Waar Charles-Philippe Lariviere te zien is

Hoewel specifieke locaties van het werk van Charles-Philippe Lariviere niet breed zijn gepubliceerd, tonen verschillende musea kunst uit verwante perioden en stijlen. Mogelijk bezitten deze instellingen werk van Lariviere of kunstenaars met een vergelijkbare benadering. In de Verenigde Staten kunt u onder meer het Metropolitan Museum of Art in New York, het Los Angeles County Museum of Art (LACMA), het Minneapolis Institute of Arts, het Charles Hosmer Morse Museum of American Art in Winter Park, Florida, het Museum of Modern Art in New York, het Virginia Museum of Fine Arts in Richmond en het Wolfsonian van Florida International University in Miami Beach bezoeken. In het Verenigd Koninkrijk zijn onder meer het Victoria & Albert Museum in Londen, de National Museums of Scotland in Edinburgh, Manchester Art Gallery, het Geffrye Museum in Londen, Brighton Museum & Art Gallery en het Bakelite Museum een bezoek waard. Andere Europese musea zijn de Musées Royaux des Beaux-Arts de Belgique in Brussel.

Charles-Philippe Lariviere (1798^[1]-1876^[1]) was een Franse schilder en lithograaf die een gevarieerd oeuvre maakte; over zijn prenten is echter weinig specifieke informatie direct beschikbaar. Gezien Larivieres bredere artistieke benadering zouden zijn prenten waarschijnlijk kenmerken vertonen die ook in zijn schilderijen voorkomen, vaak historische of genrestukken. In die tijd werden prenten onder meer gebruikt om beelden onder een breder publiek te verspreiden of bestaande kunstwerken te documenteren. Afhankelijk van het onderwerp kunnen Larivieres prenten inzicht bieden in de Franse geschiedenis, cultuur of sociale gebruiken van de 19e eeuw. Nader onderzoek naar specifieke collecties of oeuvrecatalogi kan meer informatie opleveren over zijn prentkunst en de onderwerpen die hij koos.

Charles-Philippe Lariviere (1798^[1]-1876^[1]) was een Franse schilder van historiestukken en portretten. Hij studeerde aan de École des Beaux-Arts en kreeg les van onder anderen Girodet en Gros. In 1824^[1] won Lariviere de Prix de Rome. Vanaf 1827 exposeerde hij op de Salon en ontving hij medailles in 1833, 1843 en 1855. Zijn schilderijen zijn voorbeelden van Franse academische kunst, een stijl waarin technische vaardigheid, historische nauwkeurigheid en moraliserende onderwerpen belangrijk waren. De academische kunst domineerde de Franse kunst in de 19e eeuw; haar invloed werd via het onderwijs aan de door de staat gesteunde École des Beaux-Arts verspreid. Larivieres werk biedt inzicht in de esthetische waarden en culturele zorgen van zijn tijd. Zijn schilderijen leggen historische gebeurtenissen, sociale gebruiken en individuele gelijkenissen visueel vast. Toen de smaak veranderde, raakte de academische schilderkunst uit de mode; er is echter opnieuw belangstelling voor het vakmanschap en de historische context ervan.

Charles-Philippe Lariviere was een Franse schilder, geboren in 1798^[1] en overleden in 1876^[1]. Hij werd opgeleid door Paulin Guérin, Girodet-Trioson en Antoine-Jean Gros en won in 1824^[1] de Prix de Rome.

Het is moeilijk definitief vast te stellen welke kunstenaars Charles-Philippe Lariviere rechtstreeks heeft beïnvloed. Enige context kan echter nuttig zijn. Jean-Auguste-Dominique Ingres gaf les aan veel leerlingen en vroeg zijn beste studenten om mee te werken aan schilderijen. Daarmee volgde hij het voorbeeld van zijn leermeester David. De leerlingen en navolgers van Ingres richtten zich op voorbeelden als Hippolyte Flandrin (1809^[1]-64) en diens christelijke cycli. Ingres had een blijvende invloed op jongere kunstenaars tijdens de Restauratie en het Tweede Keizerrijk onder Napoleon III. Onder hen waren Joseph-Désiré Court (1797-1865^[1]), Thomas Couture (1815-79), Adolphe-William Bouguereau (1825-1905) en Paul Baudry (1828-86). Ook de Zwitserse schilder Charles-Gabriel Gleyre (1806-74) probeerde het verleden in de schilderkunst tot leven te brengen. Hij studeerde aan de Ecole de Pierre in Lyon en in Parijs bij Louis Hersent (1777-1860) en beoefende aquarelleren met Richard Parkes Bonington.

