Waar Anna Airy te zien is

Voor werken van Anna Airy kunt u terecht in verschillende musea met collecties art deco en textielkunst. Airy was actief in de eerste helft van de 20e eeuw en haar werk is mogelijk te vinden in collecties Britse kunst uit die periode. In het Verenigd Koninkrijk kunt u onder meer kijken bij Brighton Museum & Art Gallery, Manchester Art Gallery, National Museums of Scotland (Royal Museum) in Edinburgh en het Victoria & Albert Museum in Londen. Andere mogelijkheden zijn Compton Verney Art Gallery in Warwickshire, Museum of Art + Craft in Ditchling en Tunbridge Wells Museum and Art Gallery (dat heropent als The Amelia at the Amelia Scott). Buiten het Verenigd Koninkrijk kunt u denken aan het Los Angeles County Museum of Art (LACMA), het Metropolitan Museum of Art in New York, Minneapolis Institute of Arts, Royal Ontario Museum in Toronto of Musée des Arts Décoratifs in Parijs.

Anna Airy (1849–1937^[1]) maakte prenten met verschillende technieken, waaronder etsen en fotogravure. Verschillende van haar werken verschenen als prenten in oplagen van enkele honderden exemplaren. Arthur Turrell maakte een ets naar Airy's *Love Story*, die in 1890^[1] in een oplage van 300 werd uitgegeven door Fishel, Adler & Schwartz. Berlin Photographic Co. bracht in datzelfde jaar een fotogravure van *Elaine* uit in een oplage van 200. Ook in 1890 publiceerde Franz Hanfstaengl een fotogravure van *The Golden Thread* in een oplage van 100. Originele prenten worden vaak in beperkte oplagen verkocht. Elke prent in zo'n oplage is genummerd (bijvoorbeeld 12/25, wat betekent dat het de 12e prent van 25 is). De kunstenaar bedenkt het beeld doorgaans als prent en maakt het uitsluitend als prent. Elk exemplaar wordt afzonderlijk geïnkt en afgedrukt. Sommige kunstenaars maken ook kunstenaarsproeven, die apart worden genummerd (bijvoorbeeld 5/100 AP).

Anna Airy (1882^[1]–1964^[1]) was een Engelse schilderes en grafica, bekend om haar industriële en oorlogsthema's. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd ze aangesteld als oorlogskunstenaar en legde ze activiteiten in fabrieken en aan het thuisfront vast. Dit werk vormt een waardevol verslag van de bijdrage van vrouwen aan de oorlogsinspanning en van de industriële processen die deze ondersteunden. Haar technische vaardigheid en vermogen om de sfeer van fabrieken en werkplaatsen weer te geven, onderscheidden haar. Airy was lid van het Royal Institute of Painters in Watercolours en de Royal Society of Painter-Etchers and Engravers. Ze exposeerde gedurende haar loopbaan veelvuldig, onder meer bij de Royal Academy. Haar werk is van belang vanwege het sociale en historische commentaar en haar artistieke prestaties in een door mannen gedomineerd vakgebied. Haar prenten en schilderijen zijn nog steeds relevant, omdat ze inzicht bieden in de veranderende rol van vrouwen en de invloed van industrialisatie op de Britse samenleving.

Anna Airy stond bekend om haar werk in olieverf, aquarel en pastel. Ze beeldde vaak industriële taferelen en portretten af. Net als andere kunstenaars zal Airy keuzes hebben gemaakt op het gebied van materialen en technieken die verder gingen dan de beperkingen van het medium zelf. Technische kennis is van belang voor kunsthistorisch onderzoek, en inzicht in de werkwijzen van kunstenaars helpt ons hun werk beter te begrijpen. John Constable bereidde zijn olieverfschilderijen bijvoorbeeld voor met voorbereidende schetsen en olieverfstudies. Hij gebruikte een ondertekening in potlood en wassingen in ingetogen kleuren om de compositie vast te leggen. Lagen glacis van rode lakpigmenten en transparante aardkleuren gaven schaduwen meer diepte. Constable bracht ook met losse toetsen gebroken wit aan om licht te suggereren. William Blake daarentegen wees olieverf af ten gunste van tempera of distemper, een verf op waterbasis, waarschijnlijk met konijnenhuidlijm of timmermanslijm.

