Waar Emil Schumacher te zien is

Werk van Emil Schumacher is te vinden in verschillende Europese musea. In Duitsland gaat het onder meer om het Brücke Museum en de Nationalgalerie in Berlijn; de Kunsthalle en Sammlung Böttcherstrasse in Bremen; het Ludwig Museum en Wallraf-Richartz-Museum in Keulen; het Folkwang Museum en de Gesellschaft Kruppsche Gemäldesammlung in Essen; de Kunsthalle in Hamburg; het Niedersächsisches Landesmuseum in Hannover; de Städtische Kunsthalle in Mannheim; de Bayerische Staatsgemäldesammlungen in München; de Stiftung Ada und Emil Nolde in Seebüll; en het Von der Heydt-Museum in Wuppertal. Zijn kunst is ook te vinden in particuliere collecties in Europa en de Verenigde Staten, zoals de Colección von der Goltz in Düsseldorf; Günther Grassmann in Frankfurt am Main; de Colección Haubrich in Keulen; de Colección Hegewisch in Hamburg; Bernhard en Cola Heiden, voorheen in Berlijn; de Colección Kathe Henkell in Frankfurt am Main; en de Colección E.W. Kornfeld in Bern.

Emil Schumacher (1912^[3]–1999^[3]) was een Duitse schilder en graficus die wordt geassocieerd met Art Informel, een Europese stroming die parallel liep aan het Amerikaanse abstract expressionisme. De grafiek heeft een lange geschiedenis. In Europa werden houtsneden, toen papier vanaf het einde van de jaren 1300 beschikbaar kwam, gebruikt voor boekillustraties, religieuze iconen, speelkaarten en souvenirs. Handgemaakte prenten waren het belangrijkste middel om beelden te reproduceren tot de fotografie opkwam. In de tweede helft van de jaren 1800 ging men grafiek geleidelijk als een belangrijke kunstvorm beschouwen. Kunstenaars begonnen prenten te signeren om originele grafiek van reproducties te onderscheiden. Ook beperkten zij de oplagen en gingen zij hoogwaardig papier gebruiken. De Duitse expressionisten gaven de grafiek aan het begin van de 20e eeuw een nieuwe impuls. De groep *Brücke* drukte en publiceerde eigen werk om hun ideeën te verspreiden. Tijdens de inflatie na de Eerste Wereldoorlog werden prenten een betaalbaardere kunstvorm. Sommige expressionisten, zoals Kirchner, drukten hun werk liever zelf. Anderen namen opdrachten van professionele uitgevers aan.

Emil Schumacher (1912^[3]–1999^[3]) is van belang omdat zijn werk filosofische stromingen uit de eeuwwisseling weerspiegelt. Die stromingen, vaak ‘neoromantisch’ genoemd, onderzochten thema’s als ‘spirituele motivatie’, ‘werkelijkheid en visie’ en ‘het verborgen gezicht van de dingen’. Het filosofische neoromantisme herontdekte denkers als Kierkegaard, wiens ‘angsttheorie’ weerklank vond in de moderne tijd. Ook Nietzsches nadruk op het spirituele domein en de scheppende kracht van de geest beïnvloedde kunstenaars. In deze periode verschoof de aandacht naar het ‘spirituele’ en keerde men zich af van de materialistische natuurwetenschap van die tijd. Kunstenaars onderzochten de ‘diepten’ van ervaring en zochten ware kennis via intuïtie in plaats van empirische waarneming. Zij wilden de essentie van voorwerpen uitdrukken en niet slechts hun uiterlijk reproduceren. Deze met de fenomenologie verbonden artistieke stroming hield in dat men een artistieke wereld schiep in plaats van de bestaande wereld na te bootsen. Het doel was essentiële kenmerken te belichten en eenvoudige reproductie te overstijgen. Het expressionisme wilde de essentie van een voorwerp in zuivere vorm tonen, zonder diens uiterlijk op te nemen. Dit streven naar essenties verklaart het karakter van expressionistische kunst, waarin de regels van de werkelijkheid worden opgeschort.

De kunstpraktijk van Emil Schumacher omvatte uiteenlopende materialen en technieken. Bij het maken van kunst hield hij rekening met zowel de fysieke als de conceptuele aspecten van het gekozen medium. Schumacher werkte met diverse materialen, waaronder olieverf, collage-elementen zoals papier en lappen, en mogelijk glas. Zijn technieken varieerden en omvatten verschillende manieren om materiaal aan te brengen en te bewerken. Hij stond erom bekend uiteenlopende elementen tot samenhangende kunstwerken te verenigen met spijkers, lijm en andere middelen. Hij beperkte zich niet tot traditionele schilderkunst en verkende de mogelijkheden van collage door verschillende materialen op karton of andere dragers samen te voegen. Daarbij rangschikte en articuleerde hij de elementen zorgvuldig om dichte, originele composities te maken. Zijn technieken weerspiegelden de wens uiteenlopende elementen in een samenhangende artistieke uiting te integreren.

