Waar Dieter Roth te zien is

Werk van Dieter Roth bevindt zich in talrijke openbare collecties in Europa en daarbuiten. In Zwitserland wordt zijn kunst bewaard in het Kunstmuseum in Basel, het Kunsthaus in Zürich en het Kunstmuseum in Winterthur. Ook het Kunstmuseum en de Gottfried Keller Stiftung in Bern bezitten voorbeelden. Het Musée d’Art et d’Histoire in Genève heeft eveneens werk van Roth. In Duitsland bevinden zich belangrijke collecties in het Museum Ludwig en het Wallraf-Richartz-Museum in Keulen, de Kunsthalle in Bremen, het Museum Folkwang in Essen en de Nationalgalerie in Berlijn. Ook het Kestner-Museum en Galerie Dieter Brusberg, beide in Hannover, beheren collecties. Andere locaties zijn Museum Boijmans Van Beuningen in Rotterdam, het Solomon R. Guggenheim Museum en het Museum of Modern Art in New York en de City of Manchester Art Galleries in Engeland.

Dieter Roth (1930^[2]–1998^[2]) was een Zwitsers-Duitse kunstenaar, vooral bekend om zijn kunstenaarsboeken, sculpturen en prenten. In zijn werk onderzocht Roth processen en verval en gebruikte hij vaak voedsel en gevonden materialen. In de jaren 1950^[2] begon hij prenten te maken en bleef hij met technieken experimenteren. Lithografie, zeefdruk en etsen komen gedurende zijn hele loopbaan voor. Hij combineerde druktechnieken vaak en bouwde beelden en texturen in lagen op. Zijn prenten bevatten geregeld tekst, soms zijn eigen poëzie of proza. Ze delen thema’s en motieven met ander werk, zoals zijn sculpturen van chocolade of kaas. Zijn prenten stellen traditionele ideeën over kunst in oplage vaak ter discussie. Roth veranderde prenten geregeld nadat de oplage officieel voltooid was en voegde unieke elementen of variaties toe. Hij omarmde toeval en imperfectie en liet onvoorspelbare resultaten in het drukproces toe. Zijn drukwerk bevindt zich in grote museumcollecties en blijft zeer gewild bij verzamelaars die belangstelling hebben voor zijn iconoclastische werkwijze.

Dieter Roth (1930^[2]–1998^[2]) was een Zwitsers-Duitse kunstenaar die bekendstond om zijn onconventionele aanpak. Hij stelde traditionele ideeën over artistieke creatie ter discussie en beïnvloedde hedendaagse kunst waarin experiment en gemengde media centraal staan. Roth verwerkte vaak vergankelijke materialen als chocolade, kaas en worst in zijn werk. Deze materialen vergaan en laten hem thema’s als vergankelijkheid, verandering en het verstrijken van de tijd onderzoeken. Dat was in zijn tijd ongebruikelijk. Zijn praktijk omvatte prentkunst, kunstenaarsboeken, beeldhouwkunst en installatie. Zijn prenten en boeken combineerden vaak typografie, collage en tekening. Hij stapelde beeld en tekst geregeld tot dichte, complexe composities. Zijn gebruik van alledaagse materialen en bereidheid toeval en verval te omarmen blijven kunstenaars aanspreken die de grenzen van kunst willen verleggen. Door zijn nadruk op het proces en afwijzing van traditionele artistieke waarden is Roth belangrijk voor latere generaties.

Dieter Roth was een productieve, experimentele kunstenaar die zich niet eenvoudig liet categoriseren. Hij werkte met veel media, waaronder prentkunst, beeldhouwkunst en assemblage. Zijn praktijk kenmerkte zich door zijn bereidheid onconventionele materialen in zijn kunst te verwerken. In zijn grafische werk gebruikte Roth vaak technieken als zeefdruk en lithografie, soms gecombineerd op vernieuwende manieren. Hij onderzocht de mogelijkheden van seriële productie en reproductie en maakte vaak meerdere versies van hetzelfde beeld met kleine variaties. Zijn sculpturen bevatten vaak vergankelijke materialen, zoals chocolade, kaas en specerijen. Hij koos deze om hun zintuiglijke eigenschappen en hun vermogen na verloop van tijd te vergaan. In zijn Picture-Chocolate-werken uit 1969^[2] gebruikte hij bijvoorbeeld chocolade als basis voor prenten en andere toevoegingen. Verval en transformatie keerden geregeld terug in zijn kunst. Hij werkte ook met traditionelere materialen zoals hout en metaal en combineerde die vaak met gevonden voorwerpen en efemera.

