Waar Bertalan Szekely te zien is

Bertalan Szekely (1835^[1]–1910^[1]) was een Hongaarse schilder die wordt verbonden met de Hongaarse romantiek en academische stijlen. Zijn werk bevindt zich voornamelijk in openbare Hongaarse collecties. De Hongaarse Nationale Galerie bezit verschillende van zijn historiestukken, zoals ‘The Flight of King Bela IV after the Battle of Mohi’ (1860^[1]) en ‘Ladislaus Hunyadi’s Farewell’ (1859), evenals portretten en studies. Het Bertalan Szekely Museum in Szada, Hongarije, is gewijd aan zijn leven en werk en biedt een gerichter overzicht van zijn oeuvre. Kleinere selecties van zijn schilderijen verschijnen soms in tijdelijke tentoonstellingen in andere musea in Hongarije of Centraal-Europa. De Hongaarse Nationale Galerie en het Bertalan Szekely Museum bieden echter het meest uitgebreide inzicht in zijn kunst. Catalogi van de collectie van de Hongaarse Nationale Galerie zijn beschikbaar voor verder onderzoek.

Bertalan Szekely (1835^[1]–1910^[1]) was een Hongaarse schilder die portretten en historiestukken maakte. Als je een prent wilt kopen, bedenk dan dat de term ‘prent’ in de kunstwereld een specifieke betekenis heeft en dat het belangrijk is een originele prent van een reproductie te onderscheiden. Een originele prent wordt door de kunstenaar als prent ontworpen en uitgevoerd, vaak in een genummerde oplage en met een handtekening. Elke afdruk wordt gemaakt van een speciaal daarvoor vervaardigde plaat, steen of zeef en is daarmee een ‘meervoudig origineel’. De kunstenaar bepaalt de oplage en nummert elke afdruk afzonderlijk (bijvoorbeeld 12/25). Vroege prenten waren niet altijd genummerd of gesigneerd; soms zette de kunstenaar een handtekening op de plaat zelf. Een reproductie is daarentegen een kopie van een werk dat oorspronkelijk in een ander medium, zoals verf of aquarel, is gemaakt, vaak met fotomechanische middelen. Een reproductie wordt geen originele prent door haar te nummeren en te signeren.

Bertalan Szekely (1835^[1]–1910^[1]) was een Hongaarse historieschilder wiens werk relevant is voor discussies over de relatie tussen kunstgeschiedenis en nationale identiteit. Zijn loopbaan viel samen met een periode waarin het nationale bewustzijn in veel delen van de wereld toenam. Kunst van buiten West-Europa werd vaak uitgesloten van de gevestigde canon; het werk van Szekely draagt bij aan een breder begrip van 19e-eeuwse kunst buiten de traditionele centra. Zijn schilderijen geven inzicht in de artistieke en culturele waarden van Hongarije tijdens een tijd van grote sociale en politieke veranderingen. Door Szekely te bestuderen krijgen we meer waardering voor de verscheidenheid aan artistieke uitingen uit die periode. Zijn historische onderwerpen en betrokkenheid bij nationale thema’s bieden een waardevol perspectief op de vorming van de Hongaarse identiteit door middel van kunst. Zijn kunst moedigt aan tot een inclusiever en genuanceerder begrip van de kunstgeschiedenis.

Zonder specifieke passages over de werkwijze van Bertalan Szekely is een volledig antwoord moeilijk. Wel zijn enkele algemene opmerkingen over artistieke technieken mogelijk. Kunstenaars houden bij het maken van werk rekening met zowel techniek als materiaal. Techniek omvat vindingrijkheid, het voorzien van effecten en gevoel voor harmonie. Ze betreft het denken van de kunstenaar en diens omgang met het gekozen materiaal. Dat materiaal kan alles zijn wat ‘bestendig en organisch onveranderlijk’ is en door de kunstenaar kan worden bewerkt. De relatie tussen techniek en materiaal is complex. Kunstwerken kunnen met eenvoudige technieken worden gemaakt, terwijl geavanceerde technieken niet altijd tot geslaagde kunst leiden. Techniek is een middel om artistieke expressie te bereiken. Kunstenaars passen materialen aan met hun verbeelding en vaardigheid en wijzigen ze volgens nieuwe principes in plaats van natuurwetten.