Op basis van de verstrekte referentieteksten is het moeilijk de invloeden op Charles-Philippe Lariviere te beoordelen. Wel worden verschillende kunstenaars genoemd die tijdens Larivieres leven (1798^[1]-1876^[1]) in Frankrijk en elders actief waren. Onder hen zijn Nicolas de Largilliere (1656-1746^[1]), Nicolas Lancret (1690-1743), Jean-Baptiste-Pierre Le Brun (1748-1813^[1]), François-Bernard Lépicié (1698-1755) en Jean-Baptiste Oudry (1686-1755). Ook staan Gaspard Poussin (1615-1675), Claude Lorrain (1600-1682) en Nicolas Poussin (1594-1665) op de lijst. Hoewel zij tot een eerdere generatie behoorden, waren ze zeer invloedrijk op de Franse kunst. Andere genoemde kunstenaars zijn Raphael (1483-1520), Bartolomé Esteban Murillo (1617-1682), Adriaen van Ostade (1610-1685) en Paulus Potter (1625-1654). Zij vertegenwoordigen uiteenlopende stijlen en perioden, van de renaissance tot de Nederlandse Gouden Eeuw, en kunnen hebben bijgedragen aan Larivieres artistieke ontwikkeling.

Het is moeilijk één beroemdste werk van Charles-Philippe Lariviere te noemen, omdat zijn oeuvre veel slagveldschilderijen en portretten omvat. De kunsthistorische literatuur noemt geen enkel werk duidelijk als zijn bekendste. De vroegere Franse kunstenaar Nicolas de Largillière maakte wel verschillende bekende schilderijen, waaronder *Tutor and Pupil* (1685) in de National Gallery in Washington. Het toont figuren ten voeten uit tot driekwartlengte, waarmee hun sociale rang wordt aangeduid. De leerling behoort tot de aristocratie, te zien aan zijn geborduurde zijden kanten kleding en modieuze lange haar. De leraar draagt eenvoudige zwart-witte kleding en heeft een eenvoudiger kapsel. Zij staan in een loggia met uitzicht op een weelderige tuin. Op de voorgrond kijkt een hond, symbool van hoge status, naar zijn jonge meester. Largillières opleiding in Nederland en zijn werk voor Peter Lely beïnvloedden zijn losse penseelvoering en kleurgebruik. Andere werken van hem zijn het portret van Charles Le Brun (1686) in het Louvre, *La Belle Strasbourgeoise* (1703) in het Musée des Beaux-Arts in Straatsburg en *Elizabeth Throckmorton* (1729) in de National Gallery in Washington.

Charles-Philippe Lariviere (1798^[1]-1876^[1]) werkte in een periode waarin het neoclassicisme dominant was. Deze beweging, die in de jaren 1750 begon, bracht een heropleving van klassieke kunst en architectuur teweeg en hield aan tot omstreeks 1830^[1], hoewel het late neoclassicisme tot in de jaren 1870 voortduurde. In Frankrijk werd het neoclassicisme bevorderd door de Académie Royale de Peinture et de Sculpture. Kunstenaars werden aangemoedigd klassieke voorbeelden uit de oudheid, renaissance en kunst van de 17e eeuw te bestuderen. Het atelier van Jacques-Louis David werd tot ver in de 19e eeuw een belangrijk opleidingscentrum voor jonge Franse kunstenaars. Het neoclassicisme werd geassocieerd met zowel het koninklijk gezag als later de Franse Revolutie. De stijl werd verbonden met het verbeteren van de publieke moraal via historische voorbeelden van deugdzaamheid. Tijdens de Franse Revolutie verspreidde het neoclassicisme zich over Europa. De vroege Franse fase staat bekend als de Louis XVI-stijl; de tweede fase, onder Napoleon, heet de Empire-stijl. Zelfs toen de romantiek aan het begin van de 19e eeuw opkwam, bleef het neoclassicisme bestaan, vooral onder leerlingen van David.