Waar Alberto Burri te zien is

Werk van Alberto Burri bevindt zich in verschillende grote musea. Het Solomon R. Guggenheim Museum in New York bezit zijn Composizione (Composition) uit 1953^[1]. Het Museum of Modern Art, eveneens in New York, bezit Sacco 1953 (Sackcloth 1953), een collage van jute. Andere instellingen met werk van Burri zijn de Galleria Nazionale d’Arte Moderna e Contemporanea in Rome, met Rosso plastica 1 (Red Plastic 1) uit 1964. Enkele vroege werken, zoals Catrame (Tar) en Catrame II (Tar II), beide uit 1949, bevinden zich in particuliere collecties en bij de Galleria d’Arte Niccoli in Parma. Een overzichtstentoonstelling van Burris werk reisde in 1977-78 door de Verenigde Staten en was ook te zien in het Guggenheim. In 1960 had hij een solotentoonstelling op de Biënnale van Venetië. Naast schilderijen ontwierp Burri decors voor balletten in La Scala in Milaan (1963) en het operahuis in Rome (1972). In de jaren 1960 maakte hij ook gouden broches, die in particuliere collecties blijven.

Alberto Burri, geboren in 1915^[1] in Città di Castello, volgde aanvankelijk een opleiding tot arts. Tijdens zijn krijgsgevangenschap in Texas in 1943^[1] begon hij te schilderen. Na zijn terugkeer naar Italië in 1946 wijdde hij zich aan de kunst. Zijn vroege werk omvatte expressionistische stukken, maar al snel ontwikkelde hij zich richting abstractie. Burri werd bekend om zijn vernieuwende gebruik van materialen als jutezakken, teer, hout, ijzer en plastic. Hij onderzocht de textuur en mogelijkheden van deze onconventionele materialen. In zijn reeks *Sacchi* (zakken), begonnen rond 1949, naaide hij stukken opgelapte jutezak op doek. Soms kregen de werken accenten met goudverf; ze zijn geïnterpreteerd als metaforen voor de ontberingen van het naoorlogse Italië. Burri experimenteerde ook met *Muffe* (schimmelvormen) en *Gobbi* (gebochelden), met ongebruikelijke materialen en technieken. Halverwege de jaren 1950 begon hij aan de reeks *Combustione*, waarin verbranding deel uitmaakte van het maakproces. Hij werd geassocieerd met Art Informel, een naoorlogse stroming die traditionele compositie verwierp. Burris werk vormt een brug tussen de generaties van het informalisme en de Arte Povera^[1]. Hij stierf in 1995^[1] in Nice.

Alberto Burri (1915^[1]-1995^[1]) is van belang vanwege zijn radicale omgang met materiaal en vorm na de Tweede Wereldoorlog. Hij was opgeleid als arts en begon tijdens zijn krijgsgevangenschap in Texas te schilderen. Hij liet traditionele schildertechnieken achter zich en gebruikte materialen als jute, metaal, plastic en hout. Burris werk daagde conventionele ideeën over kunst uit. Hij is vooral bekend om zijn reeks *Sacchi* (zakken), begonnen in de vroege jaren 1950^[1]. Daarin gebruikte hij stukken jute die aan elkaar waren genaaid, vaak opgelapt en gescheurd. De abstracte werken roepen thema’s van armoede en verwoesting op. Burri onderzocht de textuur en kleuren van deze eenvoudige materialen en breidde zijn praktijk later uit met andere materialen. In *Legno*-werken gebruikte hij hout, soms verbrand. Voor *Ferro* laste hij metalen platen aan elkaar. In *Plastica* gebruikte hij gesmolten plastic. Deze experimenten met onconventionele media hadden grote invloed. Burris nadruk op proces en materialiteit beïnvloedde kunstenaars die later met de Arte Povera^[1] en het postminimalisme werden geassocieerd. Zijn werk wordt internationaal tentoongesteld en bestudeerd.

Alberto Burri is vooral bekend om zijn gebruik van onconventionele materialen en technieken. Hij liet traditionele schilderkunst achter zich en gebruikte materialen als jute, metaal, plastic en hout. In zijn reeks *Sacchi* (zakken), begonnen in de vroege jaren 1950^[1], naaide hij stukken jute aan elkaar, vaak opgelapt met andere materialen en met kleur bevlekt. Deze werken onderzochten textuur en vorm en daagden conventionele ideeën over het beeldvlak uit. Burri werkte ook met vuur en hitte. In zijn reeks *Combustioni* verbrandde hij materialen als hout en plastic en creëerde zo verkoolde, geblakerde oppervlakken. Dit bracht een toevalselement in het werk, omdat de effecten van het vuur niet geheel voorspelbaar waren. Voor zijn reeks *Ferri* gebruikte hij eveneens gelaste ijzeren platen om abstracte composities te maken. Het ruwe, industriële karakter van de materialen contrasteerde sterk met traditionele kunstmedia. In zijn *Cellotex*-werken gebruikte hij een soort industrieel vezelplaatmateriaal en bewerkte hij het oppervlak tot getextureerde composities. Zijn experimenten verlegden de grenzen van de kunst en beïnvloedden latere kunstenaars die met assemblage en onconventionele materialen werkten.

