Waar Carlos Nadal te zien is

Carlos Nadal Cobas (1917^[1]–1998^[1]) was een Spaanse schilder, prentmaker en aquarellist. Werk van Nadal bevindt zich in talrijke openbare collecties. Schilderijen van hem maken deel uit van de Carmen Thyssen Collection, die zich richt op de Spaanse schilderkunst en in het bijzonder op Catalaanse kunst. Het museum is gevestigd in het Monasterio de Pedralbes in Barcelona. Het Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía in Madrid bezit Nadals olieverfschilderij op doek *Composición* uit 1967^[1]. De collectie van Reina Sofía omvat veel belangrijke Spaanse kunstenaars uit de 20e eeuw, zoals Pablo Picasso, Joan Miró en Salvador Dalí. Het Museu d’Art de Girona bezit Nadals olieverfschilderij *Nu amb fruites* uit 1974. De collectie van dit museum loopt van de romaanse kunst tot het begin van de 21e eeuw en richt zich op kunst uit de regio Girona. Prenten van Nadal bevinden zich in de collectie van de Bibliothèque Nationale de France in Parijs. De afdeling Prenten en Fotografie van de BnF bezit een omvangrijke verzameling grafische kunst, waaronder etsen, lithografieën en gravures.

De kunst van Carlos Nadal blijft van belang omdat ze bredere culturele dynamieken weerspiegelt. Net als werk van andere kunstenaars onderzoekt zijn werk thema’s als identiteit en representatie. Het scheppen en herinterpreteren van culturele symbolen is een doorlopend proces waaraan Nadals kunst bijdraagt. Hedendaagse kunstenaars laten zich vaak door eerdere tradities inspireren en geven daar op nieuwe manieren vorm aan. Zo blijft men zich met cultureel erfgoed bezighouden en past men het aan moderne contexten aan. Het gebruik van inheemse kunstvormen in moderne creaties kan een manier zijn om culturele identiteit terug te eisen en te vieren. Dit is niet uniek voor één plek, maar loopt parallel met artistieke productie in veel eilandstaten en daarbuiten. De opname van inheems erfgoed in artistieke expressie getuigt van de veerkracht van het geheugen en de voortdurende vernieuwing ervan. Het werk van Nadal past in dit patroon en biedt inzicht in culturele overgang.

Carlos Nadal was schilder en werkte ook met klei, waarmee zijn praktijk verbonden was met de ambachtelijke tradities van de regio Valencia. Klei had voor Nadal brede culturele verwijzingen: het materiaal sluit aan bij de ambachtstraditie van Valencia, en de handarbeid en vaardigheid die nodig zijn om ermee te werken hebben ideologisch belang. Nog wezenlijker is dat klei het oorspronkelijke bouwmateriaal is. Nadals thema’s, zoals architectuur, monumenten en terreinen, zijn schilderkunstige onderwerpen die beeldend zijn opgevat als een assemblage of verspreiding van motieven binnen een gesloten, vast kader. De verwijzing naar schilderkunst is zichtbaar in de reliëfs aan de muur, die een groot deel van zijn oeuvre vormen. Zijn landschappelijke mesas of tafels en de piramide volgen dezelfde wetten en functioneren als schilderijen die van bovenaf moeten worden bekeken. Materialen als zand, pleister, klei en steengoed passen vanzelf bij de thema’s bouwen en terrein. De visie van de kunstenaar bepaalt hoe ze worden samengebracht; de vermenging van uiteenlopende tijdlagen, culturele codes en beeldtalen schept een verontrustend maar intrigerend effect.

Het is moeilijk precies te zeggen wie Carlos Nadal heeft beïnvloed. Het informalisme van de jaren 1950^[1] was voor de tijdgenoten van Calvo nog steeds het officiële avant-gardemodel. Net als andere jongere kunstenaars voelde zij zich gedwongen bestaand cultureel materiaal te ordenen en opnieuw te beoordelen en het in de volkstaal van haar eigen tijd opnieuw vorm te geven. Het werk van Miquel Navarro is net zo opzettelijk dubbelzinnig als dat van Calvo. Vergeleken met de meeste hedendaagse avant-gardekunst lijkt het soms naïef en onbevangen. Toch is het doordrongen van het maatschappelijk bewustzijn van de traditionele avant-garde, vertaald in een autonome culturele uitspraak. Door zijn beeldtaal te willen bevrijden van de connotaties van oudere idioomvormen, hoopt Navarro de verhouding tussen kunstenaar en samenleving te veranderen en uiteindelijk de samenleving zelf te transformeren. Nonell geldt voor jongere mannen in het huidige Spanje die vooral in expressie geïnteresseerd zijn als een gerespecteerde voorganger. Bijzonder opvallend aan het werk van jongere Spaanse kunstenaars is de verscheidenheid aan expressie in hun schilderijen. Ze beperken zich tot een sober kleurengamma van bruin, grijs, leigrijs, grijsgroen en oker, zo kenmerkend voor de Spaanse smaak.