Bertalan Szekely (1835^[1]–1910^[1]) was een Hongaarse historieschilder en kunstdocent. Zijn invloed is het duidelijkst bij de generatie Hongaarse kunstenaars die bij hem studeerde aan de Mintarajziskola (Modeltekenacademie) en de Academie voor Schone Kunsten in Boedapest. Hoewel de eigen stijl van Szekely geworteld was in de romantiek en academische schilderkunst, moedigde hij zijn leerlingen aan nieuwe richtingen te verkennen. Onder zijn leerlingen waren Jozsef Rippl-Ronai, Janos Vaszary en Istvan Csok. Rippl-Ronai nam tijdens zijn verblijf in Frankrijk impressionistische en postimpressionistische ideeën over en werd een belangrijke figuur in het Hongaarse modernisme. Vaszary ontwikkelde zich van academisch realisme naar art nouveau en expressionisme. Csok werd bekend om zijn plein-air-schilderijen en zijn bewerkingen van het Franse impressionisme. De nadruk van Szekely op historische onderwerpen en zijn technische vaardigheid boden zijn leerlingen een stevige basis. Zijn ruimdenkende manier van lesgeven stelde hen in staat een eigen stijl te ontwikkelen en bij te dragen aan de moderne Hongaarse kunst.

Bertalan Szekely (1835^[1]–1910^[1]) was een Hongaarse historieschilder en kunstdocent. Zijn vroege kunstopleiding volgde hij aan de Academie voor Schone Kunsten in Wenen, waar hij studeerde bij Karl Rahl. Rahl, zelf historieschilder, bevorderde een stijl die op academische tradities was gebaseerd. Het latere werk van Szekely ging verder dan rechttoe rechtaan academische schilderkunst. In München maakte hij kennis met het werk van Carl von Piloty, wiens dramatische, verhalende historiestukken grote invloed hadden op de ontwikkeling van Szekely. Die invloed is zichtbaar in zijn dynamischere composities en sterkere emotionele expressie. Ook zijn kennismaking met de Franse romantiek, vooral het werk van Eugène Delacroix, vormde zijn artistieke koers. Delacroix’ nadruk op kleur en expressief penseelwerk sprak Szekely aan. Deze invloeden hielpen hem een eigen benadering van de historieschilderkunst te ontwikkelen, waarin academische opleiding samengaat met romantische gevoeligheid.

Bertalan Szekely (1835^[1]–1910^[1]) was een Hongaarse schilder; zijn bekendste werk is waarschijnlijk *The Discovery of the Corpse of Louis II* (1859^[1]). Het schilderij toont de nasleep van de slag bij Mohács in 1526. Louis II, koning van Hongarije en Bohemen, kwam om toen hij voor de slag tegen het Ottomaanse Rijk vluchtte. Szekely beeldt het moment af waarop het lichaam van de koning enkele weken later werd gevonden. Het werk staat bekend om zijn dramatische compositie en het kleurgebruik waarmee de tragiek van de gebeurtenis wordt weergegeven. Het weerspiegelt de bredere belangstelling voor de Hongaarse geschiedenis en nationale identiteit die destijds onder kunstenaars leefde. Szekely maakte ook andere historiestukken, maar *The Discovery of the Corpse of Louis II* blijft zijn bekendste en meest gereproduceerde werk.

Zonder verwijzing naar specifieke schilderijen is het moeilijk Bertalan Szekely aan één stijl toe te wijzen. Wel kan enige context worden gegeven over de kunststromingen uit die periode. Tussen 1580 en 1610 hield de portretkunst in Holland zich bezig met het weergeven van beweging en de onderlinge verhoudingen tussen figuren op het beeldvlak. Sommige kunstenaars volgden het Italiaanse model en beheersten beweging en lijn. Anderen onderzochten hoe beweging van het menselijk lichaam innerlijke gevoelens fysiek kon uitdrukken. Cornelis Ketel introduceerde diagonalen en weergaven van emoties in groepsportretten. Eerdere groepsportretten toonden figuren in stijve rijen, maar het werk van Ketel gebruikte diagonalen die ontstonden door wapens, houdingen en gekantelde hoofden. Die diagonalen wekten een indruk van kunstmatige beweging. Het maniërisme, dat met Michelangelo in Italië begon, verspreidde zich naar Holland, vooral in het werk van Maerten van Heemskerck en Cornelis Cornelisz. Het kenmerkte zich door figuren in extreme houdingen, alsof ze door innerlijke conflicten werden verscheurd.