Waar Kenyon Cox te zien is

Werk van Kenyon Cox is in verschillende musea te zien. In de Verenigde Staten zijn dat onder meer het Metropolitan Museum of Art in New York, het Los Angeles County Museum of Art in Los Angeles, het Minneapolis Institute of Arts in Minneapolis, het Museum of Modern Art in New York, het Virginia Museum of Fine Arts in Richmond, het Wolfsonian van Florida International University in Miami Beach, de National Gallery of Art en het National Museum of American Art in Washington, D.C., de Phillips Collection in Washington, D.C., de Yale University Art Gallery in New Haven, de Pennsylvania Academy of the Fine Arts en het Philadelphia Museum of Art in Philadelphia en het Carnegie Museum of Art in Pittsburgh. Buiten de Verenigde Staten is kunst van Cox te zien in het Royal Ontario Museum in Toronto.

Kenyon Cox was een Amerikaanse schilder, illustrator en docent die ook prenten maakte. Prenten zijn meervoudige afdrukken en de kunstenaar bepaalt de omvang van de oplage. De aanduiding van de oplage wordt meestal met potlood als breuk linksonder in de marge geschreven. Het nummer van de afdruk staat boven het oplagenummer. De titel staat midden onderaan en de handtekening van de kunstenaar doorgaans rechtsonder. Er zijn geen regels voor deze conventies, maar ze worden breed gerespecteerd. De Trade Descriptions Act van 1968 verplicht commerciële verkopers hun producten nauwkeurig te beschrijven. Aanspraken op echtheid verhogen de waarde van kunstprenten; ze verkeerd voorstellen is dus slechte praktijk. Een beperkte oplage heeft een vast aantal prenten. Alle prenten in zo'n oplage horen genummerd te zijn, bijvoorbeeld 35/100. Het grotere getal is het totale aantal prenten in de oplage; het kleinere getal is het volgnummer van de betreffende afdruk. Sommige kunstenaars houden tien procent apart als kunstenaarsproeven en zetten daar afzonderlijk AP achter het nummer bij, bijvoorbeeld 5/100 AP. Veel kunstenaars signeren en nummeren hun prenten met potlood.

Kenyon Cox (1856–1919) was een Amerikaanse kunstenaar, illustrator en kunstcriticus. Hij is vooral bekend om zijn academische, classicistische figuurschilderijen en zijn vele muurschilderingen. Cox bepleitte een behoudende benadering van kunst, gebaseerd op klassieke idealen. Hij verdedigde die opvattingen in zijn geschriften, zoals de boeken *Old Masters and New* (1905) en *The Classic Point of View* (1911). Zijn nadruk op traditionele kunstopleiding en technieken biedt inzicht in de Amerikaanse kunstesthetiek van de late 19e en vroege 20e eeuw. Zijn muurschilderingen zijn nog te zien in openbare gebouwen in de Verenigde Staten, waaronder de Library of Congress in Washington, D.C., Bowdoin College in Brunswick, Maine, en het Capitool van Wisconsin in Madison. Cox' werk op deze locaties is een voorbeeld van decoratie in beaux-artsstijl. Zijn stijl combineerde klassieke elementen met Amerikaanse symboliek. Deze grootschalige werken zijn belangrijke voorbeelden van de traditie van muurschilderingen in de Amerikaanse kunst. Ze laten ook de verbanden zien tussen kunst, architectuur en nationale identiteit tijdens de Amerikaanse renaissance.

Kenyon Cox was een Amerikaanse kunstenaar die vooral bekendstond om zijn muurschilderingen en decoratieve schilderijen. Hij maakte ook schilderijen voor de schildersezel, illustraties en geschriften over kunsttheorie. Cox kreeg een academische opleiding, wat in zijn techniek terug te zien is. Hij hechtte belang aan nauwkeurig tekenen en beheerste modellering van vormen. Vaak gebruikte hij een gedempt palet en subtiele toonovergangen om diepte en volume op te roepen. Cox was een vaardig tekenaar, en die bekwaamheid blijkt uit al zijn werk. Voor zijn muurschilderingen schilderde hij met olieverf op doek, dat hij vervolgens op de muur bevestigde. Dit was gebruikelijk: de kunstenaar kon zo in het atelier werken en het voltooide werk daarna ter plaatse installeren. Hij maakte uitvoerige voorbereidingen met gedetailleerde studies en kartons om de uiteindelijke compositie nauwkeurig te krijgen. Voor schilderijen op de schildersezel werkte Cox vaak op doek of paneel, met technieken die vergelijkbaar waren met die voor zijn muurschilderingen. Ook maakte hij talrijke tekeningen met houtskool en potlood, vaak als voorbereidende studies voor grotere werken.