Het is moeilijk om specifieke personen aan te wijzen die rechtstreeks door Anna Airy zijn beïnvloed. Ze was actief als kunstenaar, docent en suffragette, maar bronnen documenteren haar invloed op latere kunstenaars niet duidelijk. Enige context kan worden afgeleid uit haar contacten en de kunststromingen van haar tijd. In 1906^[1] werd Airy verkozen tot lid van de Royal Society of Portrait Painters; daarnaast was ze lid van het Royal Institute of Oil Painters en de Royal Watercolour Society. Deze lidmaatschappen wijzen erop dat ze deel uitmaakte van gevestigde artistieke kringen. Airy maakte portretten, stillevens en industriële taferelen, en kreeg de opdracht fabrieken tijdens de Eerste Wereldoorlog af te beelden. Deze aandacht voor industriële onderwerpen kan weerklank hebben gevonden bij latere kunstenaars die vergelijkbare thema's als arbeid en moderniteit onderzochten. Zonder specifiekere informatie is het echter onmogelijk kunstenaars te noemen die rechtstreeks door haar zijn beïnvloed.

Met zekerheid één schilderij van Anna Airy als haar bekendste werk aanwijzen is moeilijk. Ze maakte gedurende haar loopbaan een omvangrijk oeuvre. Airy is vooral bekend om haar industriële taferelen uit de Eerste Wereldoorlog. Deze schilderijen, in opdracht van de Women's Work Section van het Imperial War Museum, vormen een waardevol verslag van de bijdrage van vrouwen aan de oorlogsinspanning in fabrieken en werkplaatsen. Voorbeelden zijn *A Shell Forge at a National Projectile Factory, Hackney Wick, London* (1918^[1]) en *The Building of a Battleship* (datum onbekend). Naast haar oorlogswerk was Airy ook een bekwaam portret- en bloemenschilder. Ze was actief lid van verschillende kunstverenigingen, waaronder het Royal Institute of Oil Painters en de Royal Society of Painters in Water Colours. Haar werk is te vinden in talrijke openbare collecties, waaronder het Imperial War Museum, de National Portrait Gallery en verschillende regionale musea in het Verenigd Koninkrijk.

Anna Airy (1882^[1]–1964^[1]) was actief in een periode van ingrijpende veranderingen in de kunstwereld; tijdens haar loopbaan ontstonden nieuwe manieren om beweging weer te geven. Oudere kunststijlen beeldden onderwerpen traditioneel af op één zorgvuldig gekozen moment. Kunstenaars gebruikten kleur en compositie om de indruk te wekken dat het leven buiten dat moment doorging. Het impressionisme gebruikte bijvoorbeeld onscherpe oppervlakken om het oog beweging te laten waarnemen. Aan het begin van de 20e eeuw richtte de futuristische avant-gardebeweging zich op het vastleggen van dynamiek en snelheid. Futuristen wilden beweging verbeelden, niet slechts reproduceren. Technieken als stroboscopische effecten en vervaging werden gebruikt om energie en ritme over te brengen, waarbij het object zelfs kon vervluchtigen ten gunste van pure beweging. Airy's loopbaan omvatte deze veranderingen, al leggen de beschikbare bronnen geen verband tussen haar en een specifieke beweging.

Airy staat bekend om haar portretten en figuurstukken, en om haar werk als officieel aangestelde vrouwelijke oorlogskunstenaar tijdens de Eerste Wereldoorlog. In 1918^[1] kreeg ze van het Munitions Committee de opdracht vier grootschalige industriële schilderijen te maken die munitiefabrieken documenteerden.