Waar Billy Apple te zien is

Het werk van Billy Apple is internationaal op verschillende locaties tentoongesteld, zowel in solotentoonstellingen als in groepstentoonstellingen met een selectie van zijn werk. In 1974^[2] hield de Serpentine Gallery in Londen een solotentoonstelling. Meer recent presenteerde de Auckland Art Gallery Toi o Tāmaki in 2015–2016^[2] Billy Apple: The Artist Has to Live Like Everybody Else, een grote overzichtstentoonstelling van zijn loopbaan. Zijn werk was ook te zien in groepstentoonstellingen bij instellingen als het Museum of Modern Art in New York. Daarnaast bevindt zijn werk zich in talrijke openbare en particuliere collecties. De onlinecatalogi van grote musea of kunstdatabanken kunnen informatie geven over lopende of toekomstige tentoonstellingen. Ook de website van de kunstenaar of galerieën die zijn nalatenschap vertegenwoordigen kunnen verdere informatie geven over waar zijn kunst te bekijken is.

Houd bij prenten van Billy Apple het onderscheid tussen een originele prent en een reproductie in gedachten. Een originele prent is als prent bedacht en uitsluitend als prent gemaakt, meestal als onderdeel van een genummerde en gesigneerde oplage. Elke afdruk wordt afzonderlijk geïnkt en gedrukt; het is een ‘meervoudig origineel medium’. De kunstenaar bepaalt het aantal afdrukken in de oplage. De nummering geeft dit aan: 12/25 betekent bijvoorbeeld afdruk 12 uit een oplage van 25. Vroege prenten waren niet altijd genummerd of gesigneerd. Een reproductie is een kopie van kunst die oorspronkelijk in een ander medium, zoals schilderkunst, is gemaakt. Meestal wordt die met fotomechanische technieken vervaardigd. Een reproductie wordt geen originele prent door haar te nummeren of te signeren. Prentmakers volgen vaak conventies: het oplagenummer linksonder, de titel in het midden en de handtekening rechts, alle met potlood. Als deze vermeldingen kloppen, verhogen ze de waarde.

De kunst van Billy Apple stelde originaliteit, auteurschap en handel ter discussie, thema’s die nog steeds relevant zijn. Apple, geboren als Barrie Bates, kwam op tijdens de popart van de jaren 1960^[2] en veranderde zijn naam in 1962 in een als handelsmerk vastgelegd merk. Daarmee vervaagde de grens tussen kunst en leven en stelde hij conventionele artistieke identiteit ter discussie. Apple ging rechtstreeks met de markt in gesprek. Hij maakte sculpturen van neonbierreclames en verkocht kunstwerken als handelswaar, vooruitlopend op latere discussies over de commercialisering van kunst. Ook ‘verkocht’ hij delen van zijn lichaam en liet hij zijn persoonlijke identiteit als merk registreren. Daarmee bekritiseerde hij de verwevenheid van de kunstwereld met de handel. Zijn conceptuele aanpak en aandacht voor zakenleven liepen vooruit op latere artistieke strategieën. Zijn werk blijft relevant doordat het de grenzen tussen kunst, handel en identiteit bevroeg, kwesties die hedendaagse kunstpraktijken blijven bepalen.

Billy Apple, geboren als Barrie Bates, werkte gedurende zijn loopbaan met uiteenlopende media. Hij begon als grafisch ontwerper; zijn vroege werk omvatte sculptuur en zeefdrukken. In de jaren 1960^[2] onderzocht hij neonkunst. Een voorbeeld is *Apple Sees Red: 5 Beams* (1968), gemaakt met rode neonbuizen. Vaak verwerkte hij de naam en het logo Apple in zijn werk, waardoor de grens tussen kunst en handel vervaagde. Later maakte hij meer conceptueel en performatief werk, waaronder lichaamskunst zoals de reeks *Body Apple* (1969), waarvoor hij zijn huid liet tatoeëren. Ook maakte hij werken met speeksel, bloed en andere lichaamsvloeistoffen. Vooral in zijn latere werk werkte hij vaak samen met wetenschappers en onderzoekers. Deze interdisciplinaire aanpak leidde tot kunstwerken rond wetenschappelijke ideeën. Een voorbeeld is zijn werk met DNA, zoals *DNA Signature* (2007), waarin zijn genetische code zichtbaar wordt gemaakt. Zijn praktijk stelde steeds de aard van kunst, identiteit en de kunstmarkt zelf ter discussie.