De invloed van Kenyon Cox is complex: zijn academische stijl en behoudende opvattingen trokken zowel volgelingen als tegenstanders aan. Van 1885 tot 1909 doceerde hij aan de Art Students League of New York en ook aan de National Academy of Design. Zijn nadruk op klassieke scholing en figuurtekenen vormde een generatie Amerikaanse kunstenaars. Onder degenen die zijn esthetische principes volgden, waren leerlingen die zijn benadering van muurschilderkunst en decoratieve kunst overnamen. Cox' geschriften, zoals Concerning Painting (1917), verspreidden zijn ideeën over kunst en haar relatie tot de samenleving verder. Zijn uitgesproken verzet tegen het modernisme riep echter ook reacties op. Kunstenaars die abstractie en andere avant-gardestromingen omarmden, verwierpen zijn artistieke conservatisme nadrukkelijk. Daardoor daalde zijn reputatie na zijn dood in 1919, al is er onder sommige hedendaagse kunstenaars en onderzoekers belangstelling voor zijn werk herleefd. Zijn invloed is dus zichtbaar bij zowel degenen die zijn stijl navolgden als degenen die zich er juist tegen afzetten.

De artistieke ontwikkeling van Kenyon Cox werd gevormd door zijn academische opleiding en kennismaking met Europese kunst. Cox werd in 1856 in Ohio geboren en studeerde aan de McMicken School of Design in Cincinnati. Later volgde hij onderwijs aan de Académie Julian in Parijs, waar hij leerling was van Carolus-Duran en Jean-Léon Gérôme. Deze docenten gaven Cox een stevige basis in figuurtekenen en schilderen. Hij bewonderde oude meesters zoals Michelangelo en Rafaël. Hun invloed blijkt uit zijn aandacht voor klassieke vormen en allegorische onderwerpen. Ook waardeerde hij het werk van eigentijdse Franse kunstenaars, onder wie Puvis de Chavannes. Diens muurschilderingen, met vereenvoudigde vormen en gedempte kleuren, beïnvloedden Cox' eigen ontwerpen voor muurschilderingen. Zijn stijl combineerde elementen van de klassieke kunst met de beaux-artsesthetiek. Die synthese is zichtbaar in zijn muurschilderingen, schilderijen en illustraties. Cox werd een vooraanstaande figuur in de Amerikaanse renaissancebeweging, die klassieke idealen in de Amerikaanse kunst en architectuur wilde opnemen. Hij stierf in 1919 in New York.

Het is moeilijk één werk aan te wijzen als Kenyon Cox' ‘beroemdste’. Hij was een productieve schilder, illustrator en muurschilder die actief was aan het einde van de 19e en het begin van de 20e eeuw. Cox is bekend om zijn classicistische figuurschilderijen en muurschilderingen in openbare gebouwen. Vaak behandelde hij allegorische en mythologische onderwerpen. Zijn muurschilderingen zijn in veel Amerikaanse kapitoolgebouwen te zien, onder meer in Des Moines, Iowa, Saint Paul, Minnesota, en Madison, Wisconsin. Ook maakte hij opvallende muurschilderingen voor de Library of Congress in Washington, D.C., waaronder The Arts en The Sciences. Deze werken en zijn andere openbare opdrachten vestigden zijn reputatie als vooraanstaand Amerikaans muralist. Cox schreef ook uitvoerig over kunsttheorie en -praktijk, wat zijn positie als belangrijke figuur in de Amerikaanse kunstwereld verder verstevigde.

Kenyon Cox was een Amerikaanse kunstenaar die met het neoclassicisme wordt geassocieerd, een stijl die opnieuw belangstelling voor de klassieke oudheid wekte. Deze beweging ontstond rond 1750 in Europa en hield verband met het Verlichtingsdenken en de wens in de kunst terug te keren naar idealen van rede, natuur en orde. Het neoclassicisme putte inspiratie uit de kunst, architectuur en filosofie van het oude Griekenland en Rome. Vaak wordt het tegenover de romantiek geplaatst, hoewel beide stromingen elkaar overlapten. Het neoclassicisme richtte zich op klassieke vormen en thema's, terwijl de romantiek meer nadruk legde op emotie en individualisme. De neoclassicistische stijl keerde terug naar klassieke theorie en combineerde die met archeologische details die waren ontleend aan antieke beeldhouwwerken en opgravingen. De herontdekking van de Griekse stijl was een nieuw en krachtig idee dat nog niet volledig is uitgewerkt.