Waar Christopher Wood te zien is

Het is moeilijk een volledig overzicht te geven van plekken waar werk van Christopher Wood te zien is. Veel galerieën en musea bezitten echter collecties art-deco-objecten en schilderijen, waartoe ook werk van Wood kan behoren. In het Verenigd Koninkrijk kunt u Brighton Museum & Art Gallery, Manchester Art Gallery, het Royal Museum van de National Museums of Scotland in Edinburgh of het Victoria & Albert Museum in Londen proberen. Ook het Ashmolean Museum van de University of Oxford bezit een collectie vroege Chinese keramiek en schilderijen. In de Verenigde Staten hebben het Charles Hosmer Morse Museum of American Art (Winter Park, Florida), het Los Angeles County Museum of Art, het Metropolitan Museum of Art (New York), het Minneapolis Institute of Arts, het Museum of Modern Art (New York), het Royal Ontario Museum (Toronto), het Virginia Museum of Fine Arts (Richmond) en het Wolfsonian van Florida International University (Miami Beach) relevante collecties.

Christopher Wood maakte tijdens zijn loopbaan niet veel prenten; hij richtte zich vooral op schilderijen en tekeningen. Bij zijn prenten is het belangrijk het verschil te kennen tussen een originele prent en een reproductie. Een originele prent is door de kunstenaar als prent bedacht en uitgevoerd, vaak in een beperkte, genummerde en gesigneerde oplage. Elke prent wordt afzonderlijk gemaakt met een matrix, zoals een plaat of blok. Een reproductie is daarentegen een kopie van een werk dat oorspronkelijk in een ander medium, zoals een schilderij, is gemaakt en wordt vaak met fotomechanische middelen vervaardigd. De kunstmarkt speelt een rol bij het bepalen van de waarde van kunst. De Professional Art Dealers Association of Canada definieert een originele prent als een beeld dat door de kunstenaar als prent is bedacht en uitsluitend als zodanig is uitgevoerd, meestal in een genummerde oplage en gesigneerd. Elke prent in de oplage is een origineel, gedrukt vanaf een plaat, steen, zeef, blok of andere matrix die voor dat doel is gemaakt.

Christopher Wood (1901^[1]–1930^[1]) was een Britse schilder die verbonden was met de kunstgemeenschap Group of Seven in Cornwall. Zijn werk blijft belangrijk vanwege zijn bijdrage aan het Britse modernisme en zijn bijzondere combinatie van invloeden. Zijn stijl verwerkte elementen van het postimpressionisme, vooral onder invloed van kunstenaars als Cézanne en Picasso, die hij in Parijs ontmoette. Hij combineerde die continentale invloeden met een uitgesproken Britse gevoeligheid, geïnspireerd door volkskunst uit Cornwall en de naïeve stijl van Alfred Wallis. Zo ontstonden schilderijen met vereenvoudigde vormen, afgevlakte perspectieven en een sterk kleurgevoel. Zijn band met de avant-gardegroep Group of Seven en zijn vriendschappen met Ben Nicholson en Winifred Nicholson versterkten zijn positie in de Britse kunstwereld. Hoewel zijn loopbaan tragisch vroeg eindigde, worden Woods schilderijen nog steeds bewonderd om hun lyrische kwaliteit, hun evocatie van plaats en hun bijdrage aan de ontwikkeling van een moderne Britse esthetiek. Ze bieden een blik op een specifiek moment in de Britse kunstgeschiedenis, toen kunstenaars internationale trends verkenden en tegelijk een nationale identiteit probeerden te definiëren.

De loopbaan van Christopher Wood was kort, maar liet sporen na in de Britse kunst. Hoewel directe invloed moeilijk te meten is, vertonen sommige kunstenaars stilistische overeenkomsten met hem of erkenden zij zijn invloed. Winifred Nicholson deelde bijvoorbeeld Woods belangstelling voor naïeve en primitieve stijlen. Beiden verbleven in St Ives in Cornwall en hun schilderijen hebben soms vergelijkbare kleurenpaletten en vereenvoudigde vormen. Nicholson had haar persoonlijke stijl echter al ontwikkeld voordat zij Wood ontmoette. Een andere kunstenaar die met Wood in verband wordt gebracht, is Ben Nicholson, de echtgenoot van Winifred. Wood, Nicholson en beeldhouwer Barbara Hepworth werkten begin jaren 1930^[1] samen. Deze creatieve uitwisseling heeft waarschijnlijk Nicholsons ontwikkeling richting abstractie beïnvloed. Sommige onderzoekers menen dat Woods afgeplatte perspectief en vereenvoudigde vormen bijdroegen aan Nicholsons esthetiek. Wood zelf liet zich overigens door uiteenlopende bronnen inspireren, onder wie Alfred Wallis, een autodidactische schilder uit Cornwall. Zijn betrokkenheid bij Wallis’ kunst toont de wederzijdse relatie tussen gevestigde en outsiderkunstenaars.

