Waar Carlo Saraceni te zien is

Schilderijen van Carlo Saraceni bevinden zich in collecties in Europa en Noord-Amerika. In het Verenigd Koninkrijk zijn werken van hem te vinden in de National Gallery, Dulwich College Picture Gallery en Wallace Collection, alle in Londen, en ook in een particuliere collectie. Voorbeelden van zijn schilderijen zijn te zien in de National Gallery of Victoria in Melbourne, het Poesjkinmuseum voor Schone Kunsten in Moskou en het Museo de Arte in SÃ G Paulo. In de Verenigde Staten bevinden zijn schilderijen zich in de collecties van het M. H. de Young Memorial Museum, het John and Mable Ringling Museum of Art in Sarasota, het Minneapolis Institute of Arts en de National Gallery of Art in Washington, D.C. Andere locaties zijn de Hermitage in Leningrad, het Prado in Madrid, de Galleria Sabauda in Turijn en het Kunsthistorisches Museum in Wenen.

Carlo Saraceni (circa 1579–1620) was een Italiaanse schilder uit de vroege barok; de weinige prenten die aan hem zijn verbonden houden nauw verband met zijn schilderijen. Hij is vooral bekend om zijn schilderijen op paneel, historieschilderijen en altaarstukken. Zijn grafische werk bestaat uit een klein aantal etsen. Deze prenten werden rond 1606–1620 gemaakt, toen hij in Rome verbleef. Ze omvatten zowel oorspronkelijke composities als werken naar schilderijen van andere kunstenaars, zoals Annibale Carracci. Twee van zijn opmerkelijkste etsen zijn De heilige Benedictus ontvangt Maurus en Placidus en De Madonna met kind in de wolken. Deze werken tonen zijn vaardigheid om schilderachtige effecten naar de etstechniek te vertalen. De heilige Benedictus ontvangt Maurus en Placidus toont een complexe scène met veel figuren en demonstreert zijn vermogen grote composities in prentvorm te verwerken. Zijn prenten kenmerken zich door sterke contrasten tussen licht en schaduw, een techniek die hij ook in zijn schilderijen gebruikte. Hoewel hij weinig prenten maakte, bieden ze inzicht in zijn artistieke belangstelling en technieken.

Carlo Saraceni (circa 1579–1620) was een Italiaanse schilder uit de vroege barok, wiens werk wordt gewaardeerd om de combinatie van Venetiaanse en Romeinse stijlen. Hij werd aanvankelijk in Venetië opgeleid en nam de kleurtradities van de Venetiaanse schilderkunst in zich op. Later bracht zijn verhuizing naar Rome hem in aanraking met de classicistische en naturalistische tendensen daar, vooral met de invloed van Caravaggio. Saraceni’s belang ligt in zijn vermogen deze uiteenlopende invloeden samen te brengen. Zijn schilderijen bevatten vaak dramatische lichteffecten, kenmerkend voor het caravaggisme, gecombineerd met Venetiaans kleurgevoel en sfeer. Dit samengaan is te zien in De heilige Benno weigert de vaandels van het Saksische leger in te zegenen (circa 1618), gemaakt voor de benedictijnerorde. Tijdgenoten waardeerden zijn altaarstukken en kleinere kabinetstukken; in Rome ontving hij verschillende belangrijke opdrachten, waaronder decoraties in de Sala Regia van het Quirinaalpaleis en schilderijen voor de kerk van Santa Maria in Aquiro. Zijn werk vormt een brug tussen de late maniëristische en vroege barokstijl en geeft inzicht in de artistieke overgang van die periode. Hij beïnvloedde ook andere kunstenaars, waaronder de Franse schilder Jean LeClerc, en reikte zo verder dan zijn eigen productie.

Carlo Saraceni (1579–1620) was een Italiaanse schilder uit de vroege barok die in Rome actief was. Hij combineerde Venetiaans colorisme met de Romeinse traditie van classicistisch naturalisme. Hij werd in Venetië opgeleid en zijn vroege stijl toont de invloed van onder anderen Tintoretto en Paolo Veronese. Die invloeden zijn zichtbaar in zijn kleur- en lichtgebruik en dynamische composities. In 1598 verhuisde hij naar Rome, waar hij kennismaakte met het werk van Adam Elsheimer en Caravaggio. Elsheimers invloed blijkt vooral uit Saraceni’s kleine kabinetstukken, vaak op koper. Deze werken tonen geregeld nachtelijke scènes of dramatische lichteffecten. Zijn schilderijen hebben vaak een gladde, gepolijste afwerking, bereikt door de verf zorgvuldig in lagen op te bouwen. Hij stond bekend om zijn vaardigheid in het weergeven van stoffen en texturen, waardoor zijn figuren tastbaar lijken. Hoewel hij iets van Caravaggio’s naturalisme overnam, bleef zijn werk doorgaans geïdealiseerd en elegant; daarin onderscheidde hij zich van het rauwere realisme van sommige volgelingen van Caravaggio. Hij maakte ook fresco’s, bijvoorbeeld zijn werk in de Scala Santa van het Lateraans Paleis (circa 1619).

