Waar Emily Carr te zien is

Emily Carr is vooral bekend om haar schilderijen, maar prenten maakten ook deel uit van haar praktijk. Het is belangrijk de terminologie rond prenten te begrijpen, omdat de kunstmarkt specifieke definities gebruikt om ‘originele prenten’ van reproducties te onderscheiden. Een originele prent is als prent bedacht, uitsluitend als prent uitgevoerd en meestal uitgebracht in een genummerde en gesigneerde oplage. Elke prent in die oplage is een origineel, gemaakt met een plaat, steen, zeef of blok dat daarvoor is vervaardigd. De kunstenaar brengt zelf inkt aan en drukt elke prent afzonderlijk af, waardoor grafiek een ‘meervoudig origineel’ medium is. De kunstenaar bepaalt de oplage en de afdrukken worden opeenvolgend genummerd, bijvoorbeeld 12/25. Een reproductie is een kopie van een kunstwerk dat oorspronkelijk in een ander medium is gemaakt, zoals schilderkunst of aquarel. Gewoonlijk wordt die met fotomechanische middelen vervaardigd. Een reproductie wordt niet alsnog een origineel als ze wordt genummerd en gesigneerd: ze blijft een kopie. Carrs vroege beelden uit 1899^[2] van Nuu-chah-nulth-dorpen rond Ucluelet waren vaak tekeningen in pen en inkt, een gangbaar medium voor commerciële illustratie.

Emily Carr kunst blijft belangrijk door haar benadering van het landschap van British Columbia en de culturen van First Nations. Ze legde dorpen en totempalen vast, vaak in gebieden die snel veranderden door houtkap en koloniale expansie. Haar werk biedt een visueel verslag van culturele voorwerpen, al is dat gefilterd door haar Europese artistieke perspectief. Carrs positie als buitenstaander die First Nations-kunst bekijkt, is nu onderwerp van discussie. Ze wilde de houtsnijwerken vieren, maar sommigen beschouwen haar werk als culturele toe-eigening en als onderdeel van een bredere geschiedenis van imperialisme. Haar beelden zijn gestileerd en het is niet altijd duidelijk waar haar interpretatie begint en het oorspronkelijke artefact eindigt. Ondanks deze kritiek blijven Carrs schilderijen belangrijk. Ze weerspiegelen haar persoonlijke ontdekking van de kunst in haar regio. Haar interpretaties van de natuur, beïnvloed door kunstenaars als Lawren Harris en dichter Walt Whitman, bieden een unieke visie. Haar werk stimuleert gesprekken over representatie, culturele uitwisseling en de complexe verhouding tussen kunst en geschiedenis.

Emily Carr staat bekend om haar schilderijen van de bossen van British Columbia en de cultuur van First Nations. Ze gebruikte uiteenlopende materialen en benaderingen. Carr werkte voornamelijk met olieverf op doek en papier. Ook maakte ze schetsen en aquarellen. Haar vroege opleiding omvatte traditionele aquareltechnieken, die haar latere olieverftechniek beïnvloedden. In haar olieverfschilderijen gebruikte ze vaak dunne kleurlagen, vergelijkbaar met aquarelwassingen. Carr experimenteerde met verschillende gronderingen, de voorbereidende lagen op haar doeken. Ze gebruikte onder meer witte gronderingen, die in die tijd gangbaar waren, en mogelijk ook gekleurde gronderingen. De grondering beïnvloedt de lichtkracht en de algemene toon van het schilderij. Haar verfaanbrenging varieerde: soms gebruikte ze brede, expressieve penseelstreken om beweging en energie op te roepen; in andere werken bracht ze de verf dunner en gladder aan. Ze onderzocht ook verschillende manieren om verflagen op te bouwen en zo diepte en textuur te creëren.

De kunst van Emily Carr beïnvloedde latere kunstenaars, maar haar benadering van First Nations-onderwerpen is ook geanalyseerd als onderdeel van een koloniaal proces. Carr wilde culturele tradities van First Nations documenteren in een periode waarin deze tradities onder druk stonden. Ze streefde naar een nauwkeurige weergave van totempalen en andere culturele voorwerpen. Ze hoopte de context en betekenis van inheemse culturele tradities te begrijpen. Haar werkwijze combineerde persoonlijke interpretatie met een systematische registratie van inheemse ontwerpen. Ze integreerde de vormentaal van de houtsnijkunst van de noordwestkust met de omringende natuur en gebruikte arabeske lijnen. Jack Shadbolt zei dat Emily Carr hem aanvankelijk inspireerde. Zijn belangstelling nam toe door haar krachtige verbeelding van de tragedie van de verdwijnende cultuur in verlaten First Nations-dorpen. Hij zag de romantische grootsheid van de overblijfselen, die afstaken tegen de overweldigende wildernis. In zijn dagboekaantekening van 24 februari 1985 beschrijft Shadbolt zijn vroege contact met Carr en haar invloed op zijn artistieke belangstelling.