Het is moeilijk stellige uitspraken te doen over de artistieke invloed van Roth. Wel zijn er verbanden te leggen met latere kunstenaars. Claes Oldenburg, Cy Twombly en Ray Johnson waren drie Amerikaanse naoorlogse kunstenaars van de tweede generatie die een kant van Dubuffet herkenden die anderen misten. Hun werk doorbreekt de scheiding tussen kunst en literatuur. De Duitse linkse kunstkritiek bekritiseerde Joseph Beuys en beschouwde zijn spirituele romantiek als protofascistisch. Ook internationale kunstcritici bekritiseerden hem omdat hij zich richtte op de genezing van de Duitse ziel, zonder belangstelling voor de Holocaust te tonen. Van 1967^[2] tot 1972 maakten kunstenaars van Arte Povera nieuwe kunst met eenvoudige, rustieke en organische materialen. Tot deze groep behoorden Pier Paolo Calzolari, Luciano Fabro, Jannis Kounellis, Mario Merz, Marisa Merz en Michelangelo Pistoletto. Vaak waren zij gefascineerd door diepe tijd, energie en alchemie. Wolfgang Laib staat vooral bekend om sculpturale installaties van bijenpollen. Hij gebruikt natuurlijke materialen als bijenwas, melk, rijst, marmer, graniet en Birmese thitsilak.

Dieter Roth werd in 1930^[2] in Hannover geboren en studeerde van 1950^[2] tot 1954 grafiek in Bern. Zijn artistieke ontwikkeling vond plaats in een klimaat dat door uiteenlopende invloeden werd gevormd. Zijn deelname aan groepstentoonstellingen toont zijn betrokkenheid bij de bredere Europese kunstwereld. Daaronder waren *Junge Berner Künstler* in de Kunsthalle Bern (1955), *Bewogen Beweging* in het Stedelijk Museum (1961) en Documenta IV in Kassel (1968). Zijn werk ging in op ontwikkelingen in de abstracte kunst, zoals blijkt uit zijn deelname aan *Between Poetry and Painting* in het Institute of Contemporary Arts in Londen in 1965. Van 1963 tot 1971 had Roth solotentoonstellingen in Kopenhagen, Berlijn, Keulen, Los Angeles en Düsseldorf. Zijn werk was ook opgenomen in *Freunde-Friends-D’Frunde*, dat naar de Kunsthalle in Düsseldorf reisde. Roths publicaties omvatten *Mundunculum* (1967) en *246 Little Clouds* (1968).

Het is moeilijk één werk van Dieter Roth als zijn „beroemdste” aan te wijzen. Hij maakte veel werk in verschillende media, waaronder prenten, boeken, sculpturen en werken met chocolade en andere vergankelijke materialen. Roth studeerde van 1950^[2] tot 1954 grafiek in Bern en had solotentoonstellingen bij Galerie Koepcke in Kopenhagen (1963), Galerie René Block in Berlijn (Schimmelhäuten, 1968) en Galerie Intermedia in Keulen (1969). Een overzicht van zijn publicaties noemt veel kunstenaarsboeken, waaronder *Mundunculum* (1967), *246 Little Clouds* (1968) en *Scheisse* (1968). Roth nam deel aan groepstentoonstellingen als Junge Berner Künstler in de Kunsthalle Bern (1955), Die Zeichnung im Schatten jüngerer Schweizer Maler und Bildhauer in de Kunsthalle Bern (1957) en Documenta IV in Kassel (1968).

Dieter Roth wordt verbonden met de Fluxus^[2]-beweging, een internationaal multimediaal netwerk van kunstenaars, componisten en ontwerpers dat in de jaren 1960^[2] ontstond. Fluxus laat zich moeilijk strikt definiëren, maar kenmerkt zich doorgaans door gemengde media en het samenbrengen van verschillende artistieke disciplines. Fluxuskunstenaars verwerkten vaak toeval, speelsheid en humor in hun werk. De beweging had een multicultureel en internationaal karakter en telde relatief veel vooraanstaande vrouwelijke kunstenaars. Fluxusbeoefenaars organiseerden gebeurtenissen die varieerden van eenvoudige alledaagse handelingen tot grootschalige collectieve performances. Joseph Beuys, later bekend om zijn breuk met Fluxus en sculpturale installaties, was in 1961 medeoprichter van de groep. Fluxus wilde de grenzen tussen kunst en leven laten vervallen en traditionele ideeën over wat kunst kan zijn ter discussie stellen. Het Fluxusmanifest, toegeschreven aan George Maciunas, riep op tot het uitbannen van burgerlijke ziekte en het bevorderen van anti-kunst.