Waar Edwin Henry Landseer te zien is

Voorbeelden van het werk van Edwin Henry Landseer zijn in verschillende musea te vinden. In het Verenigd Koninkrijk gaat het onder meer om Brighton Museum & Art Gallery (in de tuinen van het Royal Pavilion), het Geffrye Museum (Kingsland Road, Londen), Manchester Art Gallery (Mosley Street), de National Museums of Scotland (Royal Museum, Chambers Street, Edinburgh) en het Victoria & Albert Museum (Cromwell Road, Londen). In de Verenigde Staten bezitten onder meer het Charles Hosmer Morse Museum of American Art (Winter Park, Florida), het Los Angeles County Museum of Art, het Metropolitan Museum of Art (New York), het Minneapolis Institute of Arts, het Museum of Modern Art (New York), het Virginia Museum of Fine Arts (Richmond) en het Wolfsonian van Florida International University (Miami Beach) kunst van Landseer. Zijn werk is ook te zien in het Royal Ontario Museum in Toronto, Canada.

Edwin Landseer was schilder en tekenaar en is vooral bekend om zijn afbeeldingen van dieren, met name honden, paarden en herten. Tijdens zijn leven en na zijn dood werden prenten gemaakt naar zijn populaire schilderijen. Dankzij deze reproducties konden bredere publieksgroepen zijn werk bezitten en waarderen. Veel populaire schilderijen van Landseer werden als gravures gereproduceerd, waaronder The Monarch of the Glen (1851^[1]), met een edelhert, en Dignity and Impudence (1839), met een bloedhond en een terriër. Deze werken verschenen als monochrome prenten en werden aan een breed publiek verkocht. Sommige schilderijen werden ook met andere grafische technieken, zoals lithografie, gereproduceerd. Daarmee konden meer tonen en kleuren worden weergegeven. Sommige prenten werden met de hand ingekleurd, wat hun aantrekkingskracht vergrootte. Koningin Victoria, een beschermvrouwe van Landseer, bezat veel van zijn schilderijen en prenten. Originele prenten van Landseer zijn minder gebruikelijk dan reproducties naar zijn schilderijen. Hij maakte zelf een klein aantal etsen en gravures, vaak van dieren. Verzamelaars zoeken daar zeer naar.

Edwin Landseer (1802^[1]-1873^[1]) was in zijn tijd populair omdat hij dieren menselijke emoties toekende, wat aansloot bij de Victoriaanse smaak. Zijn vader, een graveur, leerde hem dieren naar het leven te schetsen; Landseer exposeerde al op twaalfjarige leeftijd voor het eerst bij de Royal Academy. Hij is bekend om de bronzen leeuwen op Trafalgar Square. Hij schilderde dieren zoals paarden, honden en herten, en koningin Victoria en prins Albert gaven hem opdrachten voor portretten met hun huisdieren. Een van zijn bekendste schilderijen is *Dignity and Impudence*. Zijn hondenschilderijen werden zo bewonderd dat een zwart-witte Newfoundlander naar hem werd vernoemd als ‘landseer’. Zijn broer Thomas graveerde Edwins schilderijen. Edwin vond dat Thomas het voordeel van zijn handtekening verdiende, omdat hij zijn werk graveerde. Thomas maakte 108 verschillende edities van schilderijen van zijn broer. In 1842^[1] koos koningin Victoria George Doo als haar koninklijk graveur; zij en Albert begonnen vervolgens etsen te leren bij Edwin Landseer.

Edwin Henry Landseer schilderde vooral in olieverf. Uit onderzoek naar Britse schilderijen uit 1775-1875^[1] blijkt dat in die periode nieuwe pigmenten en aangepaste verfmedia werden geïntroduceerd. J.M.W. Turner, een tijdgenoot van Landseer, werkte tien jaar als aquarellist en nam veel technieken mee naar zijn olieverfschilderijen. Turner gaf de voorkeur aan lichte, absorberende gronderingen. Ook gebruikte hij in beide media ongeveer gelijktijdig nieuwe verwerkingstechnieken en pigmenten. Sommige achttiende-eeuwse kunstenaars gebruikten witte gronderingen om hun olieverfschilderijen meer lichtkracht te geven. Na 1820^[1] gingen meer Britse kunstenaars witte gronderingen gebruiken. Turner gebruikte in het eerste decennium van de negentiende eeuw witte gronderingen voor veel van zijn olieverfschilderijen, zowel tentoongestelde als onvoltooide; in latere decennia hadden de meeste dragers van zijn werk een witte grond. Constable, een andere tijdgenoot, maakte voorbereidende schetsen en olieverfstudies voordat hij ging schilderen. Daarna maakte hij een ondertekening in potlood en zette hij de grote vormen op met wassingen in gedempte kleuren. Vervolgens bouwde hij het oppervlak dun maar dekkend op en voegde details toe. Glacislagen van verbrande rode lakken en transparante aardkleuren gaven schaduwen en voorgrond diepte en rijkdom. Vrij aangebrachte toetsen gebroken witte verf, met paletmes en penseel, zorgden voor weerkaatst licht en het sprankelen van golven.

