Waar Alice Baber te zien is

Veel musea bezitten voorbeelden van beeldende kunst en textiel, waaronder mogelijk werk van Alice Baber. Deze instellingen bevinden zich in de Verenigde Staten, Canada en het Verenigd Koninkrijk. In de Verenigde Staten kun je relevante collecties vinden bij Charles Hosmer Morse Museum of American^[1] Art (Winter Park, Florida), Los Angeles County Museum of Art (Los Angeles), Metropolitan Museum of Art (New York), Minneapolis Institute of Arts (Minneapolis), Museum of Modern Art (New York), Virginia Museum of Fine Arts (Richmond) en het Wolfsonian van Florida International University (Miami Beach). In Canada kun je terecht bij Royal Ontario Museum (Toronto) en Art Gallery of Nova Scotia (Halifax). In het Verenigd Koninkrijk zijn dat Bakelite Museum (Williton), Brighton Museum & Art Gallery (Brighton), Geffrye Museum (Londen), Manchester Art Gallery (Manchester), National Museums of Scotland Royal Museum (Edinburgh), Victoria & Albert Museum (Londen), Fashion and Textile Museum (Londen), British Museum (Londen), Museum of London, National Gallery (Londen), National Portrait Gallery (Londen), Royal Academy (Londen), Whitworth Art Gallery (Manchester), Compton Verney Art Gallery and Park (Warwickshire), London Transport Museum (Londen), Postal Museum (Londen), Tunbridge Wells Museum and Art Gallery (Kent) en Museum of Art + Craft (Ditchling, East Sussex).

Alice Baber maakte prenten met uiteenlopende technieken. Prentkunst is niet gereguleerd, dus de kunstenaar bepaalt de oplage; het medium schrijft die niet voor. De oplage wordt vastgelegd met een geschreven vermelding, meestal in potlood onderaan in de marge van de prent. Die vermelding bevat het prentnummer en de grootte van de oplage (bijvoorbeeld 12/25 betekent prent nummer 12 uit een oplage van 25). De titel staat in het midden en de handtekening rechts. Deze conventies worden algemeen gerespecteerd en verhogen de waarde. Sinds 1982^[1] definieert de Professional Art Dealers Association of Canada (PADAC) een originele prent als een werk dat uitsluitend als prent is ontworpen en uitgevoerd, meestal in een genummerde oplage en gesigneerd door de kunstenaar. Elke prent is een origineel en wordt afzonderlijk gedrukt van een plaat, steen, zeef of blok. Reproducties zijn kopieën van kunstwerken die voor een ander medium zijn ontworpen en langs fotomechanische weg zijn gemaakt. Nummering en ondertekening maken een reproductie nog niet tot een origineel.

Het is moeilijk om specifieke kunstenaars aan te wijzen die rechtstreeks door Alice Baber zijn beïnvloed. In kunsthistorische teksten wordt zij niet vaak als een centrale invloed op andere kunstenaars beschouwd. De bredere artistieke context waarin ze werkte kan wel aanwijzingen bieden. Babers loopbaan viel samen met de opkomst van het abstract expressionisme en de popart. Kunstenaars namen binnen deze stromingen afstand van traditionele figuratie. Sommigen beperkten de hoeveelheid, fysieke kwaliteit en inhoud van hun productie. Anderen omarmden wat zij als de eer van een vacuüm zagen en vulden doeken volledig met pigment en zwaarwichtige ideeën. Helen Frankenthaler en Morris Louis pionierden met het gebruik van acrylverf en technieken waarbij verdunde verf in het doek werd opgenomen. Roy Lichtenstein en Andy Warhol begonnen het uiterlijk van de Amerikaanse schilderkunst te veranderen door beelden te kiezen uit de meest voor de hand liggende visuele aspecten van de Amerikaanse populaire cultuur.

Paul Klee, Joan Miró en Wassily Kandinsky zijn kunstenaars die Alice Baber inspireerden. Vooral Klee had een transcendentalistische filosofie, geworteld in de Engelse en Duitse romantiek, Immanuel Kant en het Duitse idealisme. Hij geloofde dat mensen tot bloei komen als ze onafhankelijk zijn en dat de zichtbare wereld slechts één van meerdere werkelijkheden is. Klee wilde een eigen stijl ontwikkelen, vrij van vooroordelen en artistieke categorisering. Vanaf 1922 gaf hij aan het Bauhaus les aan Annelise Else Frieda Fleischmann, later bekend als Anni Albers. Albers beschouwde Klee als een uitzonderlijk genie, vooral vanwege zijn vermogen abstracte en geometrische elementen te combineren met natuurlijke en organische vormen. Anni Albers, die later handweven met ideeën uit de moderne kunst combineerde, stond ook dicht bij Kandinsky.

Alice Baber (1928^[1]–1982^[1]) wordt in verband gebracht met het abstract expressionisme, een Amerikaanse avant-gardebeweging die in de jaren 1940^[1] in New York ontstond en soms de New York School wordt genoemd. Criticus Robert Coates bedacht de term ‘abstract expressionisme’ in 1946. Abstract expressionisten deelden een vergelijkbare visie, gekenmerkt door een geest van verzet en geloof in vrijheid van expressie. Ze maakten schilderijen die grotendeels abstract waren, maar de gemoedstoestand van de kunstenaar uitdrukten. Ook wilden ze bij de kijker emotionele weerklank oproepen. Ze probeerden hun artistieke werkwijze te verruimen om uitdrukking te geven aan wat Carl Jung het collectief onbewuste noemde. Daarvoor namen velen surrealistische improvisatiemethoden over, zoals ‘psychisch automatisme’, en gebruikten ze hun creatieve geest als open kanaal waardoor onbewuste krachten zichtbaar konden worden. Het abstract expressionisme ontwikkelde zich langs twee lijnen: gebarenabstractie en kleurabstractie. Gebarenabstractie steunde op de expressieve werking van krachtig aangebrachte pigmenten. Kleurabstractie richtte zich juist op de emotionele werking van kleur.

Alice Baber (1928^[1]–1982^[1]) was een Amerikaanse abstract-expressionistische schilder die verbonden was met de New York School. Deze artistieke kring, waartoe ook Jackson Pollock en Willem de Kooning behoorden, ontstond in de jaren 1940^[1]. Het was de eerste Amerikaanse kunstbeweging die internationaal erkenning kreeg. Het abstract expressionisme omvatte zowel mannelijke als vrouwelijke kunstenaars. In een seksistische periode kregen vrouwen echter vaak minder aandacht van critici. Ondanks deze marginalisering maakten vrouwelijke abstract expressionisten expressieve, krachtige werken met uiteenlopende materialen en lieten ze voorbereidende tekeningen vaak achterwege. Ze creëerden intuïtief gebaren en vormen, gevoed door hun onderbewustzijn. Babers werk past binnen de kleurabstracte tak van het abstract expressionisme, waarin de emotionele werking van kleur vooropstaat. Mark Rothko is een andere kunstenaar die in deze richting werkte.

Alice Baber staat bekend om haar schilderijen met doorschijnende, lichtgevende kleuren en terugkerende cirkelvormen. Ook cureerde ze in 1975^[1] de tentoonstelling Color, Light and Image in het Women’s Interart Center in New York, met werk van 125 vrouwelijke kunstenaars.

De kunststijl van Alice Baber kenmerkt zich door doorschijnende, lichtgevende kleuren en terugkerende cirkelvormen. Haar olie- en aquarelschilderijen leken het licht tegelijkertijd vast te houden en weer vrij te laten.