Waar Caspar David Friedrich te zien is

Schilderijen van Caspar David Friedrich bevinden zich in tal van collecties, vooral in Duitsland. De Alte Nationalgalerie in Berlijn bezit verschillende belangrijke schilderijen, waaronder Monk by the Sea (1808–1810) en The Abbey in the Oakwood (1809–1810). Deze vroege werken vestigden Friedrichs reputatie. De Gemäldegalerie Neue Meister in Dresden heeft een omvangrijke collectie van zijn kunst. Dresden was zijn aangenomen woonplaats; hij woonde en werkte er een groot deel van zijn volwassen leven. Belangrijke werken in Dresden zijn onder meer Two Men Contemplating the Moon (ca. 1819–1820). Andere Duitse musea met werk van Friedrich zijn de Hamburger Kunsthalle, met The Wanderer Above the Sea of Fog (1818), een van zijn bekendste werken, en het Pommersches Landesmuseum in Greifswald, zijn geboorteplaats. Buiten Duitsland bezit de Courtauld Gallery in Londen Man and Woman Contemplating the Moon (ca. 1824). Het Musée du Louvre in Parijs heeft The Wreck of the Hope, ook bekend als The Sea of Ice (1823–1824). Deze collecties zijn kleiner dan die in Duitsland, maar bieden een internationaal publiek de kans Friedrichs oeuvre te bekijken.

Werk van Caspar David Friedrich is te zien in het National Museum of Art, Architecture and Design, de Hamburger Kunsthalle, het Kupferstichkabinett Berlin en 2 andere musea wereldwijd.

Caspar David Friedrich (1774–1840) geldt als de belangrijkste schilder van de romantische beweging in Duitsland. Na zijn opleiding aan de academie in Kopenhagen vestigde hij zich in Dresden. Hij was bijzonder geïnteresseerd in de effecten van licht. In zijn kunst komen vaak bomen, heuvels, havens en mist voor. Deze elementen uit het Noord-Duitse landschap zijn zowel op waarneming als op zijn eigen spirituele interpretaties gebaseerd. Anders dan veel andere kunstenaars bezocht hij Italië niet. Friedrich begon zijn loopbaan met topografische tekeningen in potlood en sepiawas. In zijn 30e levensjaar begon hij met olieverf te schilderen. Een van zijn eerste olieverfschilderijen, *The Cross in the Mountains*, maakte hij in 1808 als altaarstuk voor een particuliere kapel. Het werk leidde tot discussie omdat een christelijk altaarstuk voor het eerst uitsluitend een voorstelling van de natuur was. Veel van zijn werken tonen meditatieve figuren, bomen of ruïnes tegen de hemel. Deze beelden drukken zijn persoonlijke reacties op de natuurlijke wereld uit.

Caspar David Friedrich, die leefde van 1774 tot 1840, studeerde aan de academie in Kopenhagen en vestigde zich in Dresden. Hij schilderde Duitse landschappen, vaak met bomen, heuvels, havens en mist. Zijn werken weerspiegelen waarnemingen van de natuur en zijn spirituele interpretaties daarvan. Friedrichs schilderijen onderzoeken de relatie tussen de mensheid en de kosmos. Zijn figuren lijken vaak klein tegenover weidse vergezichten en zetten aan tot nadenken over onze plaats in de wereld. Dit thema sluit aan bij moderne ideeën over zinloosheid, zoals in Samuel Becketts toneelstuk *Waiting for Godot*. Friedrichs omgang met religieuze gevoelens gold als modern. Zijn schilderij *The Cross in the Mountains* uit 1808 veroorzaakte controverse omdat traditionele religieuze elementen ontbraken. In plaats daarvan presenteerde het een landschap als altaarstuk, een nieuw concept in de christelijke kunst. Sommige critici zagen dit als een verschuiving van confessioneel geloof naar een algemener kosmotheïsme. Friedrichs kunst nodigt kijkers uit hun bestaan in een uitgestrekt universum te overdenken. Zijn beelden van eenzame figuren in de natuur spreken ook hedendaagse kijkers aan die met soortgelijke vragen over geloof en zingeving worstelen.

Caspar David Friedrich geldt als de belangrijkste schilder van de romantische beweging in Duitsland. Hij schiep etherische visioenen binnen de Duitse kunst.

Caspar David Friedrich was een schilder uit de romantische beweging in Duitsland. Hij staat bekend om zijn etherische visioenen.

Caspar David Friedrich beheerste het gebruik van olieverf en bracht die aan in dunne, gelijkmatige lagen, vrijwel zonder impasto. Door de broosheid van de lijm bleef de verflaag dun; hij kon delen niet opnieuw bewerken zonder ze eerst af te wrijven. Een lichte grondering was essentieel voor zijn methode: daarmee creëerde hij highlights en liet hij kleuren naar voren komen. Hij verwerkte blauwgroene schaduwen, mogelijk beïnvloed door Italiaanse fresco’s. Ook gebruikte hij schelpgoud, fijn goudpoeder dat met een lijmbindmiddel werd aangebracht. Voor groentinten legde hij waarschijnlijk een geelgroene glacislaag over een blauwe onderschildering, mogelijk met gele lak of gamboge. Hoewel Friedrich vaak transparante kleuren gebruikte om de lichte ondergrond te benutten, verwerkte hij ook dekkende pigmenten, zoals goud over zwart en vermiljoen in de lucht, waar de kleur niet afhankelijk was van de ondergrond.

De kunst van Caspar David Friedrich beïnvloedde schilders binnen en buiten zijn kring. Zijn vriend Georg Friedrich Kersting schilderde Friedrich in zijn atelier; Kerstings eigen schilderijen roepen een luchtiger Biedermeierwereld op. De arts en kunsttheoreticus Carl Gustav Carus nam Friedrichs motief over van een figuur die van achteren is gezien en zich het beeldvlak in haast. Johan Christian Clausen Dahl, die zich in Dresden vestigde, deelde Friedrichs belangstelling voor atmosferische effecten, al was Dahls stijl schetsmatiger. Karl Blechen gebruikte kleursymboliek maar verwierp Friedrichs mystiek. Het werk van Karl Friedrich Schinkel lijkt opvallend op dat van Friedrich, wat de vraag oproept of er sprake was van invloed. Friedrichs aandacht voor subjectieve ervaring en de verhouding tussen mensheid en kosmos riep bij sommigen weerstand op. Na de jaren 1830 werd zijn werk verwaarloosd, maar in het begin van de 20e eeuw herleefde de belangstelling. Philipp Otto Runge, die een vernieuwing van de christelijke kunst nastreefde, was een vriend. In de 20e eeuw beïnvloedde Runges werk Max Ernst en de schilders van de Neue Sachlichkeit.