Waar Thomas Dewing te zien is

Voorbeelden van de kunst van Thomas Dewing zijn in verschillende museumcollecties te vinden. In de Verenigde Staten gaat het onder meer om het Metropolitan Museum of Art in New York, het Los Angeles County Museum of Art (LACMA), het Minneapolis Institute of Arts, het Charles Hosmer Morse Museum of American Art in Winter Park, Florida, het Virginia Museum of Fine Arts in Richmond en het Wolfsonian van Florida International University in Miami Beach. In Canada is werk van Dewing te zien in het Royal Ontario Museum in Toronto. In het Verenigd Koninkrijk kunt u zijn schilderijen bekijken in het Victoria & Albert Museum in Londen, Brighton Museum & Art Gallery, Manchester Art Gallery, het Geffrye Museum in Londen en het Royal Museum van de National Museums of Scotland in Edinburgh.

Thomas Dewing (1851-1938) was een Amerikaanse kunstenaar die wordt geassocieerd met de esthetische beweging en het tonalism. Hoewel zijn naam tegenwoordig niet algemeen bekend is, geeft zijn kunst inzicht in de artistieke waarden van het einde van de 19e en het begin van de 20e eeuw. Zijn werk toont vaak elegante vrouwen in ingetogen, dromerige omgevingen. Deze schilderijen weerspiegelen een verlangen naar schoonheid en verfijning en een afwijzing van de harde werkelijkheid van de industrialisatie. Zijn nadruk op stemming en atmosfeer sluit aan bij het tonalism, een stijl die gedempte kleuren en subtiele lichtgradaties verkoos. Zijn kunst houdt ook verband met het impressionisme, zij het minder rechtstreeks dan die van kunstenaars als Monet. Dewing onderzocht de subjectieve aard van de waarneming, een centraal aandachtspunt van het impressionisme. Hij legde vluchtige momenten vast en riep een gevoel van vergankelijkheid op. Door zijn schilderijen te bekijken, wordt de complexe verhouding tussen impressionisme, tonalism en de esthetische beweging duidelijk. Zijn werk toont hoe deze stijlen elkaar kruisten en uiteenliepen en zo de Amerikaanse kunst vormden.

Er is weinig bekend over de technieken en materialen van Thomas Dewing. Informatie over de praktijken van tijdgenoten en verwante kunststromingen geeft wel enig inzicht. Kunstenaars aan het einde van de 19e eeuw, onder wie kunstenaars met banden met het Franse realisme, brachten vaak specifieke gronderingslagen op hun doeken aan. Whistler gebruikte bijvoorbeeld geregeld lichtgrijze lagen *imprimatura* van olieverf, waarmee hij rechtstreeks kon schilderen met een middentoon als basis. Later gaf hij de voorkeur aan donkergrijze gronden om effecten van *chiaroscuro* te bereiken. In die periode hadden commercieel geprepareerde doeken vaak een witte grond; die trend hield aan tot in de jaren 1890. Kunstenaars als Wright of Derby gebruikten witte gronden om hun olieverfschilderijen lichtgevender te maken. Turner, aanvankelijk aquarellist, bracht veel aquareltechnieken over naar olieverf, waaronder het gebruik van lichte, absorberende oppervlakken. Hij experimenteerde ook met een breed scala aan materialen en werkwijzen, en met nieuwe applicatietechnieken en pigmenten in zowel aquarel als olieverf.

De specifieke invloed van Thomas Dewing is niet goed gedocumenteerd. Artistieke invloed is ingewikkeld; zoals Willem de Kooning opmerkte, kunnen hedendaagse kunstenaars ervoor zorgen dat kijkers oudere kunst in een nieuw licht zien. Toch zijn enkele algemene opmerkingen mogelijk. Tijdens de bloeiperiode van het kubisme presenteerden jonge schilders zich als volgelingen van Picasso of Matisse. Tegenwoordig is de kunstwereld pluralistischer, zodat geen enkele kunstenaar kan domineren. De institutionele aanwezigheid van Picasso, bijvoorbeeld via musea en boeken, is aanzienlijk geweest en veel kunstenaars hebben zijn belang bevestigd. Sommige onderzoekers hebben geprobeerd de invloed van Henri Matisse op Amerikaanse kunstenaars van de jaren 1940 tot en met de jaren 1970 te traceren. Zij noemen kunstenaars als Milton Avery en Diebenkorn als mogelijke voorbeelden van die invloed.

