Waar David Jones te zien is

Kunstwerken van David Jones bevinden zich in talrijke openbare collecties. Tate bezit een aanzienlijk aantal, waaronder aquarellen, tekeningen en geschilderde inscripties. Ook het National Museum of Wales heeft werk van Jones, passend bij zijn Welshe achtergrond en onderwerpen. Voorbeelden van zijn werk zijn te vinden in de collectie van de National Portrait Gallery, waaronder portretten en zelfportretten. Het British Museum bezit een selectie van zijn prenten en tekeningen. Ook kleinere regionale galeries en musea in het Verenigd Koninkrijk kunnen werk van Jones tentoonstellen of in depot hebben, zoals Pallant House Gallery in Chichester. Universiteitscollecties, zoals die van Cambridge, bevatten soms prenten of tekeningen. Raadpleeg voor een bezoek eerst de onlinecatalogi van deze instellingen.

David Jones (1895–1974) was een schilder, prentmaker en dichter die verbonden was met zowel de vorticistische beweging als de katholieke modernisten. De kunstenaar bepaalt of prenten in een beperkte oplage worden gemaakt. Het markeren van elk exemplaar volgt doorgaans vaste conventies: linksonder staan het nummer van de prent en de oplage, de titel staat middenonder en rechtsonder staat met potlood de handtekening. De Professional Art Dealers Association of Canada definieert een originele prent als een afbeelding die als prent is bedacht en uitgevoerd, doorgaans in een genummerde oplage en door de kunstenaar gesigneerd. Elk exemplaar wordt afzonderlijk geïnkt en afgedrukt en is daarmee een „multi-origineel”. Een reproductie is daarentegen een kopie van een kunstwerk dat oorspronkelijk in een ander medium is gemaakt, vaak met behulp van fotomechanische technieken.

David Jones (1895-1974) was een Britse kunstenaar en dichter, belangrijk door zijn synthese van modernisme, katholicisme en Welshe culturele identiteit. Tijdens de Eerste Wereldoorlog diende Jones als soldaat; die ervaring had grote invloed op zijn artistieke blik. Zijn schilderijen en gravures combineren vaak religieuze symboliek met beelden uit zijn oorlogservaringen en Welshe erfgoed. Kenmerkend is de gelaagdheid van beelden en teksten, die complexe, suggestieve composities oplevert. Hij werkte in verschillende media, waaronder aquarel, tekenen en grafiek. Zijn literaire werk, vooral *In Parenthesis*, een episch gedicht over zijn tijd in de loopgraven, geldt als een belangrijke bijdrage aan de oorlogsliteratuur. Net als zijn beeldende kunst behandelt zijn schrijven thema’s als opoffering, herinnering en het zoeken naar betekenis in een gefragmenteerde wereld. Sinds zijn dood is de belangstelling voor Jones gegroeid, met tentoonstellingen en publicaties over de veelzijdigheid van zijn oeuvre. Zijn unieke blik op oorlog, religie en nationale identiteit blijft hedendaagse lezers aanspreken.

David Jones was schilder, tekenaar en illustrator en gebruikte uiteenlopende technieken en materialen. In het begin van de jaren 1960 was zijn werk grotendeels figuratief, maar het streefde niet naar een consistente illusie van de werkelijkheid. Hij gebruikte allerlei technische en stilistische middelen met een expressionistisch karakter om de aandacht van de kijker op het schilderij te vestigen. Jones haalde onderwerpen uit zijn eigen leven en ontleende eclectische stijlen aan traditionele kunstbronnen. Halverwege de jaren 1960 hernieuwde hij zijn belangstelling voor letterlijke weergave en ging hij steeds vaker naar het leven werken. Ook stapte hij over van olieverf op acrylverf, die beter aansloot bij het soort schilderkunst dat hij wilde maken. In de jaren 1960 en 1970 nam portretkunst een steeds belangrijkere plaats in zijn werk in. Deze portretten, doorgaans van vrienden in hun gewone dagelijkse omgeving, werden zorgvuldig gepland en geordend. Jones benutte de mogelijkheden van acrylverf ten volle en combineerde aandacht voor vorm met een groeiende belangstelling voor figuratieve kunst en de weergave van natuurlijke ruimte en kleur. Voordat hij aan het uiteindelijke schilderij begon, maakte hij veel voorbereidende tekeningen en schilderingen naar foto’s en naar het leven; soms maakte hij wel een dozijn studies van een bepaald onderdeel.

