Waar Antonio Canova te zien is

De beeldhouwwerken en andere werken van Antonio Canova zijn te zien in musea en collecties over de hele wereld. In Parijs bezit het Musée du Louvre Canova’s *Amor en Psyche*. Andere Europese musea zijn het Kunsthistorisches Museum in Wenen en het Museo di Arte in São Paulo. In het Verenigd Koninkrijk bezit het Barber Institute of Fine Arts van de Universiteit van Birmingham *Tancred en Erminia*. Stour Head in Wiltshire (National Trust-collectie) bezit *De keuze van Hercules*. In de Verenigde Staten bezit de National Gallery of Art in Washington D.C. *De Hemelvaart van de Maagd*, *De Heilige Familie op de trappen* en *De Zeven Sacramenten: de doop*. Het Museum of Fine Arts in Boston bezit *Achilles te midden van de dochters van Lycomedes* en *Mars en Venus*. Het Art Institute of Chicago bezit *Landschap met de heilige Johannes op Patmos*. Het John and Mable Ringling Museum of Art in Sarasota bezit *De extase van de heilige Paulus* en *De Heilige Familie met de heilige Johannes*. Het M. H. de Young Memorial Museum bezit *De aanbidding van het gouden kalf*.

Antonio Canova (1757^[3]–1822^[3]) was een Venetiaanse beeldhouwer die tijdens zijn leven beroemd was. Hij wordt geassocieerd met een heropleving van klassieke idealen in de Europese kunst. Hoewel Canova vooral bekendstaat om zijn beeldhouwwerken, werden er ook prenten naar zijn werk gemaakt. Veel publicaties documenteren zijn beeldhouwwerken en leven. Isabella Albrizzi-Teotochi’s *Opera di scultura e di plastica di A. Canova* uit 1821^[3] catalogiseert zijn beeldhouwwerk. Réveil en H. de Latouche publiceerden in 1825 *Oeuvre de Canova*. Prenten van Canova’s beeldhouwwerken verschenen in tijdschriften. Zo publiceerde *Mercure de France* in december 1784 een artikel over het gipsmodel van het monument voor paus Clemens XIV. Sommige prenten waren gebaseerd op tekeningen van Canova. Er bestaat een catalogus uit 1982 van Canova’s tekeningen in het Museo di Bassano en het Castello Sforzesco in Milaan. Hans Ost publiceerde in 1970 *Ein Skizzenbuch Antonio Canovas, 1796–1799^[3]*. Massimo Pantaleoni publiceerde in 1949 *Disegni Anatomici di Antonio Canova*. Deze tekeningen zijn mogelijk als prenten gereproduceerd.

Antonio Canova (1757^[3]–1822^[3]) was een Italiaanse beeldhouwer die tijdens zijn leven beroemd werd en wiens werk om verschillende redenen belangrijk blijft. Hij wordt geassocieerd met het neoclassicisme, een beweging die inspiratie putte uit de klassieke oudheid. Canova’s beeldhouwwerken worden bewonderd om hun technische vaardigheid en hun vermogen emotie te verbeelden. Zijn werk *Amor en Psyche* (1786^[3]–93) in het Louvre toont het mythologische paar in gespannen verwachting, vlak voor een kus; het verbeeldt zowel verlangen als het besef van mogelijke teleurstelling. Canova’s invloed reikte ook tot de politiek. Napoleon Bonaparte gaf hem opdracht een portretbuste en een standbeeld te maken. Canova wilde Napoleon als Mars, de Romeinse oorlogsgod, in heroïsche naaktheid afbeelden. Napoleon wees dat concept voor het standbeeld af, omdat hij het ongeschikt vond als verbeelding van de moderne macht. Canova voltooide het beeld in 1811, maar het werd niet geplaatst omdat Napoleons macht afnam. In 1815 schonk de Britse regering het aan de hertog van Wellington als herinnering aan zijn overwinning bij Waterloo.

Antonio Canova, geboren in 1757^[3], gold als de bekendste neoclassicistische beeldhouwer van Italië. Hij werd buiten Venetië geboren, bouwde vanaf 1779^[3] zijn loopbaan in Rome op en kwam uit een familie van steenhouwers.

