Waar Albert Tucker te zien is

Om werk van Albert Tucker te bekijken, kunt u beginnen bij grote kunstgalerieën in Australië. Eén mogelijkheid is de Art Gallery of New South Wales in Sydney. Veel musea in Europa hebben collecties moderne kunst die mogelijk ook werk van Tucker bevatten. Mogelijke locaties zijn de Musées Royaux des Beaux-Arts de Belgique in Brussel; het Kunsthistorisches Museum en de Österreichische Galerie in Wenen; de Národní galerie in Praag; het Musée National Fernand Léger in Biot, Frankrijk; en verschillende musea in Parijs (Musée d’Art Moderne de la Ville de Paris, Musée de l’Orangerie, Musée d’Orsay en Musée du Louvre). Andere Europese musea met belangrijke collecties zijn het Kröller-Müller Museum in Otterlo, Nederland; Museum Boijmans Van Beuningen in Rotterdam; Nasjonalgalleriet in Oslo; Museu Nacional de Arte Antiga in Lissabon; de Tretjakovgalerij en de Hermitage in respectievelijk Moskou en Sint-Petersburg; Museo Nacional del Prado in Madrid; Musée d’Art et d’Histoire in Genève; de National Gallery of Scotland en Scottish National Gallery of Modern Art in Edinburgh; en Leeds City Art Gallery.

Albert Tucker was een Australische schilder. Hij was grotendeels autodidact en bewoog zich in de intellectuele kring rond de Heide-groep in Melbourne, samen met Sidney Nolan, Arthur Boyd en Joy Hester, met wie hij trouwde.

Albert Tucker gebruikte uiteenlopende technieken en materialen. Hij prepareerde katoenen schildersdoek met twee lagen Flake White, verdund met terpentijn, en schuurde het oppervlak zodra het droog was. Voor de kleur mengde Tucker gewone olieverf met een medium van was en terpentijn. Hij hield dit medium warm op een kookplaat en mengde het vlak voor het aanbrengen met de verf met een penseel. Vervolgens bracht hij het mengsel met een kwast op het doek aan en bewerkte hij het met een grote schilderspatel en een klein schildersmes. Tucker streefde naar een constant en volledig oppervlak in zijn schilderijen, al waren er variabelen. Door het medium langdurig te verwarmen kon het verdampen, waardoor de verf kleverig en zachter werd. Verfresten waaraan was was toegevoegd, werden vaak gebruikt om volgende kleuren te mengen. Hoewel hij was aan de olieverf toevoegde, bleef olie het belangrijkste bindmiddel.

Albert Tucker verwierf in de jaren 1940^[1] bekendheid, samen met Sidney Nolan, Arthur Boyd en John Perceval. Later inspireerden deze kunstenaars jongere schilders. Dat gebeurde tijdens een heropleving van de figuratieve schilderkunst in Australië, die voortkwam uit nieuw bewustzijn van en trots op de inheemse traditie. De heropleving werd niet veroorzaakt door neo-expressionistische invloeden uit het buitenland. Daarvóór leek de Australische kunst uit de jaren 1970 op die in grote centra in Europa en de Verenigde Staten. Conceptuele kunst, video en performance namen de plaats in die eerder door schilder- en beeldhouwkunst werd ingenomen. Toch had de Australische kunst van die jaren al bijzondere kwaliteiten die haar onderscheidden en geloofwaardigheid gaven: een broeierige, introspectieve stemming, urgentie en drama, en een intens, broeikasachtig palet. Deze kwaliteiten werden kenmerkend voor veel van de heel verschillende Australische kunst uit de jaren 1980.

De artistieke ontwikkeling van Albert Tucker werd door uiteenlopende invloeden gevormd. Het analytisch kubisme, vooral het werk van Braque en Picasso, speelde een vormende rol. Ook bestudeerde Tucker de vroege Kandinsky en Miró. Andere belangrijke kunstenaars waren Matisse en Mondriaan. Tucker analyseerde de structuur van hun schilderijen. Hij bestudeerde Matisse’ “Blue Window” (1913), Miró’s “Person Throwing a Stone at a Bird” (1926^[1]), Cézannes “Card Players” (1890-92) en Mondrian rasterwerken. Ook onderzocht hij werk van Léger, renaissance- en quattrocentokunstenaars, oude meesters, Amerikaanse meesters en Afrikaanse kunst. Contact met andere kunstenaars was belangrijk voor hem. Hij bewonderde Piero della Francesca, Titian, Rembrandt, Utamaro, Rubens, Velasquez, Goya, Fragonard, Ingres, Corot, Seurat, Renoir en Bonnard. Volgens Tucker hielp een gevoel van artistieke gemeenschap kunstenaars uit hun isolement en bij de ontwikkeling van hun eigen karakter.

Albert Tucker wordt geassocieerd met het expressionisme en figuratieve schilderkunst. Het expressionisme, dat aan het begin van de 20e eeuw ontstond, wordt gekenmerkt door krachtige kleuren en dynamisch penseelwerk waarmee sterke emoties worden opgeroepen. Tucker maakte samen met andere Australische kunstenaars, zoals Arthur Boyd, Sidney Nolan en John Perceval, expressionistisch werk. Zijn kunst bewoog weg van het sociaal realisme en richtte zich op innerlijke gevoelens van het individu. Zijn schilderijen waren persoonlijk en weerspiegelden tegelijk de toestand van de kunst in Australië. Sommige critici stellen dat Australische kunst het bewustzijn rechtstreeks confronteert, in plaats van op populaire beelden te steunen. Dat onderscheidt haar van de humanistische schilderkunst die zich sinds de renaissance ontwikkelde. Tucker en zijn tijdgenoten droegen bij aan een krachtige, unieke beeldtaal in Australië.

Albert Tucker staat bekend om zijn confronterende schilderkunst. Zijn reeks Images of Modern Evil richtte zich op Melbourne in oorlogstijd; met Apocalyptic Horse en Antipodean Heads werkte hij een visie uit van Australië als mythisch en beschadigd.

De reeks Images of Modern Evil van Albert Tucker was expressionistisch van techniek. Hij schilderde in rood en oker op hardboard, met een bewust rauwe aanpak.