Waar Alonzo Cano te zien is

Alonso Cano’s schilderijen en beeldhouwwerken zijn op verschillende plaatsen te zien. In Londen bezit de Wallace Collection zijn schilderij *Vision of Saint John the Evangelist*. Andere Europese musea met werk van Cano zijn onder meer de Alte Pinakothek in München (Vision of Saint Anthony of Padua) en de Staatliche Gemäldegalerie in Kassel (Portrait of a Dominican Friar). In Spanje bevinden zich meerdere werken in Madrid, onder meer in het Museo del Prado (*Miracle of the Well*, *Virgin and Child in a Landscape*), de Academia de San Fernando (*Crucified Christ*) en de kerk van San Ginés (*Christ in Calvary*). Ook Granada bezit verschillende werken van Cano, zoals *Presentation of the Virgin and Annunciation* in de kathedraal, *Holy Family* in het klooster van de Angel Custodio en *Saint Bernard and Saint John Capistrano* in het Museo de Carlos V. The Immaculate Conception is eveneens in de kathedraal te zien, in het oratorium van de sacristie, ook in Granada. Buiten Europa bezit het Los Angeles County Museum of Art Cano’s *Christ in Limbo* en heeft de Hispanic Society of America in New York zijn *Portrait of an Ecclesiastic*.

Alonzo Cano (1601^[1]-1667^[1]) was een Spaanse kunstenaar uit Granada die actief was als schilder, beeldhouwer en architect. Hij kreeg zijn artistieke opleiding in Sevilla in het atelier van Francisco Pacheco, waar hij tegelijkertijd met Velázquez werkte. In Cano's schilderijen is vaak kennis van de prentkunst zichtbaar. Volgens literaire bronnen gebruikte hij vaak prenten in zijn werk. Zijn schilderij *Virgin and Child in a Landscape*, uit omstreeks 1646^[1]-48, is rechtstreeks ontleend aan een gravure van Dürer uit 1520. Cano behield de algemene opzet van Dürers prent, maar vormde het voorbeeld om naar zijn eigen stijl. Hij vertaalde de strenge, lineaire beeldtaal van de Duitse prent in een tederder, schilderachtiger manier. Cano's vroege werk, waarmee hij zijn reputatie vestigde, bestond vooral uit beeldhouwwerken. Tot zijn schilderijen behoren *Miracle of the Well* (Museo del Prado, Madrid) en *Saint Bernard and Saint John Capistrano* (Museo de Carlos V, Granada).

Alonzo Cano (1601^[1]-1667^[1]) was een veelzijdige Spaanse kunstenaar die werkte als schilder, beeldhouwer en architect. Zijn belang berust op de combinatie van uiteenlopende artistieke invloeden en zijn invloed op latere Spaanse kunst. Cano werd geboren in Granada en kreeg zijn vroege opleiding in Sevilla. In 1616^[1] ging hij naar het atelier van Francisco Pacheco, waar hij Velázquez ontmoette. Dit vroege contact beïnvloedde Cano's naturalistische stijl, zichtbaar in zijn eerste bekende werk, het schilderij *Saint Francis Borgia* uit 1624. Cano studeerde ook bij Juan Martinez Montañés, een beeldhouwer wiens verfijnde stijl zijn beeldhouwwerk vormgaf. Cano ontwierp het retabel voor de kerk Santa Maria de la Oliva in Lebrija (1629-31), waarmee hij zijn reputatie vestigde. Zijn schilderijen van Christus, vooral *Christ Supported by an Angel*, tonen invloed van Anthony van Dyck, wiens werk Cano kende uit de koninklijke collectie en via gravures. Cano's elegante, gladde weergave van Christus' lichaam, ook zichtbaar in zijn vele kruisigingsscènes, doet denken aan de gepolychromeerde sculpturen van Martinez Montañés. De lichaamsbouw, de helling van het hoofd en de houding in *contrapposto* zijn vergelijkbaar met Montañés' *Christ of Clemency*. Ondanks zijn artistieke succes stierf Cano in armoede, een lot dat Spaanse schilders uit die periode vaak trof.

