Waar Emil Filla te zien is

Om werk van Emil Filla te zien, kunt u de Národní galerie in Praag bezoeken. Andere musea met art-decocollecties zijn onder meer het Metropolitan Museum of Art in New York, het Los Angeles County Museum of Art (LACMA) en het Minneapolis Institute of Arts. Ook het Royal Ontario Museum in Toronto, het Virginia Museum of Fine Arts in Richmond, Virginia, en het Wolfsonian van Florida International University in Miami Beach hebben collecties. Europese musea met relevante werken zijn het Victoria & Albert Museum en het Geffrye Museum in Londen, de National Museums of Scotland in Edinburgh, het Bauhaus-Archiv in Berlijn, het MAK – Museum voor Toegepaste Kunst in Wenen en het Museum für Kunst und Gewerbe in Hamburg.

Emil Filla (1882^[2]–1953^[2]) was een Tsjechische kubistische schilder, beeldhouwer en graficus die actief was in het begin van de 20e eeuw. Prenten hebben een lange geschiedenis, die teruggaat tot het oude Egypte en China. In Europa werden ze wijdverbreid nadat papier in de 14e eeuw algemeen beschikbaar kwam. Houtsneden dienden uiteenlopende doelen, van boekillustraties tot religieuze iconen. Tot de komst van de fotografie in het midden van de 19e eeuw waren handgemaakte prenten de voornaamste manier om beelden te reproduceren. Aan het einde van de 19e eeuw werden prenten erkend als een belangrijk artistiek medium. Kunstenaars begonnen hun prenten te signeren en nummeren om originelen van reproducties te onderscheiden en de kwaliteit en oplage te beheren. Zo konden ze door de grotere hoeveelheden en lagere kosten van de grafiek een breder publiek bereiken. Handelaren als Julius Meier-Graefe, Ambroise Vollard en Daniel-Henry Kahnweiler zagen de waarde van prenten en moedigden schilders en beeldhouwers aan het medium te verkennen.

Emil Filla (1882^[2]–1953^[2]) was een Tsjechische kubistische schilder, beeldhouwer en graficus. Hij is belangrijk vanwege zijn rol in het verbinden van literatuur en mythologie met hedendaagse kunst. Filla’s werk nam afstand van louter bijbelse motieven of persoonlijke mythologieën en greep terug op romantische bronnen, zoals bij Eugène Delacroix. Deze hernieuwde keuze voor literaire onderwerpen, gecombineerd met de formele eisen van de moderne kunst, is een belangrijke bijdrage. Hij was lid van Die Brücke, een groep Duitse expressionistische kunstenaars, en zijn werk toont de invloed van het expressionisme. Het expressionisme legt de nadruk op het subjectieve en creatieve element in artistieke activiteit. Filla’s werk maakt deel uit van de artistieke en literaire avant-garde van de 20e eeuw. Zijn schilderijen en sculpturen worden gewaardeerd om hun synthese van intellectuele en artistieke ideeën, die een bredere beweging in de moderne kunst weerspiegelt om het figuratieve opnieuw met literatuur te verbinden.

Het is moeilijk om kunstenaars aan te wijzen die rechtstreeks door Emil Filla zijn beïnvloed. De kunstwereld is pluralistischer geworden, waardoor het voor één kunstenaar of beweging lastiger is de boventoon te voeren. Sommige waarnemers signaleren dat Picasso’s dominantie afneemt en dat jongere kunstenaars hun eigen beeldtaal zoeken. Zij respecteren hun voorgangers, maar voelen zich gedwongen nieuwe gebieden van beeldende expressie te verkennen. De Tsjechische kubistische schilder Filla werd in verband gebracht met Duitse expressionisten als Emil Nolde, van wie Jan Müller bepaalde expressieve middelen overnam. Müller koos opnieuw voor literaire onderwerpen en stemde die af op de formele eisen van de hedendaagse kunst. Daarmee benadrukte hij opnieuw een aspect van de schilderkunst dat bijna was verdwenen. In Finland effende de Free Art School in Helsinki het pad voor inzicht in nieuwe problemen van de schilderkunst. Er ontstond een nieuwe generatie kunstenaars, maar een kleine galerie, Cheap Thrills, bood een podium aan kunstenaars die buiten de categorieën vielen die Finse tentoonstellingen konden toelaten.

Het is moeilijk één werk als Emil Filla’s ‘beroemdste’ aan te wijzen. Hij maakte schilderijen en sculpturen in een kubo-expressionistische stijl, naast veel boekillustraties en essays. Hij was lid van de groep Osma (De Acht) en hielp de Groep van Beeldende Kunstenaars op te richten. Filla staat bekend om de verwerking van kubistische aspecten in zijn schilderijen, zoals het fragmenteren van vormen en het gebruik van meerdere perspectieven. Hij wilde ook onderwerpen opnemen die het moderne leven en politieke zorgen weerspiegelden. In het begin van de 20e eeuw was hij betrokken bij de Tsjechische avant-gardebeweging en tijdens de Tweede Wereldoorlog werd hij geïnterneerd in concentratiekamp Buchenwald. Na de oorlog bleef hij kunst maken en lesgeven aan de Academie voor Kunst, Architectuur en Design in Praag.

Emil Filla (1882^[2]–1953^[2]) staat bekend als een vooraanstaande Tsjechische kubistische schilder en beeldhouwer. Het kubisme, dat rond 1907^[2]–1908^[2] met Pablo Picasso en Georges Braque opkwam, verwierp de traditionele artistieke weergave. In plaats van lineair perspectief te gebruiken om diepte-illusies te scheppen, beeldden kubisten onderwerpen vanuit meerdere gezichtspunten tegelijk af. Filla nam deze aanpak over, ontleedde vormen en spreidde ze uit over het doek. Kubistische werken ogen gefragmenteerd en bestaan uit hoeken en geometrische vormen. De eerste fase, het analytische kubisme, richtte zich op het analyseren van de structuur van vormen. Kunstenaars als Braque en Picasso gebruikten gedempte kleuren om de aandacht op de vorm te richten. Later ontwikkelde het kubisme zich tot synthetisch kubisme, met fellere kleuren, eenvoudigere vormen en collage-elementen. Filla’s werk droeg bij aan de ontwikkeling en verspreiding van het kubisme in Midden-Europa.

Emil Filla staat bekend als een centrale figuur in het Tsjechische kubisme. Hij schreef ook veel over kunsttheorie en bevorderde verbindingen tussen de Tsjechische cultuur en de bredere Europese avant-garde.

Emil Filla’s stijl ontwikkelde zich onder invloed van Picasso en Braque van het expressionisme naar het kubisme. Later verwerkte hij surrealistische elementen in zijn werk. Na zijn ervaringen in nazi-concentratiekampen weerspiegelde zijn kunst het geweld waarvan hij getuige was.