Waar Otto Mueller te zien is

Werk van Otto Mueller is te vinden in talrijke museumcollecties. Verschillende daarvan bevinden zich in Duitsland, waaronder het Brücke-Museum en de Nationalgalerie (beide in Berlijn), de Kunsthalle en Sammlung Böttcherstraße (beide in Bremen), het Ludwig Museum en het Wallraf-Richartz-Museum (beide in Keulen), Museum Folkwang (Essen), de Kunsthalle (Hamburg), het Niedersächsische Landesmuseum (Hannover), de Städtische Kunsthalle (Mannheim), de Bayerische Staatsgemäldesammlungen (München), de Stiftung Ada und Emil Nolde (Seebüll) en het Von der Heydt-Museum (Wuppertal). Andere musea met Bauhauscollecties zijn het Bauhaus-Archiv, Museum für Gestaltung (Berlijn), Stiftung Bauhaus Dessau (Dessau), Klassik Stiftung Weimar/Bauhaus-Museum en Bauhaus-Museum Weimar (beide in Weimar). Buiten Duitsland bevinden zich collecties in het Zentrum Paul Klee in Bern (Zwitserland), het Busch-Reisinger Museum (Cambridge, Massachusetts, VS), het Utsunomiya Museum of Art en de Misawa Bauhaus Collection (beide in Japan).

Otto Mueller (1874–1930) was een Duitse schilder en graficus. Hij volgde een opleiding tot lithograaf voordat hij in Dresden schilderkunst ging studeren; later vestigde hij zich in Berlijn. In 1910 raakte hij verbonden met de expressionistische kunstenaarsgroep Die Brücke. Mueller staat bekend om zijn vereenvoudigde, afgeplatte weergaven van figuren in de natuur. Hij gaf de voorkeur aan idyllische taferelen met baders en naakten. Later, in de jaren 1920, breidde hij zijn onderwerpen uit met Roma, geïnspireerd door reizen op de Balkan. Mueller maakte 172 prenten. Het overgrote deel daarvan bestond uit litho’s, naast één ets en een klein aantal houtsneden. Vijf houtsneden dateren uit 1912 en tonen de invloed van Die Brücke. Tot 1919 drukte Mueller zijn litho’s met de hand in kleine oplagen, waarbij hij dezelfde lithosteen herhaaldelijk gebruikte. Na 1919 maakte hij gebruik van de drukfaciliteiten van de Kunstacademie van Breslau, waar hij tot zijn dood hoogleraar was. Voorbeelden van zijn litho’s zijn Portret van een vrouw (1922), Zigeunerfamilie (1922), Zelfportret en Vijf naakten.

Otto Mueller (1874–1930) werd opgeleid tot lithograaf voordat hij aan de Academie van Dresden ging studeren. In 1908 verhuisde hij naar Berlijn, waar hij medeoprichter werd van de Neue Sezession en lid van Die Brücke. In zijn rijpe stijl gebruikte hij een beperkt kleurengamma en schilderde hij met een fresco-achtige temperatechniek. Mueller staat bekend om zijn lyrische aandacht voor mensen in harmonie met de natuur. Tijdens zijn militaire dienst, van 1916 tot 1918, schetste hij taferelen die onaangetast waren door de oorlog en die hij later voor schilderijen gebruikte. In 1919 begon hij les te geven aan de Academie van Breslau. De zomers van 1920 en 1923 bracht hij door met Heckel; daarbij maakte hij zijn weinige werken van de natuur. Later bezocht hij Dalmatië, Hongarije en Roemenië, vaak reizend met Roma. Muellers belang ligt in zijn eigenzinnige benadering van vorm en onderwerp. Hij roept een spirituele dimensie op door het onderwerp met de formele uitwerking ervan te verenigen. Zijn werk gaat verder dan louter illustratie en bereikt plastische betekenis. In zijn kunst verbindt Mueller figuratieve kunst opnieuw met literatuur en mythologie. Hij keert terug naar literaire onderwerpen en stemt die af op de formele eisen van de eigentijdse kunst. Deze herintegratie vormt zijn bijdrage aan de moderne schilderkunst.

Otto Mueller was een Duitse expressionistische schilder en graficus. Hij stond bekend om zijn meelevende afbeeldingen van Roma-vrouwen en het nomadische leven. In 1910 werd hij lid van Die Brücke.