Carlos Nadal werd door verschillende kunstenaars en stromingen beïnvloed, te beginnen met het kubisme. Een kubistisch stilleven van Braque in Caracas trof hem bijzonder en bracht hem ertoe Braque en Picasso te bestuderen. Vervolgens verdiepte hij zich verder terug in het werk van Cézanne en Van Gogh. Later raakte Nadal geïnteresseerd in kunstenaars die met het Bauhaus werden geassocieerd en in Klees perspectiefgebruik. Ook toonde hij belangstelling voor Albers, Mondriaan, Malevich, Moholy-Nagy, Calder, Duchamp en Gabo. Hij wilde voortbouwen op hun ideeën en vragen beantwoorden die zij hadden opgeworpen maar niet opgelost. Nadal probeerde beweging in Mondriaans werk te brengen, maar besefte dat Mondriaan dit al in *Broadway Boogie-Woogie* had gedaan. De benadering van Moholy-Nagy vond hij belangrijk, al beschouwde hij die door diens vroege dood als onvoltooid.

Zonder meer informatie over Carlos Nadal is het onmogelijk zijn beroemdste werk aan te wijzen. Wel kan ik informatie geven over werken van Michelangelo Merisi da Caravaggio, soms alleen Caravaggio genoemd. Een van zijn bekendste stukken is Decollazione del Battista (Onthoofding van Johannes de Doper), een olieverfschilderij op doek uit 1608. Het meet 361 × 520 cm en bevindt zich in het oratorium van de Sint-Janscokathedraal in Valletta. Andere belangrijke werken van Caravaggio zijn San Girolamo scrivente (Hiëronymus III, Malta), een olieverfschilderij op doek van 117 × 157 cm, eveneens in 1607 op Malta gemaakt en bewaard in het Museum van de Sint-Janscokathedraal in Valletta, en Ritratto di Wignacourt con paggio (Wignacourt en page), een olieverfschilderij op doek van 195 × 134 cm, rond 1608 geschilderd en nu in het Musée du Louvre in Parijs. Seppellimento di Santa Lucia (Begrafenis van Sint Lucia), een olieverfschilderij op doek van 408 × 300 cm, werd rond 1608 voltooid en is te zien in het Museo di Palazzo Bellomo in Syracuse.

Carlos Nadal (1917^[1]–1998^[1]) was een Spaanse schilder die bekendstond om zijn kleurrijke afbeeldingen van het stadsleven en mediterrane scènes. Hij wordt geassocieerd met de naoorlogse generatie Catalaanse kunstenaars die afstand namen van de formele beperkingen van eerdere kunststromingen. Zijn schilderijen bevatten vaak vereenvoudigde vormen en heldere kleuren. Hij verbeeldde onder meer scènes uit Barcelona, Cadaqués en andere plaatsen rond de Middellandse Zee. Zijn werk vangt de sfeer van deze plekken en richt zich vaak op vrijetijdsactiviteiten, zoals mensen die langs het strand wandelen of in cafés ontspannen. Hoewel Nadal in Spanje woonde, kreeg zijn werk internationale erkenning. Hij exposeerde in galerieën en musea in Europa en Amerika. Zijn stijl wordt vaak als vreugdevol en optimistisch omschreven en weerspiegelt een naoorlogse gevoeligheid waarin plezier en het alledaagse werden omarmd. Zijn schilderijen bevinden zich in talrijke openbare en particuliere collecties.

Carlos Nadal staat bekend om zijn schilderkunst, die is omschreven als een ruimte waar uiteenlopende elementen samensmelten tot iets dat dicht bij razernij komt. Zijn werk laat zich niet in bedwang houden door decorum.