Het is moeilijk specifieke kunstenaars te noemen die rechtstreeks door Billy Apple zijn beïnvloed. Artistieke invloed is een complex begrip; sommige critici beschouwen het als een marketingtactiek. Invloed aanwijzen kan een manier zijn om te verklaren wie de eerste was en dus wie de ‘grootste’ was. Na de dood van Marcel Duchamp stelden sommige kunsthistorici dat de hedendaagse kunst eigen wortels had, los van Duchamp of het Europese dadaïsme. Zij voelden druk om Duchamp als voorganger te erkennen, zelfs wanneer kunstenaars niet bijzonder in zijn werk geïnteresseerd waren. Kunstenaars als Robert Rauschenberg lieten zich inspireren door eerdere kunstenaars zoals Kurt Schwitters. Rauschenberg zei dat Schwitters ‘het allemaal speciaal voor mij maakte’. Ook gebruikten Richard Hamilton en James Rosenquist publicaties in de massamedia als bronmateriaal voor popart. Sommige kunstenaars verzetten zich tegen het etiket neodada en zagen het als denigrerend. De geest van het dadaïsme verspreidde zich, maar latere kunstenaars verwelkomden niet altijd de kenmerken ervan.

Billy Apple liet zich, net als veel kunstenaars, door uiteenlopende bronnen beïnvloeden. In zijn vroege jaren maakte hij kennis met het analytisch kubisme, in het bijzonder met werk van Braque en Picasso. Ook bestudeerde hij het vroege werk van Kandinsky en Miró en analyseerde hij hun structuren. Daarnaast keek Apple naar Matisse en Mondrian, al voelde hij zich aanvankelijk sterker aangesproken door kubistische tekeningen. Later raakte Apple geïnspireerd door kunstenaars van de New York School. Pollock, de Kooning en Rothko werden omstreeks 1950^[2]-51 belangrijke figuren voor hem. Hij zag Gorky's tentoonstelling uit 1951 in het Whitney, met onder meer *Agony* en *The Liver Is the Cock's Comb*. Ook zag hij Pollocks werk uit de jaren 1940 en diens latere emaille schilderijen. Het werk van Still, Rothko en Newman in de galerie van Betty Parsons beïnvloedde bovendien Apples gevoel voor schaal. Hij kende enkele van deze kunstenaars persoonlijk, onder wie Gottlieb, Stamos, Reinhardt en Baziotes. Ook waren Louis' Veils en Unfurleds en Nolands doelen en chevrons voor hem intrigerend.

Het is moeilijk één ‘beroemdste werk’ van Billy Apple te noemen, omdat zijn praktijk meerdere decennia en uiteenlopende media omvatte. Hij staat bekend om zijn betrokkenheid bij de conceptuele kunst en zijn aandacht voor branding en de kunstmarkt zelf. In zijn vroege werk veranderde hij zijn naam in ‘Billy Apple’ en registreerde die als handelsmerk. In 1969^[2] opende hij in New York de kunstruimte ‘Apple’. Zijn werk omvatte vaak neon, fotografie en prentkunst. Hij maakte reeksen over commerciële uitwisseling, identiteit en de rol van de kunstenaar. Later ontwikkelde Apple The Immortalisation of Billy Apple, een project waarin zijn lichaam na zijn dood cryogeen zou worden bewaard. Dit performatieve werk zette zijn onderzoek naar identiteit, commercialisering en de grenzen van kunst voort.

Billy Apple, geboren als Barrie Bates in Auckland, Nieuw-Zeeland, in 1935^[2], wordt geassocieerd met popart en conceptuele kunst. Hij veranderde zijn naam in 1962^[2], tegelijk met zijn artistieke aandacht voor zijn geconstrueerde persona. In Apples werk keren vaak zijn naam en logo terug, waardoor de grenzen tussen kunst, commercie en identiteit vervagen. Zijn vroege werk, gemaakt in Londen en later New York, sloot aan bij de belangstelling van de popart voor consumptiegoederen en reclame. Hij maakte sculpturen en installaties met neon, chroom en andere industriële materialen. In 1969 richtte Apple samen met anderen Apple Art op, een galerie zonder winstoogmerk die vijftien procent commissie rekende. Dit initiatief weerspiegelde zijn groeiende belangstelling voor de kunstmarkt als onderwerp. Zijn latere werk bewoog zich verder in de richting van conceptuele kunst en omvatte onderzoek naar branding, bedrijfsidentiteit en de commercialisering van de kunstenaar. Hij bestudeerde vaak de juridische en economische structuren van de kunstwereld. Zijn praktijk omvat ingrepen in de openbare ruimte en samenwerkingen met andere kunstenaars en bedrijven. Hij overleed in 2021^[2].