Waar Esteban Vicente te zien is

Kunst van Esteban Vicente is op verschillende locaties te zien. In New York kunt u het Metropolitan Museum of Art, het Museum of Modern Art, het Solomon R. Guggenheim Museum of het Whitney Museum of American Art bezoeken. U kunt zijn werk ook bekijken in de Albright-Knox Art Gallery in Buffalo, New York, of het Aldrich Museum of Contemporary Art in Ridgefield, Connecticut. Andere locaties zijn het Cleveland Museum of Art; het Robert Hull Fleming Museum aan de University of Vermont in Burlington; de Grey Art Gallery and Art Study Center aan New York University; Guild Hall in East Hampton, New York; de National Collection of Fine Arts van het Smithsonian Institution in Washington, D.C.; het Philadelphia Museum of Art; en de Phillips Collection, eveneens in Washington, D.C. Andere locaties zijn het University of Iowa Museum of Art in Iowa City, de University of Nebraska Art Galleries in Lincoln, het University Art Museum van de University of New Mexico in Albuquerque, de University of Texas in Austin en het Walker Art Center in Minneapolis.

Esteban Vicente, een Spaans-Amerikaanse kunstenaar die met de New York School wordt geassocieerd, staat bekend om zijn abstract-expressionistische schilderijen. Ook prentkunst maakte deel uit van zijn praktijk. Met prentkunst konden sommige kunstenaars concepten onderzoeken die ze eerst in andere media hadden ontwikkeld. Sommige schilders vonden dat de herhaling van prenten goed aansloot bij hun artistieke doelen. In de Verenigde Staten en Europa werkten kunstenaars samen met drukkers die door talrijke uitgevers werden gesponsord. Universal Limited Art Editions (ULAE), Graphicstudio/University of South Florida, Gemini GEL en Tyler Graphics Ltd zijn voorbeelden van ateliers waar kunstenaars prenten maken. ULAE trok vanaf eind jaren 1950^[2] veel kunstenaars uit New York naar Long Island; de oprichtster, Tatyana Grosman, stond bekend om het uitgeven van een deel van het beste werk op dit gebied. Gemini GEL, opgericht in Los Angeles in 1966, verwierf bekendheid door zijn technologische vaardigheid en het gebruik van geavanceerde materialen en processen.

Esteban Vicente (1903^[2]–2001^[2]) was een Spaans-Amerikaanse abstract-expressionistische schilder. Hoewel zijn werk met de New York School wordt verbonden, is het een eigen bijdrage aan de schilderkunst. In zijn werken lijken vormelijke samenhang en uiteenvallen voortdurend met elkaar in evenwicht. Sommige elementen vervagen terwijl andere verschijnen, wat een gevoel van sombere rusteloosheid oproept. Deze negativiteit verbindt hem met de New York School, maar onderscheidt hem van het optimistischer Art Informel van de School van Parijs. Zijn schilderijen verenigen het bepaalde en onbepaalde en missen het zichtbare impasto van Parijse werken. Ze verschillen van die van Nicolas de Staël, wiens werk weelderiger is, en Pierre Soulages, wiens schilderijen een zelfbewuste elegantie hebben. Zijn lichtgevende accenten onderscheiden zich ook van de fonkelende lijnen van Jean-Paul Riopelle. Ook zijn kleurgebruik is kenmerkend. Criticus Luis Camnitzer merkte op dat Vicente vaak ‘in zwart-wit schilderde als reactie op de zoete kleuren van zijn voorgangers’.

Esteban Vicente gebruikte een mengsel van olieverf met een medium van was en terpentijn. Hij bereidde zijn doeken voor met twee lagen met terpentijn verdunde Flake White over katoenlinnen dat met dierlijke huidlijm was geprepareerd; zodra het oppervlak droog was, schuurde hij het. Om kleur aan te brengen, mengde Vicente gewone olieverf voor kunstenaars met een medium van was en terpentijn en hield hij het mengsel warm op een kookplaat. Hij combineerde één deel gesmolten, geraffineerde witte bijenwas met vier delen pure gomterpentijn. Vlak voor het aanbrengen op het doek mengde hij dit medium met een penseel door de verf. Hij bracht het mengsel aan met een penseel en werkte het zo dat medium en verf grondig werden vermengd en de vorm gelijkmatig bedekten. Daarna bewerkte Vicente de verf met een grote schilderspatel en een klein schildersmes tot hij een bevredigend resultaat bereikte. Hij streefde naar gelijkmatige oppervlakken binnen één schilderij, al konden factoren variëren: uitgebreide verhitting van het medium kon bijvoorbeeld verdamping veroorzaken en de verf kleverig maken. Overgebleven verf waaraan was was toegevoegd, werd vaak gebruikt om volgende kleuren te mengen. Hoewel hij was gebruikte, bleef olie het belangrijkste bindmiddel; bij encaustiek is was juist het bindmiddel.

