Waar kan ik het werk van Ary Scheffer zien?

Het is moeilijk met zekerheid te zeggen waar specifieke werken van Ary Scheffer zich bevinden. Museumgidsen kunnen enige aanwijzingen geven. Zo bezit de Koninklijke Musea voor Schone Kunsten van België in Brussel werk van J.-L. David en Vuillard. Het Musée Condé in Chantilly, Frankrijk, bezit werk van de gebroeders Van Limburg en De Troy. Het Musée d’Orsay in Parijs heeft schilderijen van Bazille, Boudin, Cassatt, Van Gogh, Manet, Millet, Morisot, Orpen, Pissarro, Renoir, Signac en Sisley. Het Museo Nacional del Prado in Madrid bezit schilderijen van Baldung, Bassano, Domenichino, Dürer, Gaddi, Giordano, Murillo, Ribera, Velázquez, Veronese, Vouet en Van der Weyden. De Scottish National Gallery in Edinburgh heeft werk van Bellotto, Elsheimer, Massys, Raeburn, Ramsay, Titiaan en Wilkie.

Wat moet ik weten over de prints van Ary Scheffer?

Schilderijen van Ary Scheffer werden vaak als prenten gereproduceerd, een gebruikelijke praktijk in het Victoriaanse tijdperk die de zichtbaarheid van kunstenaars vergrootte en hun publiek uitbreidde. Uitgevers en verkopers van prenten uit die periode geven enige informatie over de soorten prenten die werden gemaakt. Artist Proofs hadden bijvoorbeeld geen gegraveerde titel. In plaats daarvan stond er linksonder in de marge een stempel van de vereniging, met de publicatieregel in kleine letters boven of onder het werk. Soms zetten zowel kunstenaar als graveur hun handtekening met potlood. Op Lettered Proofs was de titel licht gegraveerd, zodat die kon worden weggehaald wanneer de definitieve titel was vastgesteld. Presentation Proofs, waarvan er maximaal vijfentwintig konden worden gedrukt, werden aan de schilder en graveur gegeven. Proofs before letters hadden geen gegraveerde titel, maar onderaan stonden wel de namen van de kunstenaar en graveur, samen met de stempel van de vereniging rechtsonder in de marge. Remarque Artist Proofs hadden gewoonlijk een merkteken in de marge.

Waarom zijn de werken van Ary Scheffer vandaag belangrijk?

De schilderijen van Ary Scheffer zijn historisch belangrijk omdat ze een negentiende-eeuwse verschuiving weg van de traditionele historieschilderkunst weerspiegelen. In die periode vonden sommige critici dat de kunst afstand nam van verheven historische en religieuze onderwerpen. Criticus Clément de Ris meende bijvoorbeeld dat deze verandering de eigentijdse smaak weerspiegelde, die minder genoegen vond in het beschouwen van zulke onderwerpen. Volgens deze visie verschoof de kunst naar wat hij de bescheidener onderwerpen van de naturalistische schilderkunst noemde. Scheffers werk biedt daardoor inzicht in de artistieke waarden en culturele zorgen van zijn tijd. Het stelt ons in staat veranderende opvattingen over onderwerpen en de maatschappelijke rol van kunst in de negentiende eeuw te onderzoeken. Zijn schilderijen bieden een blik op een periode waarin de gevestigde hiërarchie van genres ter discussie werd gesteld en nieuwe artistieke richtingen opkwamen.

Wie was Ary Scheffer?

Ary Scheffer was een Franse schilder, geboren in Dordrecht uit Nederlandse ouders. Na de dood van zijn vader verhuisde zijn moeder met het gezin naar Parijs, waar hij bij Pierre-Narcisse Guérin studeerde. Vanaf 1812 exposeerde hij op de Salon.

Welke technieken of materialen gebruikte Ary Scheffer?