Antonio Canova, een Italiaanse beeldhouwer die geldt als een vooraanstaand kunstenaar van het neoclassicisme, werd geboren in een familie van steenhouwers. In 1779^[3] begon hij zijn loopbaan in Rome. Canova’s werkwijze omvatte voorbereidend werk, zoals schetsen en modellen. Als eerste studies maakte hij terracotta bozzetti (kleine, ruwe modellen). Daarmee kon hij composities en poses verkennen voordat hij in marmer werkte. Ook maakte Canova meer uitgewerkte modelli: grotere en verfijndere versies van de bozzetti. Bij het marmeren beeld gebruikte Canova een puntsysteem. Daarbij werden met behulp van meetpunten nauwkeurige maten van het model op het marmeren blok overgebracht. Zo kon de vorm van het model nauwkeurig in het uiteindelijke beeld worden overgenomen. Tijdens zijn Venetiaanse jaren werkte hij “con assai pochi punti nell’abbozzo di marmo”. Canova stond er ook om bekend dat hij zijn marmeren beelden een speciale afwerking gaf, waardoor ze een zachte, lichtende uitstraling kregen.

De invloed van Antonio Canova verspreidde zich door heel Europa, vooral in Frankrijk, aan het einde van de achttiende en het begin van de negentiende eeuw. Zijn atelier in Rome werd een populaire bestemming en verzamelaars zochten zijn werk. Napoleon bood Canova zelfs de functie van directeur-generaal van musea aan, maar hij weigerde. Vooral Franse beeldhouwers werden geraakt door Canova's succes. Sommigen namen zijn stijl over, anderen verwierpen zijn aanpak bewust. Beeldhouwers als Chaudet, Deseine en David d’Angers voelden het gewicht van Canova's prominente positie. Zelfs kunstenaars die bewust zijn classiciserende werken navolgden, deden dat intuïtief. Canova's invloed is zichtbaar in tekeningen en reliëfs; Jean-Auguste-Dominique Ingres gaf zijn ideeën door aan beeldhouwers als Louis Petitot en Jean-Pierre Cortot. Canova's aanwezigheid was zo groot dat hij nationale en politieke grenzen wist te overstijgen. Na zijn dood eerde Europa hem met een monument in Venetië. Zijn werk werd een maatstaf voor de beeldhouwkunst.

Canova’s artistieke ontwikkeling vond plaats in Rome, waar Gavin Hamilton en zijn kring hem verwelkomden. Deze proklassieke groep moedigde Canova aan afstand te nemen van het naturalisme in zijn eerdere werk Daedalus en Icarus. Tot de groep behoorden onder anderen Hewetson, Jenkins, Byres en beeldhouwer Angelini. Canova bewonderde klassieke beeldhouwkunst, vooral Bernini’s Apollo en Daphne. In zijn notitieboeken verwees hij ook naar Michelangelo en hij wist dat Michelangelo’s Mozes beroemd was. Sommige critici zagen “hyperbolisch michelangelisme” in Canova’s mannelijke figuren. Zijn Slapende Endymion (1819^[3]–22) is vergeleken met eerder werk van Michelangelo; mogelijk verwerkte Canova daarin de pose van De stervende slaaf. Quatremère de Quincy beschouwde Canova als autodidact. Canova werd echter beïnvloed door de theorieën van Winckelmann. Zijn Perseus werd gezien als een belichaming van Winckelmanns esthetische principes. Canova liet zich ook inspireren door de Paardentemmers.

Antonio Canova (1757^[3]-1822^[3]) geldt als een sleutelfiguur in de neoclassicistische beeldhouwkunst. Hij werd bij Venetië geboren en verwierf in de jaren 1780^[3] bekendheid in Rome. Hij kreeg opdrachten uit heel Europa en Amerika; veel beeldhouwers volgden zijn stijl tot ver in de negentiende eeuw na. Canova's sculpturen, zoals *Cupid and Psyche* (1787-1793^[3]), tonen de neoclassicistische nadruk op geïdealiseerde vormen en verfijnde afwerking. Zijn werk was geïnspireerd door de klassieke Grieks-Romeinse kunst en mythologie. Canova bestudeerde ook renaissance- en barokwerken. Hij reisde veel en bezocht Frankrijk, Duitsland en Engeland. Zijn *Perseus with the Head of Medusa* (circa 1800) verwijst zowel naar de oude Griekse beeldhouwkunst als naar het werk van de maniërist Benvenuto Cellini. Canova adviseerde Engeland over de verwerving van de Parthenonbeelden en toonde zo de groeiende belangstelling voor het Griekse classicisme.