Het is moeilijk precies te zeggen wie Esteban Vicente heeft beïnvloed. Onderzoek naar de invloed van Henri Matisse kan echter context bieden. Die invloed is in de Amerikaanse kunst van de jaren 1940^[2] tot en met de jaren 1970 zichtbaar. De tentoonstellingcatalogus *After Matisse* documenteert dit met essays van kunsthistorici. De opgenomen kunstenaars lopen uiteen van Hans Hofmann tot Sean Scully. Matisse beïnvloedde schilders met harde randen, zoals Youngerman, Kelly en Zox; coloristen, zoals Frankenthaler, Motherwell en Stella; en figuratieve kunstenaars, zoals Avery en Wesselmann. Lichtenstein maakte pastiches van Matisse en Diebenkorn. Ook Max Weber, John Marin, Milton Avery, Stuart Davis en Audrey Skaling vertoonden enige invloed van Matisse. Grace Hartigan werd beïnvloed door Matisses *Bather by a River* en *Variation on a Still Life by de Heem*. André Lhote nam Matisses kleurgebruik in vlakke kleurvelden over, wat hem hielp een variant van het synthetisch kubisme te ontwikkelen. Morris Louis leerde van Matisses fauvistische kenmerken, de veelheid aan afzonderlijke, krachtig gekleurde en op elkaar inwerkende elementen, en het tekenen met kleurvormen en het rangschikken daarvan op een oppervlak.

De artistieke ontwikkeling van Esteban Vicente werd door verschillende invloeden gevormd. In zijn jonge jaren in Spanje nam hij de lessen van Spaanse meesters in zich op, vooral van Diego Velázquez en Francisco de Goya. Hun kleur- en vormgebruik maakte indruk op zijn vroege werk. Na zijn verhuizing naar Parijs in 1921^[2] maakte Vicente kennis met de moderne Europese kunst. Hij kwam in aanraking met het kubisme en surrealisme, stromingen die hem richting abstractie duwden. Zijn vriendschappen met kunstenaars als Pablo Picasso en Joan Miró vormden zijn artistieke visie verder en boden ruimte om te experimenteren. Later, na zijn verhuizing naar New York in 1936, raakte Vicente verbonden met de New York School en kwam hij in aanraking met het abstract expressionisme. Kunstenaars als Willem de Kooning en Mark Rothko, met hun nadruk op gebaar en kleur, beïnvloedden zijn stijl. Vicente bracht deze invloeden samen in zijn eigen benadering van abstracte schilderkunst, gekenmerkt door lyrische kleurcombinaties en een subtiel evenwicht tussen vormen.

Esteban Vicente was abstract expressionistisch schilder. Het is moeilijk één ‘beroemdste’ werk aan te wijzen, omdat zijn reputatie berust op een oeuvre dat gedurende vele decennia ontstond. Hij staat wellicht meer bekend om zijn eigen stijl en bijdrage aan de New York School dan om één schilderij. Zijn rijpe stijl, gekenmerkt door kleurvlakken en een collageachtige indruk, ontwikkelde zich in de jaren 1950^[2]. Hij werkte vaak gelijktijdig aan meerdere doeken, zodat hij variaties op thema’s kon onderzoeken en spontaniteit behield. Zijn schilderijen uit deze periode, zoals de werken die in de Leo Castelli Gallery werden tentoongesteld, worden gewaardeerd. Later in zijn leven verwierf Vicente erkenning in zijn geboorteland Spanje. Het Museo de Arte Contemporáneo Esteban Vicente, dat in 1998 in Segovia opende, bezit een belangrijke collectie van zijn schilderijen en collages. Het museum heeft zijn reputatie, met name in Spanje, versterkt, maar heeft niet één schilderij tot zijn belangrijkste werk verheven.

Esteban Vicente wordt geassocieerd met de New York School en het abstract expressionisme, al heeft zijn werk ook een eigen benadering. Rond 1947^[2] begon hij in een niet-objectieve stijl te schilderen. Zijn kunst deelt enkele kenmerken met Color Field-schilders als Newman, met name de suggestie van uitgestrekte ruimten en een gevoel van beheersing. Zijn schilderijen roepen een sublieme kwaliteit en een zoektocht naar persoonlijke expressie op. Sommigen zien overeenkomsten tussen Vicente en andere abstract expressionisten; terwijl bepaalde leden van de New York School, zoals Still, als romantisch werden beschouwd, kozen anderen, zoals Reinhardt, voor een rationalistischer benadering. Vicente onderscheidt zich door een luchtcompressor te gebruiken om lichtgevende kleuren op abstracte schilderijen aan te brengen.