Alonso Cano was een veelzijdig kunstenaar die werkte als schilder, beeldhouwer en architect. Hij werd in 1601^[1] in Granada geboren en kreeg architectuurlessen van zijn vader, Miguel Cano Pacheco. In 1614^[1] verhuisde hij naar Sevilla, waar hij beeldhouwkunst studeerde bij Juan Martinez Montañés en schilderkunst bij Francisco Pacheco, ook de docent van Diego Velázquez. Cano's vroege schilderijen, zoals *Saint Francis Borgia* uit 1624, tonen een tenebristische en naturalistische stijl, met sterk gemodelleerde vormen en verhulde penseelstreken, vergelijkbaar met het Sevilliaanse werk van Velázquez. Door zijn verblijf in Madrid vanaf 1638 kon hij de koninklijke kunstcollectie bestuderen, waarna zijn penseelvoering zachter werd onder invloed van de Venetiaanse kunst. *Christ and the Samaritan Woman* (1640) laat die verandering zien, met een zachtere verfaanbrenging en ingetogener kleuren dan in zijn eerdere werken, die grote kleurvlakken en scherp afgebakende contouren hadden. Cano ontwierp het retabel voor de kerk Santa Maria de la Oliva in Lebrija en maakte de gepolychromeerde beelden ervoor (1629-31). Zijn schilderijen van de gekruisigde Christus hebben vaak de elegantie en gladheid die aan Van Dyck herinneren.

Alonzo Cano (1601^[1]-1667^[1]) was schilder, beeldhouwer en architect. Hij werd geboren in Granada, maar zijn familie verhuisde in 1614^[1] naar Sevilla. Daar kreeg Cano zijn opleiding tot schilder. Omstreeks 1616 ging hij naar het atelier van Francisco Pacheco, waar hij Velázquez ontmoette. Hoewel hun nauwe contact slechts enkele maanden duurde, was het belangrijk voor Cano's kunst. Zijn vroegst bekende werk, Saint Francis Borgia uit 1624, deelt kenmerken met Velázquez' Sevilliaanse schilderijen, zoals sterk gemodelleerde vormen en verhullende penseelvoering. In het begin van de jaren 1620 werkte Cano ook in het atelier van de Sevilliaanse beeldhouwer Juan Martinez Montañés. Diens verfijnde stijl beïnvloedde Cano's beeldhouwwerk, vooral zijn vroege stukken. Hoewel Cano in 1626 lid werd van het schildersgilde, berustte zijn vroege reputatie vooral op zijn beeldhouwwerk. Zijn ontwerp voor het retabel van de kerk Santa Maria de la Oliva in Lebrija (1629-31) was zijn opvallendste vroege opdracht. Cano's schilderijen, zoals Christ Supported by an Angel (ca. 1645-1652^[1]), tonen de invloed van Anthony van Dyck. Zijn schilderijen van de gekruisigde Christus tonen ook invloed van de sculpturen van Montañés, vooral diens Christ of Clemency in de kathedraal van Sevilla. Cano was een voorloper van latere schilders uit de Madrileense school.

