Waar Edward Lear te zien is

Werk van Edward Lear is op verschillende plaatsen te bekijken. In het Verenigd Koninkrijk bevinden zich collecties in het Victoria and Albert Museum in Londen, de National Museums of Scotland in Edinburgh en de Manchester Art Gallery. Andere Britse musea zijn het Brighton Museum & Art Gallery en het Geffrye Museum in Londen. In de Verenigde Staten zijn werken te zien in het Metropolitan Museum of Art in New York, het Los Angeles County Museum of Art en het Minneapolis Institute of Arts. Ook het Museum of Modern Art in New York, het Virginia Museum of Fine Arts in Richmond, het Wolfsonian van Florida International University in Miami Beach en het Charles Hosmer Morse Museum of American Art in Winter Park, Florida, bezitten werk. Buiten het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten is Lear vertegenwoordigd in het Royal Ontario Museum in Toronto.

Edward Lear (1812^[1]–1888^[1]) is vooral bekend om zijn nonsensverzen, maar hij was ook een productief kunstenaar. Aan het begin van zijn loopbaan werkte hij als ornithologisch tekenaar en maakte hij gedetailleerde vogelillustraties voor wetenschappelijke publicaties. Zijn oeuvre omvatte ook veel topografische tekeningen en aquarellen die hij tijdens zijn uitgebreide reizen maakte. Hij reisde door Europa, het Midden-Oosten en India en legde stadsgezichten, monumenten en natuur vast. Veel van deze reisbeelden werden later als prent uitgegeven. Lear gebruikte lithografie om zijn tekeningen te reproduceren en voor een groter publiek beschikbaar te maken. Daarbij wordt op een steen of metalen plaat met vet een beeld aangebracht. Inkt hecht aan de vette delen en wordt vervolgens op papier overgebracht. Zo konden meerdere afdrukken van één beeld worden gemaakt. Zijn prenten bevatten vaak precieze lijnen en subtiele toonverschillen, een weerspiegeling van zijn achtergrond in de wetenschappelijke illustratie. Ze geven een indruk van de plaatsen die hij bezocht en documenteren zijn persoonlijke stijl.

Edward Lear wordt tegenwoordig vooral herinnerd om zijn nonsensverzen en limericks, maar zijn invloed reikt ook tot de beeldende kunst. Hoewel hij zelf geen dadaïst was, sluit de speelsheid en oneerbiedigheid in zijn werk aan bij latere stromingen. Het dadaïsme, dat in de 20e eeuw ontstond, omarmde het kleine en absurde en behandelde die als serieuze artistieke onderwerpen. Lears speelse benadering, zijn onverschilligheid voor de scheiding tussen hoge en lage cultuur en zijn nadruk op humor sluiten aan bij de uitgangspunten van Dada. De invloed van Dada is terug te zien in latere kunstvormen, van fotomontage tot de samplingtechnieken van hiphop; de dadaïstische geest leeft zo voort in nieuwe media. Dadaïsten herkenden het artistieke potentieel van alledaagse voorwerpen en zelfs afval, met blijvende gevolgen voor kunst in alle media. Het vinden van waarde in het ‘waardeloze’ is belangrijk voor het begrijpen van Lears blijvende aantrekkingskracht. Zijn werk herinnert ons eraan het absurde te omarmen en plezier te vinden in het onverwachte, een boodschap die ook in de hedendaagse cultuur relevant blijft.

De invloed van Edward Lear is complex. De prerafaëlieten, onder wie Dante Gabriel Rossetti, William Holman Hunt en John Everett Millais, golden als gedurfd en excentriek toen zij in 1850^[1] hun schilderijen exposeerden. In 1853 waren hun literaire en beeldende werken bekend en gewaardeerd. Edward Burne-Jones begeleidde kunstenaar Aubrey Beardsley. Beardsleys werk in *The Yellow Book* en *The Savoy* was voor het fin-de-sièclepubliek te modern. De vernieuwingskracht van *The Germ* maakte dat Beardsley zijn tijd vooruit was. *The Germ* veranderde de opvattingen over literatuur en fictie door verhalende en beschouwende passages af te wisselen en een opdringerige verteller in te voeren die de plot geregeld onderbrak voor esthetische oordelen. De prerafaëlitische erfenis in *Under the Hill* blijkt uit Beardsleys plan zijn eigen tekst te illustreren, zoals Dante Gabriel Rossetti eerder had geprobeerd met *Hand and Soul*.