Modernistische Europese schilders hadden invloed op sommige Chinese olieverfschilders die in Japan studeerden; deze stromingen hebben mogelijk ook Emily Carr beïnvloed. Rond 1920^[2] gingen veel jonge Chinese kunstenaars naar Japan om te studeren aan instellingen als de Tokyo School of Fine Arts of de Kawabata Academy of Painting in Tokio. Daar maakten zij kennis met moderne kunststromingen. Ze zagen impressionisten, postimpressionisten, kubisten en fauvisten. Japanse prentmakers hadden in de negentiende eeuw compositievernieuwingen doorgevoerd met westers perspectief. Later zagen Europese kunstenaars als Van Gogh en Matisse deze Japanse prenten en werden zij beïnvloed door het kleurgebruik en de tweedimensionale ruimte. Deze Europese kunstenaars werden vervolgens stilistische voorbeelden voor Japanse en Chinese modernistische olieverfschilders. Yasui Sotaro en Umehara Ryuzaburo speelden een belangrijke rol in de ontwikkeling van een Japanse vorm van het postimpressionisme.

Het is moeilijk één ‘beroemdste’ werk van Emily Carr aan te wijzen; haar bekendheid berust op haar schilderijen als geheel en haar status als Canadees icoon. Verschillende werken zijn echter bijzonder bekend en representatief voor haar volwassen stijl. Carr staat vooral bekend om schilderijen van het landschap van British Columbia en de cultuur van First Nations. Ze beeldde vaak totempalen af in hun regenwoudomgeving en schilderde ook de bossen zelf. Tot haar bekende werken behoren *Big Raven* (1931^[2]), *Totem and Forest* (1931) en *Indian Church* (1929). Deze schilderijen vangen de sfeer van de Pacific Northwest, met torenhoge bomen, mistig licht en de krachtige aanwezigheid van First Nations-kunst. Haar latere werk werd abstracter en richtte zich op de spirituele eigenschappen van het bos. Schilderijen als *Scorned as Timber, Beloved of the Sky* (1939) tonen die verschuiving, met dynamische penseelstreken en nadruk op licht en beweging. Carrs faam vloeit uiteindelijk voort uit haar unieke visie en haar vermogen de Canadese wildernis voelbaar te maken.

Emily Carr wordt doorgaans geassocieerd met het postimpressionisme en expressionisme, al laat haar werk zich niet gemakkelijk categoriseren. Haar kennismaking met het Europese modernisme, vooral het Franse fauvisme en Duitse expressionisme, had grote invloed op haar artistieke koers. Het expressionisme, dat rond 1905^[2] in Duitsland opkwam, wilde subjectieve emoties en innerlijke psychologische werkelijkheden met extreme expressiviteit overbrengen. Dat sloot aan bij Carrs spirituele en emotionele verbondenheid met de wildernis van British Columbia. Haar schilderijen vertonen vaak kenmerken die met expressionisme worden verbonden: vereenvoudigde vormen, intense kleuren en nadruk op emotionele impact boven realistische weergave. Haar beelden van First Nations-dorpen en totempalen, evenals haar latere bosgezichten, brengen een diepe, persoonlijke reactie op het landschap over. Toch bleef Carrs stijl eigen, met elementen uit andere bewegingen zonder haar unieke visie te verliezen.

Emily Carr (1871^[2]–1945^[2]) staat bekend om haar schilderijen van de bossen van British Columbia en de cultuur van First Nations. Aanvankelijk studeerde ze kunst in San Francisco, Londen en Parijs. Haar vroege werk toont invloeden van verschillende Europese stijlen, waaronder het fauvisme en postimpressionisme. Rond 1910^[2] ging Carr zich richten op onderwerpen dichter bij huis. Ze reisde veel door British Columbia en bezocht afgelegen inheemse dorpen, waar ze totempalen en andere culturele voorwerpen schetste. Deze ervaringen hadden grote invloed op haar artistieke koers. Haar volwassen stijl kenmerkt zich door krachtige penseelstreken, sterke kleuren en spirituele intensiteit. Ze wilde de essentie van de Canadese wildernis vastleggen en de kracht en het mysterie ervan overbrengen. Haar schilderijen tonen vaak hoge bomen, dicht struikgewas en dramatische luchten. Carr wilde ook het erfgoed van First Nations documenteren en bewaren, omdat ze het culturele belang ervan erkende. Haar werk biedt een uniek perspectief op de verhouding tussen natuur en cultuur in British Columbia.