Carlo Saraceni werd rond 1579 geboren en verhuisde rond 1598 naar Rome. Hoewel hij aanvankelijk werd beïnvloed door meesters uit de cinquecento, zoals Jacopo Bassano, Romanino en Savoldo, ging hij later met Caravaggio mee. Samen met Borgianni, Tanzio da Varallo, Marcantonio Bassetti en Giovanni Serodine blies hij de caravaggistische traditie van religieuze schilderkunst nieuw leven in. Zijn altaarstukken voor kerken in Gaeta, Palestrina, Cesena en Rome dateren uit deze periode. Saint Benno Recovering the Keys of Meissen (1617-18) markeert zijn meest caravaggistische fase. Saraceni’s atelier werd een belangrijk kanaal voor de uitwisseling van motieven tussen Italië en het noorden. Zijn werk diende als referentiepunt voor kunstenaars rond Elsheimer, onder wie Pieter Lastman, Jacob en Jan Pynas en mogelijk Johann Konig. Jean Le Clerc, een schilder uit Lotharingen, was zijn vriend en medewerker en een van de belangrijkste voorvechters van Saraceni’s stijl in Frankrijk, samen met Guy François en Philippe Quantin.

Carlo Saraceni werd rond 1579 geboren en verhuisde rond 1598 van Venetië naar Rome. Volgens kunstenaarsbiograaf Baglione was Saraceni in de leer bij de Vicentijnse beeldhouwer Camillo Mariani. Mancini stelde echter dat Caravaggio Saraceni’s voornaamste invloed was, al plaatste hij daar kanttekeningen bij. Zijn vroege schilderijen tonen invloed van cinquecento-meesters als Jacopo Bassano, Romanino, Savoldo en Cavaliere d’Arpino. In Rome voelde Saraceni zich aangetrokken tot het proto-classicisme van Bolognese kunstenaars als Annibale Carracci en Domenichino. Ook werd hij beïnvloed door Elsheimers naturalistische experimenten. In een rechtszaak uit 1606 werd Saraceni genoemd als een van Caravaggio’s volgelingen. Later, in de jaren 1610, nam hij Caravaggio’s stijl nadrukkelijk over. Samen met Borgianni, Tanzio da Varallo, Marcantonio Bassetti en Giovanni Serodine blies hij de caravaggistische traditie van monumentale religieuze schilderkunst nieuw leven in. Baglione beweerde dat Saraceni zijn studies had opgegeven om Caravaggio’s stijl, kleding en voorkeuren na te bootsen, wat volgens hem resulteerde in werk met een ‘slappe’ en ‘zwakke’ stijl.

Het is moeilijk één werk aan te wijzen als Carlo Saraceni’s ‘beroemdste’, want hij maakte veel bewonderde schilderijen en roem is subjectief. Toch worden verscheidene werken vaak genoemd. Zijn schilderijen uit 1606 tot 1609 zijn goed gedocumenteerd. In 1606 schilderde hij *Seven Works of Mercy*, olieverf op doek (390cm × 260cm), nu in Napels in de Chiesa del Pio Monte della Misericordia. Een ander belangrijk werk uit die periode is *Andrew Killed* (Crocifissione di Sant’ Andrea), olieverf op doek (202.5cm × 152.7cm) uit 1607, in het Cleveland Museum of Art in Ohio. Ook uit 1607 dateert *David III Vienna* (David con testa di Golia), olieverf op paneel van populierenhout (90.5cm × 116.5cm), in de Gemäldegalerie van het Kunsthistorisches Museum in Wenen. Later schilderde hij *Lucy’s Burial* (Seppellimento di Santa Lucia), olieverf op doek (408cm × 300cm) uit 1608, in het Museo di Palazzo Bellomo in Syracuse, en *Lazarus Raised* (Resurrezione di Lazzaro), olieverf op doek (380cm × 275cm) uit 1609, in het Museo Regionale in Messina.

Carlo Saraceni, een Italiaanse schilder uit de late 16e en vroege 17e eeuw, wordt geassocieerd met de barok. De barok (circa 1600–1700) volgde op het maniërisme. De term komt waarschijnlijk van barocco, het Portugese woord voor een misvormde parel. Later werd de term gebruikt voor kunst met emotie, dynamiek en drama, vaak met sterke tooncontrasten. De stijl ontwikkelde zich tijdens religieuze spanningen in Europa en moest het katholicisme versterken. Na het Concilie van Trente (1545–1563) wilde de katholieke kerk dat religieuze kunst vroomheid bevorderde met helderheid, realisme en logica. De barok ontstond in Italië en verspreidde zich door katholiek Europa. De kunst was bedoeld om emotioneel en visueel aan te spreken en de katholieke leer uit te dragen en zo te onderwijzen en beïnvloeden. Hoewel barokkunstenaars technieken deelden, gaven ze ook uiting aan hun individualiteit. Ze probeerden verhalen realistisch te interpreteren met geloofwaardige figuren en menselijke drama’s. De stijl erfde beweging en emotie van het maniërisme en stevigheid en perspectief van de renaissance. Levendige contrasten tussen licht en schaduw en nauwkeurige observatie van texturen waren belangrijke kenmerken.