Het werk van Alberto Burri, vooral zijn gebruik van onconventionele materialen, beïnvloedde andere kunstenaars. Vanaf de jaren 1950^[1] begonnen kunstenaars als Antoni Tàpies en Joseph Beuys vergelijkbare materialen te gebruiken. Burri verwerkte canvas als zakgoed, oud ijzer, hout en plastic in zijn kunst. Hij wilde schilderkunst definiëren als een materiële praktijk en gebruikte schuren, scheuren, lappen, gaten en littekens. Zijn vroege ervaring als arts, waarbij hij tijdens de Tweede Wereldoorlog verbanden hanteerde en wonden hechtte, beïnvloedde die aanpak. De jutezak, een aangetast materiaal, werd een belangrijk element en verving in sommige composities zelfs kleur. Burris werk vertoont verwantschap met de matérielschilderkunst van Jean Fautrier en Jean Dubuffet. De Franse kunstenaars verwerkten echter een beeld in het oppervlak, terwijl Burri beeldvorming juist achterwege liet. Ook het futuristische idee van polymaterialisme, dat het gebruik van uiteenlopende materialen voorstond, is relevant voor Burris aanpak. Zijn collega Prampolini blies deze ideeën nieuw leven in met werken in gemengde techniek.

De artistieke ontwikkeling van Alberto Burri werd door verschillende invloeden gevormd. In het begin experimenteerde hij met pictogrammen en liet hij zich inspireren door Joan Miró en Paul Klee. Zijn overgang naar abstractie ging gepaard met een fascinatie voor de fysieke eigenschappen van zowel kunstenaarsverf als industriële verf. Burris gebruik van onconventionele materialen houdt verband met het futuristische begrip polimaterismo, dat werd gepropageerd door zijn Romeinse collega Prampolini. Dit begrip bepleitte het gebruik van uiteenlopende materialen en verwierp de traditionele eenheid van het kunstwerk. Burris werk vertoont verwantschap met de matérielschilderkunst van Jean Fautrier en Jean Dubuffet, al liet Burri beeldvorming achterwege ten gunste van een volledig materiële praktijk. Zijn radicale vernieuwing van collage met de Sacchi, gemaakt van opgelapte jutezakken, had een precedent in Kurt Schwitters’ Merz-schilderijen. Burri wees de ironie van het dadaïsme echter af en gaf de voorkeur aan grote schaal en een tragische stemming. Later gebruikten ook kunstenaars als Tàpies en Beuys vergelijkbare materialen.

Alberto Burri is vooral bekend om zijn Sacchi (zakken), een reeks collageconstructies van jute. Hij begon die in 1949^[1] te maken. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was Burri arts in het Italiaanse leger; in 1943 werd hij gevangengenomen en vastgehouden in een krijgsgevangenenkamp in Texas, waar hij begon te schilderen. Na zijn repatriëring verhuisde hij naar Rome en wijdde hij zich aan de kunst. Zijn eerste werk omvatte abstracte olieverfschilderijen. Al snel begon hij echter met jute te experimenteren en maakte hij collages van stof en zakken. In deze Sacchi zijn vaak opvallende stiksels en naast elkaar geplaatste tinten en patronen te zien. In Composizione (Compositie, 1953) zijn stukken jute met goudverf aan elkaar gelijmd en genaaid. De jute is gescheurd, waardoor rood eronder zichtbaar wordt. Burri experimenteerde ook met andere materialen en processen, waaronder Muffe (schimmelvormen), Gobbi (gebochelden), Combustione (verbranding), Legni (houtstukken), Ferri (ijzerstukken), Plastiche (plasticwerken) en Cretti (barsten). Zijn werk weerspiegelt Art Informel, dat traditionele compositie-ideeën verwierp.

Alberto Burri wordt geassocieerd met Art Informel, dat in de jaren 1950^[1] aan invloed won. De Franse criticus Michel Tapié introduceerde deze term voor uiteenlopende artistieke uitingen na de Tweede Wereldoorlog. Art Informel nam afstand van idealisme en rationalisme en omarmde juist de materialen van de kunst en hun directe aanwezigheid. Burri’s werk, gekenmerkt door materialen als gescheurde jutezakken, oud ijzer, hout en plastic, daagde de traditionele schilderkunst uit. Zijn reeks *Sacchi* (zakken) gebruikte bijvoorbeeld aangetaste materialen om de definitie van schilderkunst zelf ter discussie te stellen. Sommige critici vonden Burris werk te gestructureerd voor Art Informel; anderen zagen het als een subversieve daad, een omgekeerd *trompe-l’œil* waarin de werkelijkheid schilderkunst nabootste. Burri droeg samen met andere Italiaanse kunstenaars bij aan een nieuwe artistieke houding, gekenmerkt door een ander bewustzijn van de artistieke gebeurtenis.