De opleiding van Ary Scheffer volgde een vaste opbouw. Leerlingen begonnen doorgaans rond hun 15e tot 18e en studeerden minstens vijf jaar. De dag begon vroeg; soms startten tekenlessen in ateliers al om 7am en de nieuwste leerling kwam nog eerder om het atelier voor te bereiden. De middagen werden vaak in het Louvre doorgebracht, waar leerlingen oude meesters kopieerden om technieken te leren en composities na te volgen. Ze kopieerden ook gravures en lithografieën. Gevorderde leerlingen konden tekenlessen volgen aan de École des Beaux-Arts en werken naar afgietsels of levende modellen. In de zomer werd buiten werken aangemoedigd om hun waarnemingsvermogen te ontwikkelen. Het onderwijs begon met tekenen naar beeldhouwwerken, doorgaans witte gipsafgietsels van antieke werken, om vorm en monochrome gradaties te leren. Pas als leerlingen goed konden tekenen, mochten ze kleur gebruiken. De leermeesters introduceerden schildersmaterialen, waarna leerlingen geschilderde hoofden kopieerden; vaak kozen ze voor Venetiaanse of Vlaamse kunstenaars vanwege hun behandeling en kleurgebruik. Daarna werkten de leerlingen naar levende modellen en pas vervolgens naar het naaktmodel. De eerste schilderfase bestond uit dun aangebrachte lijnen en halftonen, de ébauche, die ‘schraler’ (minder olieachtig) moesten zijn dan de latere afwerking om barsten te voorkomen.

Wie werd door Ary Scheffer beïnvloed?

De invloed van Ary Scheffer is zichtbaar in het sentimentalisme van de negentiende eeuw. Ook kunstenaars als Jean-Auguste-Dominique Ingres hadden invloed; leerlingen en navolgers oriënteerden zich op zijn voorbeelden. Zo volgde Hippolyte Flandrin Ingres bij zijn christelijke cycli. Ingres beïnvloedde jongere kunstenaars uit de periode van de Restauratie en het Tweede Keizerrijk onder Napoleon III. Joseph-Désiré Court, Thomas Couture, Adolphe-William Bouguereau en Paul Baudry behoorden tot hen. Ingres' taferelen van harems en seraglios beïnvloedden oriëntalisten als Horace Vernet, Alexandre Cabanel en Paul Delaroche. Ook Gustave Courbet bleek een inspiratiebron voor moderne schilders. Paul Cézanne en de Kooning noemden Courbet allebei als inspiratiebron. Cézannes Bridge at Maincy verwijst naar Courbets Shaded Stream. Courbets invloed is visueel waarneembaar, vooral bij kunstenaars die abstract werkten.

Wie beïnvloedde Ary Scheffer?

Specifieke invloeden op Ary Scheffer zijn moeilijk vast te stellen. In de 19e eeuw werden beweringen over artistieke oorspronkelijkheid gebruikelijker. Sommige theoretici stelden dat grote kunstenaars zichzelf voortbrachten; zij waren ‘niemands zonen’. Andere benaderingen suggereren echter dat invloed onvermijdelijk is. In Honoré de Balzacs *Verloren illusies* krijgt een aspirant-romanschrijver te horen dat hij een eigen stijl moet ontwikkelen als hij Walter Scott niet wil nabootsen. Sommige ateliermeesters die buiten de academiestructuur bleven, stimuleerden eveneens oorspronkelijk talent. Charles Gleyre, onder wiens leerlingen Monet, Renoir, Sisley en Bazille waren, moedigde studies in de buitenlucht aan. Thomas Couture, Manets leermeester, bevorderde onconventionele opvattingen over licht en schaduw. Hij spoorde zijn leerlingen aan snel en eenvoudig te werken en de eerste levendige indruk vast te houden. Ook Eugène Delacroix, die als onafhankelijk kunstenaar gold, was invloedrijk. Hij stichtte geen school van volgelingen, maar zijn voorbeeld was belangrijk voor veel jongere onafhankelijke kunstenaars, vooral de impressionisten.

Wat is het beroemdste werk van Ary Scheffer?

Het is moeilijk één werk als Ary Scheffers bekendste aan te wijzen, maar verschillende schilderijen worden vaak genoemd. Tijdens zijn leven had Scheffer veel succes, vooral met sentimentele en religieuze onderwerpen. Hij maakte talrijke portretten van bekende personen, onder wie koningin Marie Amélie, wat zijn bekendheid vergrootte. Twee werken die vaak in verband worden gebracht met zijn oeuvre zijn *The Mignons Regret* (1836), geïnspireerd op Goethes *Wilhelm Meisters leertijd*, en *Christus Consolator* (1837). Deze schilderijen zijn kenmerkend voor Scheffers stijl, waarin romantische thema’s samengaan met een gepolijste, academische techniek. Ze weerspiegelen ook de religieuze en literaire smaak van die tijd. Andere belangrijke werken zijn zijn afbeeldingen van Francesca da Rimini en de vele versies van Christus en Sint-Augustinus. De populariteit van Scheffers schilderijen wisselde na zijn dood, maar zijn werk blijft een interessant voorbeeld van de academische kunst uit de 19e eeuw.