Het is moeilijk één werk als het beroemdste van Thomas Dewing aan te wijzen, omdat zijn bekendheid berust op zijn kenmerkende stijl en het algemene karakter van zijn oeuvre, niet op één specifiek schilderij. Hij staat vooral bekend om schilderijen van aristocratische vrouwen in ingetogen, harmonistische omgevingen, die vaak stille contemplatie en verfijnde smaak oproepen. Op zijn werken staan vaak vrouwen binnenshuis of geposeerd in spaarzame, Arcadische landschappen. Enkele bekendere schilderijen zijn Summer, The Days en Brocart de Tours. Deze en vergelijkbare werken worden bewonderd om hun verfijnde kleurenpaletten, subtiele toonverschillen en etherische, dromerige kwaliteit. Dewings oeuvre omvatte ook portretten en af en toe beeldhouwkunst. Hij blijft erkend als een belangrijke figuur binnen de Amerikaanse esthetische beweging.

Thomas Dewing wordt geassocieerd met de esthetische beweging, een internationale groep kunstenaars die geloofde in «kunst om de kunst», oftewel kunst zonder expliciete boodschap. Dichteres Emma Lazarus zei dat Dewing en zijn vrouw Maria «meer hielden van Sarah Bernhardt dan van Salome, van Chopin dan van Beethoven en van Tintoretto boven iedereen». Dewing maakte ook deel uit van een groep die bekendstond als The Ten. Deze groep vierde de vrijetijdsklasse; Dewing schilderde vaak rijke vrouwen in dromerige omgevingen. Zijn buitenschilderijen speelden vaak in mistige, groene landschappen van etherische schoonheid. Een criticus omschreef ze als «zielssferen». Dewing bouwde kleuren in lagen op en creëerde decoratieve diepte. Een 19e-eeuwse criticus schreef dat een achtergrond van Dewing «haar eigen geheimen en diepten lijkt te bevatten, en een sensualiteit die zo zacht en verfijnd is dat ze vergeestelijkt lijkt». Na 1900 richtte Dewing zich op vrouwen in interieurs; deze schilderijen behielden de verfijnde kwaliteiten van zijn eerdere werk.

Thomas Dewing (1851-1938) staat bekend om schilderijen van rijke vrouwen in wazige, dromerige omgevingen. De etherische buitenlocaties roepen vaak een gevoel van weemoedig verlangen op. Dewing noemde deze pastorale scènes «decoraties». Een criticus omschreef ze als «zielssferen». Dewing bouwde kleuren in lagen op en creëerde decoratieve diepte, zodat het oog vrij kon dwalen in plaats van een diep lijnperspectief te volgen. Zijn schilderijen vervagen vaak het onderscheid tussen figuren en hun omgeving, waarbij kleuren elkaar spiegelen. Dewing maakte deel uit van de esthetische beweging, die «kunst om de kunst» zonder boodschap propageerde. Dichteres Emma Lazarus merkte op dat Dewing en zijn vrouw Maria van kunst hielden en Sarah Bernhardt verkozen boven Salome, Chopin boven Beethoven en Tintoretto boven iedereen. Na 1900 richtte Dewing zich op interieurscènes met vrouwen, die een vergelijkbare verfijnde kwaliteit behielden. De soepel vallende jurken van de vrouwen echoën de achtergrondkleuren en scheppen zo een harmonieus visueel effect. Tegen 1920 werd Dewings stijl, met de opkomst van abstracte kunst in de Verenigde Staten, als ouderwets beschouwd.

Thomas Dewing staat bekend om zijn schilderijen van rijke vrouwen in dromerige omgevingen. Zijn buitenschilderijen spelen meestal in wazige, groene ruimtes, plaatsen van etherische schoonheid met een zweem van weemoed.