Waar C. R. W. Nevinson te zien is

De kunst van C. R. W. Nevinson is in tal van galerieën en musea te zien. In Londen bevindt zijn werk zich in het British^[1] Museum, de Courtauld Gallery, het Imperial War Museum, de National Gallery, de National Portrait Gallery, de Saatchi Gallery, Tate Modern en het Victoria and Albert Museum. Buiten Londen is werk van Nevinson te bekijken in Towneley Hall Art Gallery in Burnley, het Fitzwilliam Museum in Cambridge, het National Museum of Wales in Cardiff, de National Gallery of Scotland en de Scottish National Gallery of Modern Art in Edinburgh, de Burrell Collection in Glasgow, het Jersey Museum and Art Gallery in St Helier en Leeds City Art Gallery. Andere locaties zijn Aberdeen Art Gallery and Museum, het Ulster Museum in Belfast, het Barber Institute of Fine Arts in Birmingham, Bristol Art Gallery en Walker Art Gallery in Liverpool.

C. R. W. Nevinson maakte prenten met verschillende technieken, waaronder houtsnede. Het aantal afdrukken van een houtblok wordt niet door het blok zelf beperkt, zolang het goed wordt onderhouden. Een houtgravure van Newcastle door Thomas Bewick is 900.000 keer gedrukt. Meestal beperkt de kunstenaar de oplage; technische beperkingen spelen daarbij geen rol. De meeste prentmakers begrenzen hun oplagen. Een oplage is een aantal identieke prenten die van hetzelfde blok zijn gemaakt en kan ‘open’ of ‘gelimiteerd’ zijn. Om een plaat of roller schoon te maken, verwijdert u zo veel mogelijk oude inkt met een schraper of door de inkt op krantenpapier te rollen. Afwasmiddel maakt de rest zacht. Met een rakel verzamelt u de vloeistof, die u op krantenpapier kunt scheppen. De plaat kan worden afgewerkt met een katoenen doek en water; bij inkt op oliebasis is terpentine een alternatief. Rol zo veel mogelijk inkt van de roller op krantenpapier. Maak vervolgens alle resterende inkt alleen met afwasmiddel zacht en was de roller met warm water en afwasmiddel.

De technieken van C. R. W. Nevinson omvatten uiteenlopende materialen en methoden en weerspiegelen de artistieke stromingen van zijn tijd. Net als veel kunstenaars experimenteerde hij met verschillende aanpakken om het gewenste effect te bereiken. Onderzoek van schilderijen van tijdgenoten, zoals Whistler, biedt inzicht in de praktijk van die periode. Whistler gebruikte vaak donkergrijze gronderingen, zorgvuldig klaargemaakte paletten en een beperkt kleurengamma. Hij schraapte mislukte gedeelten weg en had belangstelling voor textuur. Hij mengde olieverf met terpentine en mastiekvernis tot een ‘saus’ die vrije penseelstreken mogelijk maakte; de dikte van de verf bepaalde de kleur en toon. Turner, een andere Britse kunstenaar, werkte aanvankelijk met aquarel voordat hij overstapte op olieverf. Deze achtergrond beïnvloedde zijn olieverftechniek, waaronder het gebruik van transparante wassingen en optische kleurmenging. Ook gaf Turner de voorkeur aan absorberende gronderingen, waarmee de uiteindelijke kleur snel zichtbaar werd.

C. R. W. Nevinson kwam tijdens zijn opleiding met uiteenlopende artistieke invloeden in aanraking. Van 1903^[1] tot 1907 studeerde hij aan de St John's Wood School of Art. Daarna volgde hij tussen 1908 en 1912 de Slade School of Art, waar hij kennismaakte met de lessen van Henry Tonks, bekend om zijn traditionele aanpak. Een radicalere wending in zijn artistieke ontwikkeling volgde toen hij in 1911 naar Parijs verhuisde. Daar bezocht hij de Académie Julian en kwam hij in contact met de schrijfster Gertrude Stein en kunstenaars die avant-gardestijlen beoefenden. Hij ontmoette Gino Severini en Ardengo Soffici; zij haalden hem over zich bij het futurisme aan te sluiten. Zijn verblijf in Italië versterkte zijn betrokkenheid bij die stroming; in 1914 ondertekende hij het Futurist Painting Technical Manifesto. Het futurisme, met zijn nadruk op dynamiek en de weergave van beweging, werd een bepalend element in zijn vroege werk. Later ontwikkelde zijn stijl zich verder, vooral na zijn ervaringen tijdens de Eerste Wereldoorlog.

C. R. W. Nevinson werd geassocieerd met verschillende kunststromingen uit het begin van de twintigste eeuw, met name het futurisme. Deze Italiaanse beweging, in 1909^[1] opgericht door Filippo Tommaso Marinetti, pleitte voor een revolutie in zowel kunst als maatschappij. De futuristen wilden een meer verlichte tijd inluiden door oorlog en moderne technologie te omarmen. Ze wilden culturele instellingen als musea en bibliotheken vernietigen en vierden de dynamiek van machines. Nevinsons band met het futurisme blijkt uit zijn aandacht voor beweging, snelheid en de energie van het moderne leven. Umberto Boccioni, een belangrijke futurist, gebruikte kubistische technieken om deze ideeën uit te drukken en beïnvloedde Nevinsons werk. Na de Eerste Wereldoorlog nam de invloed van het futurisme af, maar de ideeën ervan werden overgenomen in Frankrijk, Amerika en Rusland, waar ze zich ontwikkelden tot het kubo-futurisme. Deze vertakking verschilde van het Italiaanse futurisme doordat zij machines zelden verheerlijkte, vooral niet als oorlogsinstrumenten.

C. R. W. Nevinson stond bekend om zijn band met het futurisme, een artistieke en maatschappelijke beweging uit het begin van de 20e eeuw die in Italië ontstond. Het futurisme, in 1909^[1] opgericht door Filippo Tommaso Marinetti, vierde moderniteit, technologie, snelheid en dynamiek. Het wilde breken met het verleden en de toekomst omarmen. Nevinson en andere Britse kunstenaars sloten zich rond 1913 korte tijd bij het futurisme aan. Onder hen was Wyndham Lewis; zij exposeerden onder de noemer van zowel het kubisme als het futurisme. Nevinsons werk uit deze periode weerspiegelde futuristische thema's zoals de energie van het moderne leven en de ervaring van beweging. De aansluiting was echter van korte duur. In 1914 ontstonden meningsverschillen tussen de Britse kunstenaars en Marinetti, wat tot een breuk leidde. Ondanks zijn korte betrokkenheid blijven de werken onder invloed van het futurisme een belangrijk deel van Nevinsons oeuvre.

C. R. W. Nevinson staat bekend om zijn schilderijen van de gemechaniseerde slachting tijdens de Eerste Wereldoorlog. Zijn tentoonstelling in de Leicester Galleries in 1916^[1] was uitverkocht. Walter Sickert noemde zijn schilderij La Mitrailleuse (1915) de meest gezaghebbende uitspraak over oorlog in de geschiedenis van de schilderkunst.