De dierenschilderijen en -tekeningen van Edwin Landseer hadden grote invloed op latere kunstenaars, vooral op kunstenaars die dieren als onderwerp kozen. Zijn antropomorfe stijl, waarin dieren menselijke eigenschappen en emoties kregen, was populair en werd veel nagevolgd. Koningin Victoria en prins Albert waren enthousiaste beschermheren, gaven hem veel opdrachten en maakten zijn stijl populair bij de hogere klassen. Deze koninklijke goedkeuring vergrootte zijn zichtbaarheid en invloed. Latere dierenschilders, zoals Briton Rivière, verwerkten vergelijkbare sentimentele en verhalende elementen in hun werk. Net als Landseer schilderde Rivière dieren vaak in dramatische of emotionele situaties die aansloten bij de Victoriaanse gevoeligheden. Bovendien maakte het commerciële succes van Landseer, zichtbaar in de brede verspreiding van reproducties van zijn werk als gravures, zijn stijl toegankelijk voor een groot publiek. Daardoor drong zijn artistieke aanpak door in de populaire cultuur en beïnvloedde hij illustratoren en andere commerciële kunstenaars. Zo verstevigde hij zijn positie als belangrijke figuur in de ontwikkeling van de dierenschilderkunst.

De artistieke ontwikkeling van Edwin Landseer werd door verschillende invloeden gestimuleerd, waaronder die van zijn vader, een graveur die hem leerde dieren naar het leven te schetsen. Hij was pas twaalf toen hij voor het eerst exposeerde bij de Royal Academy. Landseers werk sloot aan bij de Victoriaanse smaak doordat hij dieren menselijke emoties toekende. Hij liet zich inspireren door Sir Walter Scott en schilderde dieren en taferelen waarvan hij dacht dat ze bedreigd konden worden. Koningin Victoria had een voorkeur voor hem; hij is ook bekend om de bronzen leeuwen op Trafalgar Square. Hoewel Landseer niet rechtstreeks door deze ontwikkeling werd beïnvloed, maakte hij deel uit van een bredere artistieke omgeving. Figurenchilders begonnen geleidelijk meer daglichteffecten in hun schilderijen te willen, waarmee zij zich onderscheidden van scholen die minder aandacht hadden voor de lessen van de natuur. Een schrijver merkte Landseers vaardigheid op, maar vond dat zijn dierenschilderijen actie en een stevige structuur misten.

Sir Edwin Landseer (1802^[1]-1873^[1]) was een Britse kunstenaar, bekend om zijn schilderijen en beeldhouwwerken van dieren. Hij was bijzonder populair bij koningin Victoria, die hem opdracht gaf portretten van haar met haar huisdieren te maken. Landseers dierenschilderijen verbeeldden dieren vaak met menselijke emoties, wat aansloot bij de Victoriaanse smaak. Zijn bekendste werken omvatten de bronzen leeuwen aan de voet van Nelsons Column op Trafalgar Square in Londen. Hij schilderde ook paarden, honden en herten. Een van zijn bekendste schilderijen is *Dignity and Impudence*, met twee honden: een bloedhond genaamd Grafton en een West Highland-terriër genaamd Scratch. Zijn hondenschilderijen werden zeer bewonderd; een zwart-witte Newfoundlander is naar hem vernoemd.

Edwin Henry Landseer was een schilder uit de romantische periode, die grofweg van 1800 tot 1850^[1] duurde. De romantiek volgde op het neoclassicisme; kunstenaars gaven de voorkeur aan emotie en intuïtie boven rationele objectiviteit. Zoals de Duitse romantische schilder Caspar David Friedrich stelde, moest de kunstenaar weergeven wat hij in zichzelf zag, niet alleen wat zich voor hem bevond. De romantiek dankt haar naam aan de hernieuwde belangstelling voor middeleeuwse verhalen die romances werden genoemd. ‘Gotische’ griezelverhalen, met hun combinatie van het macabere en occulte, waren populair, evenals de neogotische architectuur. Een ander kenmerk van de romantiek was de aandacht voor de natuur. Schilders als Turner en Constable verhoogden de status van voorstellingen van de natuur door zulke taferelen heroïsche kwaliteiten te geven. Zowel mens als natuur werden gezien als aangeraakt door het bovennatuurlijke; op dit innerlijke goddelijke kon men zich beroepen door op het instinct te vertrouwen.