De artistieke ontwikkeling van Alonso Cano werd door verschillende kunstenaars gevormd. Zijn vader, Miguel Cano Pacheco, gaf hem architectuurlessen. Vanaf 1614^[1] studeerde Cano in Sevilla beeldhouwkunst bij Juan Martínez Montañés en schilderkunst bij Francisco Pacheco; Diego Velázquez was eveneens een leerling van Pacheco. Cano’s vroege werk, zoals Heilige Franciscus Borgia (1624), deelt het tenebristische en naturalistische karakter van Velázquez’ schilderijen uit Sevilla. Dat kwam voort uit hun korte maar betekenisvolle periode van nauw contact. Montañés’ verfijnde stijl had een beslissende invloed op Cano’s beeldhouwwerk, vooral op zijn vroege stukken. Cano’s schilderijen van de gekruisigde Christus doen denken aan Montañés’ gepolychromeerde Christusbeelden, waaronder Christus van Barmhartigheid in de kathedraal van Sevilla. Na zijn verhuizing naar Madrid in 1638 won Cano de gunst van Filips IV en werd hij koninklijk architect en schilder. Door de koninklijke kunstcollectie te bestuderen nam hij een zachtere penseelvoering over, beïnvloed door Venetiaanse kunstenaars. Christus en de Samaritaanse vrouw (1640) toont deze verandering. Cano bewonderde ook Van Dyck en deelde diens gevoeligheid, zoals te zien is in Christus ondersteund door een engel (1645–1652^[1]).

Alonzo Cano (1601^[1]-1667^[1]) was actief als schilder, beeldhouwer en architect. Hij kreeg zijn artistieke opleiding in Sevilla, waar zijn familie in 1614^[1] naartoe verhuisde. In 1616 ging Cano naar het atelier van Francisco Pacheco en ontmoette daar Velázquez. Cano's eerste bekende werk, het levensgrote *Saint Francis Borgia* (1624, Sevilla, Museo Provincial de Bellas Artes), deelt kenmerken met Velázquez' Sevilliaanse schilderijen. In het begin van de jaren 1620 werd Cano vermoedelijk leerling in het atelier van Juan Martinez Montañés (1568-1649^[1]), een beeldhouwer wiens verfijnde stijl Cano's beeldhouwwerk beïnvloedde. Cano slaagde in 1626 voor de examens van het schildersgilde, maar verwierf zijn vroege reputatie vooral als beeldhouwer. Zijn belangrijkste opdracht uit zijn tijd in Sevilla was het ontwerp en de vervaardiging van gepolychromeerde beelden voor het grote retabel in de kerk Santa Maria de la Oliva in Lebrija (1629-31). Later in zijn loopbaan, van 1645 tot 1652, richtte Cano zich op schilderkunst. Volgens tijdgenoten was zijn schilderij *Miracle of the Well* (ca. 1646-48, Madrid, Museo del Prado) het meest bewonderde schilderij in de stad. Het maakte deel uit van het hoogaltaarretabel van de kerk Santa Maria de la Almudena. Het schilderij toont hoe de heilige Isidro Labrador, patroonheilige van Madrid, een wonder verricht.

Alonso Cano (1601^[1]–1667^[1]) was actief tijdens de barok. In Spanje werkte hij veelzijdig als schilder, beeldhouwer en architect. Zijn vroege schilderstijl, waarvan zijn werk *Heilige Franciscus Borgia* uit 1624^[1] een voorbeeld is, kenmerkt zich door tenebrisme en naturalisme. Die kenmerken zijn ook te zien in de Sevillaanse schilderijen van Velázquez, bij wie Cano korte tijd in de leer was. In Madrid kon Cano de koninklijke kunstcollectie bestuderen; daardoor ontwikkelde hij een zachtere stijl die aan de Venetiaanse kunst doet denken. *Christus en de Samaritaanse vrouw* (1640) laat die verschuiving zien, met ingetogener kleuren en een zachtere verfbehandeling dan zijn eerdere werken, die grote kleurvlakken en duidelijke contouren hadden. In zijn schilderijen van de gekruisigde Christus wordt de figuur geïdealiseerd en aristocratisch elegant weergegeven. De lichte penseelvoering en zachte contouren van werken zoals *Christus ondersteund door een engel* lijken op die van Van Dyck, wiens werk Cano kende en bewonderde. De beeldhouwkundige modellering in deze schilderijen kan wijzen op de invloed van Juan Martínez Montañés, bij wie Cano beeldhouwkunst studeerde.