Het is moeilijk om specifieke kunstenaars aan te wijzen die rechtstreeks door Emil Schumacher zijn beïnvloed. Een beeld van zijn omgeving helpt echter enkele artistieke relaties te herkennen. De Oostenrijkse schilder Schindler, bekend om zijn atmosferische werken, bewonderde Franse kunstenaars, vooral Théodore Rousseau en Corot. Volgens Schindler verenigde Rousseau alle goede eigenschappen, alle grote kunst en alle perioden. Corot beschreef hij als de onovertroffen meester van lineaire schoonheid en als schilder van de grootste vreugde: schoonheid zelf. Schindlers werk deelt kenmerken met dat van de Franse kunstenaar, zoals een kleurenschema waarin gedempte tinten blauw en grijs overheersen. Ook gebruikte hij fijne penseelstreken om bladeren in de boomtoppen te laten bewegen. Schindlers leerling Olga Wisinger-Florian volgde aanvankelijk zijn stijl, maar nam er al snel afstand van en ontwikkelde een eigen benadering. Monets tuinschilderijen en bloemvoorstellingen vormden voor Wisinger-Florian een terugkerende uitdaging. Haar tuin- en bloemschilderijen echoën Monets prestaties en composities, zonder afbreuk te doen aan haar eigen herkenbare stijl.

Emil Schumacher (geboren in 1912^[3]) studeerde aanvankelijk commerciële kunst aan de School of Applied Arts in Dortmund. Na de Tweede Wereldoorlog schilderde hij kubistische werken, een vroege stijl die door Christian Rohlfs was beïnvloed. Een bezoek aan Parijs in 1951^[3] en zijn kennismaking met de Duitse schilder Wols bleken invloedrijk. Dit bracht Schumacher tot zijn eigen abstracte stijl, die nauw verwant is aan de Informel-beweging. In deze abstracte werken gebruikte hij kleur als zuivere substantie en bouwde hij die op om diepte te scheppen, soms met een dikke, bijna reliëfachtige textuur. Later verkende Schumacher een stijl tussen schilderij en reliëf. Hij bracht materialen als lood, asfalt, sisal en papier in het oppervlak aan en sloeg ze erin vast.

Het is moeilijk om één werk als Emil Schumachers bekendste aan te wijzen. Hij maakte zijn hele loopbaan, van eind jaren 1930^[3] tot zijn dood in 1999^[3], abstracte schilderijen en sculpturen. Zijn volwassen stijl ontstond in de jaren 1950 met zijn Informel-schilderijen. Deze werken benadrukten textuur en proces. Zijn kunst wordt vaak beschreven als een reactie op het trauma van de Tweede Wereldoorlog. Schumacher zelf vermeed specifieke interpretaties van zijn schilderijen en gaf er de voorkeur aan dat kijkers hun eigen betekenis vonden. Hij maakte deel uit van de Duitse Informel-groep, samen met kunstenaars als Karl Otto Götz en Gerhard Hoehme. Tijdens zijn leven exposeerde Schumacher internationaal en ontving hij veel prijzen. Hij staat bekend om zijn bijdrage aan de abstracte kunst in het naoorlogse Duitsland.

Emil Schumacher wordt geassocieerd met het abstract expressionisme, een beweging die het centrum van de kunstwereld in de jaren 1940^[3] van Parijs naar New York verplaatste. De beweging ontwikkelde zich deels als reactie op de Tweede Wereldoorlog. Het abstract expressionisme omvat het proces van artistieke creatie, niet alleen het eindproduct. Het legt de nadruk op energie en handeling en gebruikt gevestigde artistieke technieken slechts als uitgangspunt. Sommigen noemden het ‘action painting’ of de New York School. De beweging omvat gebarende abstractie, die steunt op expressieve pigmentaanbrenging, en chromatische abstractie, die zich richt op de emotionele weerklank van kleur. Hoewel abstract expressionisme verbonden is met de New Yorkse kunstscene tussen de Tweede Wereldoorlog en het einde van de jaren 1950, is de term strikt genomen alleen van toepassing op het werk van bepaalde kunstenaars.