij Michelangelo en Caravaggio links liet liggen, bewonderde hij Domenichino’s *Flagellation of St Andrew*. Zijn werk verenigt logica, harmonie en intellectuele nauwkeurigheid en onderscheidt zich zo van dat van zijn barokke tijdgenoten.