Het werk van David Jones beïnvloedde uiteenlopende kunstenaars en schrijvers, al was die invloed vaak subtiel en indirect. Zijn combinatie van modernisme, katholicisme en Welshe culturele thema’s sprak mensen met vergelijkbare interesses aan. Dichter en criticus T.S. Eliot bewonderde Jones’ lange gedicht *In Parenthesis*, gepubliceerd in 1937, en de fragmentarische stijl ervan. In Eliots eigen poëzie, zoals *The Waste Land*, komen vergelijkbare zorgen over culturele verbrokkeling en de nasleep van de Eerste Wereldoorlog naar voren. Ook W.H. Auden hield zich bezig met Jones’ ideeën over de verhouding tussen kunst, religie en nationale identiteit. In Audens poëzie keren soms vergelijkbare thema’s van spiritueel en cultureel verlies in de moderne wereld terug. Jones’ kalligrafische stijl en lettergebruik beïnvloedden kunstenaars die concrete poëzie en beeldende kunst met tekst maakten. Zijn nadruk op het sacramentele karakter van kunst sprak ook kunstenaars aan die geïnteresseerd waren in religieuze symboliek en spiritualiteit. Jones blijft echter een vrij unieke figuur; zijn invloed is eerder als inspiratiebron herkenbaar dan als grondlegger van een bepaalde school of stroming.

De esthetische invloeden van David Jones zijn uiteenlopend en weerspiegelen zijn belangstelling als schilder, prentmaker en schrijver. Van 1909 tot 1912 studeerde hij aan de Westminster School of Art bij A.S. Hartrick en daarna bij Walter Sickert. Sickerts nadruk op schilderen in tonen en stedelijke onderwerpen had aanvankelijk invloed op hem. In 1921 bekeerde Jones zich tot het rooms-katholicisme; zijn geloof werd een kern van zijn artistieke visie. Hij was geïnteresseerd in middeleeuwse verluchte handschriften en de geschriften van theologen als Johannes van het Kruis. Door zijn betrokkenheid bij Eric Gill en de Guild of St. Joseph and St. Dominic in Ditchling Common vanaf 1921 maakte hij kennis met Gills theorieën over de relatie tussen kunst, ambacht en religie. Gills belettering en houtgravures bewonderde Jones; dat is duidelijk zichtbaar in zijn eigen werk als kalligraaf en prentmaker. Ook de kunst en ideeën van goede vrienden als dichter T.S. Eliot en beeldhouwer Jim Ede beïnvloedden hem. Zijn diensttijd in de Eerste Wereldoorlog had eveneens grote invloed op zijn kunst.

David Jones is vooral bekend om zijn lange gedicht *In Parenthesis*, gepubliceerd in 1937. Dit modernistische epos gaat over zijn ervaringen als soldaat in de Eerste Wereldoorlog. Jones diende bij de Royal Welch Fusiliers aan het westfront, onder meer tijdens de Slag aan de Somme. In *In Parenthesis* verweeft hij oorlogservaringen met de Arthurlegende, katholieke theologie en Welshe mythologie. Het gedicht wisselt proza en verzen af en beweegt tussen verschillende taalregisters. Critici wijzen vaak op de experimentele stijl en complexe symboliek. T. S. Eliot, een belangrijke modernistische dichter, prees het werk en hielp bij de uitgave door Faber and Faber. Jones maakte ook beeldende kunst, waaronder schilderijen en gravures. Toch blijft *In Parenthesis* zijn belangrijkste en bekendste prestatie. Het geldt als een belangrijk werk over de Eerste Wereldoorlog en als grote bijdrage aan de modernistische literatuur.

David Jones (1895–1974) is moeilijk in één artistieke stroming onder te brengen. Hij werkte in verschillende stijlen, waaronder expressionisme, kubisme en surrealisme, die hij vaak op eigen wijze vermengde. Aanvankelijk was hij verbonden met de kunstenaarsgroep rond Eric Gill in Ditchling, Sussex, en later in Pigotts bij High Wycombe. Deze kunstenaars combineerden religieuze overtuiging met het belang dat zij aan vakmanschap hechtten. Jones bekeerde zich in 1921 tot het katholicisme; zijn geloof bleef een voortdurende inspiratiebron. In de jaren 1920 en 1930 ontwikkelde hij een zeer persoonlijke stijl. Zijn schilderijen en gravures verweven vaak de Welshe mythologie en katholieke symboliek met zijn ervaringen als soldaat in de Eerste Wereldoorlog. Zijn werk kenmerkt zich door dichte lagen van beelden en betekenissen en een mystieke intensiteit. Hoewel hij exposeerde met modernistische groepen zoals de Seven and Five Society, bleef zijn kunst diep persoonlijk en moeilijk in te delen. Hij geldt als een belangrijke, maar enigszins geïsoleerde figuur in de Britse kunst van de 20e eeuw.