Otto Mueller wordt geassocieerd met schilderen in caseïneverf op grof canvas. Hij maakte ook werk in olieverf, aquarel en lithografie. Er is weinig geschreven over Muellers specifieke technieken, maar enige context is te geven. Olieverf bestaat uit gemalen pigmenten vermengd met olie, meestal lijnolie. Hoewel olieverf in Europa al in de 1200s bekend was, raakte het pas wijdverbreid nadat Vlaamse schilders het in de 1400s populair hadden gemaakt; uiteindelijk verving het tempera als het gebruikelijke materiaal voor schilderijen op doek. Met olieverf is een grotere verscheidenheid aan kleuren mogelijk dan met tempera, omdat pigmenten in lagen kunnen worden aangebracht en gevernist, wat lichtglans oplevert. Olieverf droogt ook langzamer dan tempera. Bij glasschilderkunst werkte de kunstenaar met wassingen en bracht verf met een penseel aan. Glasverf bestaat uit verpulverd glas met metaaloxiden als kleurstof. De verf is niet oplosbaar en wordt alleen met bindmiddel verdund. De glasschilder maalde de verf zeer lang met een wrijfsteen om haar glad te kunnen aanbrengen.

Otto Mueller sloot zich in 1910 aan bij Die Brücke, nadat zijn inzendingen voor de tentoonstelling van de Berliner Secession waren afgewezen. Andere leden waren Erich Heckel, Karl Schmidt-Rottluff en Ernst Ludwig Kirchner. Heckel herinnerde zich dat de ontmoeting met Mueller voor hen allemaal belangrijk was en dat Mueller vanaf toen bij de gemeenschap van Die Brücke hoorde. De kunstenaars van Die Brücke versterkten elkaar door voortdurend samen te werken. Ze probeerden buitenlandse kunstenaars bij de groep te betrekken en gaven voorrang aan het bijeenbrengen van vooruitstrevende talenten boven het individuele artistieke pad. De groep wilde met meerdere reproducties van kunstwerken een breder publiek bereiken. In Muellers latere werk werden figuratieve kunst, literatuur en mythologie opnieuw met elkaar verbonden. Hij bracht een aspect van de schilderkunst terug dat vrijwel verdwenen was door opnieuw literaire onderwerpen te gebruiken en die af te stemmen op de formele eisen van de eigentijdse kunst. Emil Nolde schilderde ook religieuze onderwerpen; van hem nam Mueller bepaalde expressieve middelen over. Nolde bleef echter binnen een gebied dat werd bepaald door bijbelse motieven of persoonlijke mythen met een religieuze grondslag. Mueller lijkt verder terug te hebben gekeken dan zulke recente voorbeelden, naar een romantische bron.

Otto Mueller werd aanvankelijk opgeleid tot lithograaf. Later studeerde hij op advies van Gerhart Hauptmann tot 1896 aan de Academie van Dresden. In 1898 studeerde hij korte tijd bij Franz von Stuck in München. In die periode begon Mueller te schilderen onder invloed van Arnold Böcklin, Hans von Marées en Ludwig von Hofmann. Later werd zijn vriendschap met beeldhouwer Wilhelm Lehmbruck belangrijk voor zijn artistieke ontwikkeling. Mueller was ook medeoprichter van de Neue Sezession en lid van Die Brücke. Daar ontwikkelde zijn stijl zich met een beperkt kleurengamma en een doffe, fresco-achtige temperatechniek. Muellers leraar Hans Hofmann gaf de erfenis van de zuivere vorm aan hem door en verrijkte die met expressionistische tradities en zijn eigen kunstenaarschap.

Het is moeilijk één werk als Otto Mueller bekendste aan te wijzen. Hij werkte niet in reeksen en maakte geen kenmerkend beeld dat zijn loopbaan domineerde. Hij is vooral bekend om zijn afbeeldingen van naakten in natuurlijke omgevingen, vaak met een sfeer van melancholie of verlangen. Deze schilderijen tonen vaak vrouwen, alleen of in groepen. Zijn stijl wordt gekenmerkt door vereenvoudigde vormen, gedempte kleuren en een afgeplat perspectief en is beïnvloed door het expressionisme en Die Brücke. Zijn werk roept vaak harmonie tussen mens en natuur op en onderzoekt tegelijk isolement en het zoeken naar verbinding. Hij maakte ook prenten met technieken als lithografie, waarmee hij zijn esthetiek verder verspreidde.