Waar Afro te zien is

Afro (Afro Basaldella) was een Italiaanse schilder die met het abstract expressionisme wordt verbonden. Zijn werk is te zien in talrijke openbare collecties. In Italië bevinden belangrijke collecties van zijn schilderijen zich in de Galleria Nazionale d’Arte Moderna e Contemporanea in Rome, waar meerdere schilderijen en werken op papier worden bewaard. Ook de Peggy Guggenheim Collection in Venetië bezit voorbeelden. Stadsmusea in Turijn, Milaan en Bologna tonen soms werk van hem. Buiten Italië bezit het Museum of Modern Art (MoMA) in New York verschillende schilderijen van Afro. Ook Tate Modern in Londen heeft voorbeelden. Deze musea bieden de gelegenheid zijn kunst in een internationale context te bekijken. Veel andere galerieën en musea in Europa en Noord-Amerika tonen zijn schilderijen soms in tijdelijke tentoonstellingen of in hun vaste collectie. Raadpleeg de museumwebsites voor actuele informatie over wat te zien is.

Bij het verzamelen van prenten van Afro moet je rekening houden met de invloed van oplage en nummering op de waarde. Een beperkte oplage heeft een vast aantal prenten en elke afdruk krijgt een breuk, bijvoorbeeld 35/100, die de plaats ervan binnen de totale oplage aangeeft. Kunstenaars reserveren vaak een klein percentage als kunstenaarsproeven, aangeduid met AP. Handtekeningen staan doorgaans in potlood. Deze informele conventies worden onder prentmakers algemeen gerespecteerd. De Trade Descriptions Act 1968^[3] verplicht verkopers hun producten nauwkeurig te beschrijven. Een vermelde oplage verhoogt de waarde, dus kopers verwachten dat die klopt. De prentmaker zet het oplagenummer linksonder, de titel in het midden en de handtekening rechts. Termen als ‘vintage print’ (gemaakt rond de tijd van het negatief) en ‘period print’ (gemaakt binnen 10-15 jaar) geven aan wanneer de afdruk is vervaardigd. Een ‘originele prent’ wordt door de kunstenaar zelf of onder diens toezicht gemaakt.

Afro (Afro Basaldella, 1912^[3]-1976^[3]) was een Italiaanse kunstenaar die na de Tweede Wereldoorlog met abstractie werd verbonden. Zijn positie is vandaag interessant vanwege de voortdurende herwaardering van het modernisme en de erkenning dat culturele uitwisseling altijd deel heeft uitgemaakt van moderne kunst. Het onderzoek is verder gekomen dan eerdere aannames. In plaats van één afgerond verhaal over het modernisme te zoeken, erkennen onderzoekers nu een ‘dialogiek van geven en nemen’. Dit betekent dat kunstenaars met verschillende achtergronden altijd ideeën en materialen deelden, ook als sommigen pas later erkenning kregen. Afros werk kan binnen dit bredere kader worden bekeken. Het draagt bij aan een ruimer begrip van de kunstgeschiedenis van de 20e eeuw en gaat voorbij aan een focus op West-Europese en Noord-Amerikaanse verhalen. Zijn praktijk stimuleert een inclusievere en genuanceerdere kijk op de ontwikkeling van het modernisme, waarin kunstenaars uit uiteenlopende culturele contexten worden erkend.

De invloed van Afro is complex en veelzijdig. Tijdens de apartheid in Zuid-Afrika werden kunstenaars als Gerard Sekoto, Dumile Feni en George Pemba nagevolgd door latere generaties zwarte modernisten. Sekoto werd in het bijzonder als een vaderfiguur gezien, nadat hij internationale erkenning in Parijs had verworven. Zijn werk werd, samen met dat van Louis Maqhubela en Lucas Sithole, tentoongesteld in de Adler Fielding Gallery in Johannesburg en vormde zo een verbinding tussen verschillende kunstenaarsgeneraties. Ook zwarte tijdschriften als *Drum* en *Zonk!* waren populair onder zwarte kunstenaars en publiceerden werk van realisme tot abstractie. Deze kunstenaars pasten westerse technieken aan hun thematische en esthetische voorkeuren aan en verwerkten elementen van ‘zwarte kunst’ en ‘feministische kunst’. Hale Woodruff, die Afrikaanse thema’s in zijn werk onderzocht, meende dat sommige zwarte kunstenaars op hun erfgoed reageerden door abstract te werken. Hij liet zich inspireren door Akan-goudgewichten en Afrikaanse, Mexicaanse en Oceanische vormen. Woodruff wilde zijn abstracte praktijk verbinden met zijn Afrikaanse afkomst en als onderdeel van Amerikaanse waarden uitdragen.