De artistieke ontwikkeling van Edward Lear werd door verschillende invloeden gevormd. In zijn vroege jaren moedigde schilder John Varley hem aan en gaf hem prenten om te kopiëren. Lear bestudeerde ook prenten in het British Museum. Later ontmoette hij de prerafaëlieten. Robert Martineau stuurde William Holman Hunt naar Lears atelier, waar Hunt diens vele contourtekeningen bekeek. Lear maakte zich zorgen dat hij die tekeningen niet kon uitwerken tot olieverfschilderijen. Hunt raadde hem aan geschikte kalksteen en vijgenbomen te zoeken als aanvulling op zijn tekening The Quarries of Syracuse. Via Hunt ontmoette Lear John Everett Millais, naar wie hij nieuwsgierig was omdat die al bekendheid genoot. Lear bracht ook dertien jaar in Rome door met Hunt, die twintig jaar jonger was. Hunt herinnerde zich dat Lear honderden tekeningen van Calabrië, Albanië en Griekenland liet zien.

Edward Lear is algemeen bekend om zijn nonsensverzen en limericks, zijn bekendste werken. Hoewel hij een productief kunstenaar, illustrator en schrijver was, hebben vooral zijn literaire bijdragen hem een plaats in de populaire cultuur bezorgd. Zijn nonsenspoëzie, met speels taalgebruik, fantasierijke wezens en absurde situaties, heeft lezers van alle leeftijden vermaakt. Zijn beroemdste gedicht, The Owl and the Pussycat, is een klassiek voorbeeld van zijn grillige stijl. Andere geliefde gedichten zijn The Jumblies en The Dong with a Luminous Nose. Lears nonsensverzen zijn vaak voorzien van zijn eigen illustraties, die de humor en charme versterken. De gedichten worden gewaardeerd om hun lichtvoetigheid en verbeeldingskracht en zijn toegankelijk en plezierig voor zowel kinderen als volwassenen.

Edward Lear (1812^[1]–1888^[1]) staat vooral bekend als illustrator, kunstenaar en schrijver. Hij wordt met het Victoriaanse tijdperk geassocieerd, maar past niet duidelijk binnen één kunststroming. Zijn gedetailleerde ornithologische tekeningen, zoals die in *Illustrations of the Family of Psittacidae, or Parrots* (1830^[1]–1832^[1]), tonen wetenschappelijke belangstelling voor de natuurlijke historie en sluiten enigszins aan bij de traditie van natuurhistorische illustratie. Later werd zijn werk persoonlijker en expressiever. Zijn nonsenstekeningen en limericks behoren niet tot een formele kunststroming, maar tonen een eigen vorm van humor en verbeelding. Sommige wetenschappers zien verbanden met de bredere context van de romantiek, vooral in zijn nadruk op individuele gevoelens en het sublieme, zoals in zijn reisbeelden van Italië, Griekenland en het Midden-Oosten. Toch blijft zijn werk zeer eigen en moeilijk in een categorie onder te brengen.

Edward Lear (1812^[1]–1888^[1]) was bekend in artistieke kringen. Robert Martineau verwees F. E. Millais naar Lears atelier, waar Millais diens contourtekeningen zag. Millais herinnerde zich dat Lear zei dat hij niet vaardig genoeg was om de onderwerpen in olieverf uit te werken. De tekeningen bevatten fonetische spellingen voor details die niet uit de contouren bleken, zoals 'Rox', 'Korn' en 'Ski'. Millais gaf toe dat hij geen schilderijen kon maken op basis van zulke 'skeletachtige contouren'. Lear reisde door Calabrië, Albanië en Griekenland. Hij maakte honderden tekeningen van plaatsen in die landen en werkte de potloodcontouren elke avond uit tot blijvende tekeningen. Hij beschreef de locaties en hun onderlinge ligging. Millais vond hem humoristisch, niet strijdlustig en onverzettelijk. Lear schreef Ye Booke of Hunte, waarin hij Millais' antwoorden vastlegde op vragen over pigmenten en manieren om verschillende delen van een vergezicht te schilderen.