Christopher Wood werd tijdens zijn loopbaan beïnvloed door uiteenlopende kunstenaars en bewegingen. Als student voelde hij zich aangetrokken tot het surrealisme en bewonderde hij ook kunstenaars als Francis Bacon en Jheronimus Bosch. Wood had grote waardering voor Pablo Picasso en was gefascineerd door diens vermogen andermans werk op te nemen en er een persoonlijk karakter aan te geven. Wood verwees bewust naar andere kunstenaars, bouwde op hun prestaties voort en integreerde die in zijn eigen werk. Als hedendaagse invloeden noemde hij Robert Rauschenberg, Jasper Johns, Cy Twombly en Joseph Beuys. Vooral Rauschenbergs omgang met materialen en de verhouding tussen illusie en werkelijkheid spraken hem aan. Wood bestudeerde ook eerdere Europese abstracte kunst, zoals het kubisme, Piet Mondriaan en Paul Klee. Hij waardeerde Klees vermogen op verschillende niveaus met kunst, werkelijkheid en symboliek om te gaan en daar een literair element aan toe te voegen. Wood streefde naar een persoonlijke kunst die op zijn eigen voorwaarden naar kunst uit het verleden kon verwijzen.

Christopher Wood is vooral bekend om zijn schilderijen uit de jaren 1920^[1]. Hij ontwikkelde een stijl waarin Britse modernistische kunst, Franse schilderkunst en zijn eigen ervaringen samenkwamen. Hoewel het lastig is één werk als zijn ‘beroemdste’ aan te wijzen, behoren Woods schilderijen uit Cornwall tot zijn bekendste. Ze tonen vaak havens, vissersboten en kustgezichten rond St Ives in Cornwall. Voorbeelden zijn *Zennor Churchtown, Cornwall* (1926) en *PZ. Newlyn* (circa 1928). De vereenvoudigde vormen, heldere kleuren en naïeve charme zijn kenmerkend voor deze werken. Woods contact met de kunstenaars Ben en Winifred Nicholson in de jaren 1920 was belangrijk voor zijn ontwikkeling. Ook kende hij kunstenaars uit de Parijse avant-garde, zoals Picasso en Cocteau. Zijn loopbaan was kort: in 1930^[1] overleed hij op 29-jarige leeftijd.

Christopher Wood wordt doorgaans met het postimpressionisme geassocieerd, een term die rond 1910^[1] ontstond. De Engelse criticus Roger Fry bedacht de naam voor kunstenaars die na het impressionisme werkten maar ontevreden waren over de nadruk op vluchtige momenten. Het postimpressionisme is vooral een term uit de Engelstalige wereld, met name Groot-Brittannië. De postimpressionisten, actief rond 1880–1905^[1], wilden verder gaan dan de nadruk van het impressionisme op voorbijgaande licht- en kleureffecten. Ze streefden naar iets duurzamers en wilden gevoelens uitdrukken in plaats van alleen een onderwerp weer te geven. Belangrijke figuren zijn Paul Cézanne, Paul Gauguin, Vincent van Gogh en Henri de Toulouse-Lautrec. Hoewel hun benaderingen uiteenliepen, wilden zij nieuwe vormen van artistieke expressie verkennen en meer nadruk leggen op het onderwerp. Hun werk maakte de weg vrij voor 20e-eeuwse stromingen als het kubisme en het surrealisme.

Christopher Wood, ook bekend als Kit Wood, was een Britse schilder die met verschillende kunststromingen uit het begin van de twintigste eeuw werd geassocieerd. Hij is vooral bekend om zijn modernistische, bijna naïeve stijl en de Cornische landschappen die hij tegen het einde van zijn korte leven schilderde. Wood werd geboren in 1901^[1] en studeerde in 1921^[1] korte tijd aan de Académie Julian in Parijs. Daar ontmoette hij Picasso en Jean Cocteau, die een van zijn eerste beschermheren werd. Hij reisde veel door Europa en kwam onder invloed van uiteenlopende kunstenaars en stijlen. In zijn vroege werk is de invloed van het Franse modernisme zichtbaar, vooral van Picasso en de School van Parijs. Later ontwikkelde Wood een vereenvoudigde stijl, deels geïnspireerd door de naïeve schilderijen van Alfred Wallis, een visser en kunstenaar die hij in St Ives ontmoette. Vanaf 1928 bracht hij steeds meer tijd door in Cornwall en schilderde hij taferelen van de kust en havens. Deze Cornische werken behoren tot zijn herkenbaarste. Woods loopbaan werd in 1930^[1] afgebroken door zijn dood, op 29-jarige leeftijd. Ondanks zijn korte leven maakte hij een omvangrijk oeuvre en geldt hij als een belangrijke figuur in het Britse modernisme.