Afro (Afro Basaldella, 1912^[3]-1976^[3]) was een Italiaanse schilder die met het abstract expressionisme wordt verbonden. Hoewel het moeilijk is één werk als zijn bekendste aan te wijzen, hebben sommige werken bijzondere aandacht gekregen. In de naoorlogse periode ontwikkelde Afro zijn abstracte stijl en nam hij afstand van eerder figuratief werk. In de jaren 1950^[3] verwierf hij internationale erkenning door zijn eigen benadering van abstractie. Zijn schilderijen uit die tijd bevatten vaak complexe composities van geometrische vormen en subtiele kleuren, die diepte en beweging oproepen. Composizione (1955) en Giardino d’inverno (1958) gelden als gewaardeerde voorbeelden van zijn volwassen stijl. Ze tonen zijn vermogen formele elementen met expressieve gebaren in balans te brengen. Zijn kunst heeft een lyrische kwaliteit die hem onderscheidt van sommige meer gestuele abstract-expressionistische tijdgenoten. Hij wilde via de wisselwerking van vorm en kleur emoties en gewaarwordingen oproepen.

Afro (Afro Basaldella) wordt doorgaans verbonden met het Italiaanse informalisme, ook wel Arte Informale genoemd. Deze stroming ontwikkelde zich na de Tweede Wereldoorlog in Europa, brak met formele structuren en omarmde abstractie. Afros stijl, geworteld in de figuratieve traditie, ontwikkelde zich geleidelijk richting abstractie. Zijn werk kenmerkt zich door een lyrische benadering van kleur en vorm. Zijn schilderijen bevatten vaak complexe composities van geometrische vormen en gebarende penseelstreken. Die elementen scheppen een gevoel van beweging en diepte. Hoewel zijn werk met Arte Informale wordt verbonden, toont het ook invloeden van andere moderne stromingen, waaronder het kubisme en expressionisme. Door zijn unieke stijl werd hij een belangrijke figuur in de naoorlogse Italiaanse kunst. Hij exposeerde internationaal en zijn werk bevindt zich in veel belangrijke collecties.

Afro, of Afro Basaldella, stond bekend om zijn abstracte kunst. Na de Tweede Wereldoorlog verschoof zijn werk van het futurisme naar abstractie. In 1947^[3] was hij één van de ondertekenaars van het manifest van Forma 1, samen met kunstenaars als Carla Accardi en Pietro Consagra het manifest van Forma 1. Deze groep stimuleerde formeel experiment in de kunst in plaats van figuratieve expressie. In 1951 werd Afros werk getoond in een tentoonstelling van abstracte en concrete kunst in de Galleria d’Arte Moderna in Rome. Zijn eerste solotentoonstelling in de Verenigde Staten vond in 1950 plaats in de Catherine Viviano Gallery in New York. In de herfst van 1957 reisde hij opnieuw naar de Verenigde Staten om als artist-in-residence te werken aan Mills College in Oakland, Californië. In december 1957 toonde de World House Galleries in New York zijn werk naast dat van kunstenaars als Capogrossi en Consagra. In 1957 presenteerde Afro in de Galleria dell’Obelisco in Rome de eerste solotentoonstelling in Italië van Arshile Gorky.

De stijl van Afro verschoof van het realisme van de School van Rome naar abstractie nadat hij schilderijen van Arshile Gorky had gezien. Zijn werk bewoog tussen de gebarende energie van het Amerikaanse abstract expressionisme en een meer lyrische mediterrane gevoeligheid. Hij was ook lid van de Gruppo degli Otto, die de Italiaanse schilderkunst plaatste binnen een bredere Europese en Amerikaanse uitwisseling over niet-voorstellende vormen.