Waar August Macke te zien is

Werk van August Macke is in verschillende Europese musea te zien. In Duitsland gaat het onder meer om het Brücke Museum en de Nationalgalerie in Berlijn; de Kunsthalle en Sammlung Böttcherstraße in Bremen; het Ludwig Museum en Wallraf-Richartz Museum in Keulen; het Folkwang Museum in Essen; en de Kunsthalle en het Museum für Kunst und Gewerbe in Hamburg. Andere Duitse locaties zijn het Niedersächsisches Landesmuseum in Hannover, de Städtische Kunsthalle in Mannheim, de Bayerische Staatsgemäldesammlungen in München, de Stiftung Ada und Emil Nolde in Seebüll en het Von der Heydt Museum in Wuppertal. Werk van Macke bevindt zich ook in het Badisches Landesmuseum Karlsruhe. Buiten Duitsland zijn zijn werken te vinden in het MAK Austrian Museum of Applied Art/Contemporary Art in Wenen, Oostenrijk. Ook het Guggenheim Museum in New York heeft zijn kunst tentoongesteld.

August Macke, schilder en aquarellist verbonden met het Duitse expressionisme, werd geboren in 1887 en sneuvelde in 1914. Hij raakte bevriend met Franz Marc en Vasily Kandinsky en exposeerde in 1912 op de tentoonstellingen van Der Blaue Reiter. Macke nam afstand van Kandinsky’s abstracte aanpak en raakte meer geïnteresseerd in Robert Delaunays kleurgebruik. Hij paste dit toe op scènes uit het stadsleven, met mensen die door parken wandelen of etalages bekijken. Hoewel Macke een productief kunstenaar was die duizenden tekeningen en aquarellen maakte, produceerde hij weinig prenten: een lithografie uit 1905, vijf linoleumsneden uit 1907 en nog eens zes uit 1912-1913. Alle bekende prenten van Macke zijn zwart-wit. Twee verschenen in het tijdschrift *Der Sturm* en één werd postuum door het Bauhaus uitgegeven. Macke ontwierp ook tapijten, aardewerk en glasschilderingen.

August Macke (1887-1914) was een Duitse schilder en aquarellist die verbonden was met de expressionistische groep Der Blaue Reiter (De Blauwe Ruiter). Hij nam afstand van Vasily Kandinsky’s abstracte neigingen en gaf de voorkeur aan de gebroken kleurvlakken van Robert Delaunay. Macke paste dit toe op scènes uit het stadsleven en schilderde mensen die door parken wandelen of etalages bekijken. In zijn korte loopbaan maakte hij veel werk: zo’n tienduizend tekeningen en aquarellen. Hij ontwierp ook tapijten en maakte aardewerk. In april 1914 reisde hij met Paul Klee en Louis Moilliet naar Tunesië, waar hij veel schetsen en aquarellen maakte. Zijn werk is om verschillende redenen belangrijk. Hij was een vaardig colorist en droeg als lid van Der Blaue Reiter bij aan de ontwikkeling van het expressionisme. Zijn kunst biedt een blik op het stadsleven in het begin van de 20e eeuw. Hoewel hij vroeg in de Eerste Wereldoorlog stierf, bleef zijn werk erkend. Zelfs nadat de nazi’s hem tot ontaarde kunstenaar hadden verklaard, protesteerden sommige Duitse officieren tegen de inbeslagname van zijn schilderijen. Zijn werken worden regelmatig tentoongesteld in musea in Duitsland en de Verenigde Staten.

August Macke was schilder, aquarellist en decoratief kunstenaar. Hij raakte bevriend met Franz Marc en Vasily Kandinsky en exposeerde in 1912 op beide tentoonstellingen van Der Blaue Reiter. Macke distantieerde zich echter van Kandinsky’s metafysische benadering van abstractie en werd in plaats daarvan steeds meer beïnvloed door Robert De.

August Macke schreef in 1913 in een brief aan Walden: ‘We leven niet voor de kunst. Maar kunst is ons leven.’

August Macke was schilder, aquarellist en decoratief kunstenaar die met uiteenlopende media experimenteerde. Hoewel hij vooral bekend is om zijn schilderijen en aquarellen, ontwierp hij ook tapijten, aardewerk en glasschilderingen. Macke maakte veel werk op papier; er bestaan zo’n tienduizend tekeningen, schetsen en aquarellen. Zijn prenten zijn zeldzamer en omvatten een lithografie uit 1905 en linoleumsneden uit 1907-1913. Sommige daarvan verschenen in *Der Sturm* en één werd postuum door het Bauhaus gepubliceerd. Macke was geïnteresseerd in het samenspel van kleur en licht. Zijn reiservaring in Tunesië met Paul Klee en Louis Moilliet in 1914 beïnvloedde zijn werk. Hij verwerkte gebroken vormen van kleur en licht in schilderijen als *Girls Amongst Trees*. Hij onderzocht hoe kleur figuren met hun omgeving kon verbinden en door afwisseling van licht en donker, koele en warme tinten een gevoel van beweging kon scheppen.

Het werk van August Macke had, ondanks zijn vroege dood in de Eerste Wereldoorlog, invloed op het Duitse expressionisme. Hij raakte bevriend met Franz Marc en Vasily Kandinsky en exposeerde op beide Blaue-Reiter-tentoonstellingen van 1912. Hoewel hij afstand nam van Kandinsky’s abstracte neigingen, bracht zijn band met de groep hem in contact met collega-kunstenaars. In zijn stijl verwerkte Macke elementen uit verschillende bronnen. Hij werd beïnvloed door Robert Delaunays gebruik van gebroken kleur, dat hij toepaste op scènes uit het moderne leven. Samen met Paul Klee en Franz Marc leerde Macke van het kubisme, grotendeels via Delaunay, hoe een doek met elkaar wisselwerkende vlakken kon worden opgebouwd. Zo konden beweging en diepte worden gesuggereerd terwijl de eenheid van het beeldvlak behouden bleef. Mackes belangstelling voor artistieke synthese, kleur en lijn bracht hem naar Parijs, waar hij Manet, Seurat en Denis bestudeerde. Zijn ontwerpen voor de Düsseldorfer Schauspielhaus-productie van *Little Red Riding Hood* uit 1906, met afgevlakte bomen en bewegende, gekleurde gordijnen, tonen zijn vroege onderzoek naar vereenvoudigde vormen.

Tijdens zijn korte loopbaan werd August Macke beïnvloed door verschillende kunstenaars en esthetische ideeën. Uit correspondentie blijkt dat hij in 1910 enthousiast was over twee schilderijen van Matisse en een verzameling Japanse maskers die hij in Hagen zag. Ook zijn vroege werk in toneelontwerp vormde zijn esthetiek. Bij zijn ontwerpen voor een productie van *Little Red Riding Hood* in 1906 gebruikte hij afgevlakte, vereenvoudigde vormen en kleurcomposities. Door deze productie ging hij een moderne vormentaal gelijkstellen aan vlakke vormen en bijna abstracte composities van lijn en kleur. Zijn belangstelling voor artistieke synthese, kleur en lijn bracht hem naar de geschriften van Meier-Graefe en naar Parijs, waar hij Manet, Seurat en Denis bestudeerde. Hoewel Macke in 1912 op de tentoonstellingen van Der Blaue Reiter exposeerde en in hun almanak werd opgenomen, nam hij afstand van Kandinsky’s metafysische benadering van abstractie. Hij raakte steeds meer beïnvloed door Robert Delaunays gebroken kleurstralen en paste die toe op zijn lichtgevende scènes.