Waar Anthony Caro te zien is

Beeldhouwwerken van Anthony Caro bevinden zich in veel openbare collecties, waaronder musea in het Verenigd Koninkrijk, de Verenigde Staten en elders. In Londen zijn belangrijke werken te zien in Tate Britain, waaronder Early One Morning (1962^[1]) en Twenty Four Hours (1960). Ook de British^[1] Council Collection bezit verschillende stukken, als weerspiegeling van Caro's betekenis voor het Britse modernisme. Buiten het Verenigd Koninkrijk bezit het Museum of Modern Art in New York een aantal werken van Caro. Ook de National Gallery of Australia in Canberra heeft voorbeelden van zijn productie. Kleinere galerieën en universiteitscollecties kunnen minder bekende werken bezitten. Beeldhouwwerken van Caro staan ook buiten, bijvoorbeeld in beeldenparken zoals Yorkshire Sculpture Park, waar grootschalige werken vaak een wisselwerking aangaan met de natuurlijke omgeving. Zo kunnen bezoekers de werken ervaren bij verschillende licht- en weersomstandigheden. Raadpleeg vóór uw bezoek de onlinecatalogus van het museum of beeldenpark voor actuele tentoonstellingen en specifieke werken; collecties en presentaties kunnen veranderen.

Anthony Caro (1924^[1]–2013^[1]) is vooral bekend als beeldhouwer, maar maakte gedurende zijn loopbaan ook prenten. Deze werken op papier bieden een ander inzicht in zijn praktijk. Hij begon in de jaren 1960^[1] met prenten en verkende daarin thema's en vormen die verwant waren aan zijn driedimensionale werk. Hij werkte vaak samen met professionele drukkers, zoals Chris Prater van Kelpra Studio. Door die samenwerking kon hij experimenteren met technieken als zeefdruk. Zijn prenten zijn geen eenvoudige reproducties van zijn sculpturen, maar vormen een parallel onderzoek naar vorm, lijn en ruimte. Caro gebruikte grafiek om ideeën over compositie en het samenspel van verschillende elementen te verkennen. De prenten bevatten vaak abstracte vormen en geometrische figuren, als weerspiegeling van zijn belangstelling voor de modernistische esthetiek. Sommige hangen nauw samen met specifieke sculpturen, andere verkennen zelfstandige ideeën. Zijn prenten zijn naast zijn sculpturen in grote musea en galerieën tentoongesteld. Ze bieden waardevol inzicht in de werkwijze van een belangrijke figuur in de Britse kunst van de 20e eeuw en tonen een ander aspect van zijn creatieve productie.

Anthony Caro (1924^[1]–2013^[1]) was een Britse abstracte beeldhouwer, vooral bekend om zijn grootschalige assemblages van gelast staal. In de jaren 1950^[1] verruilde hij modelleren voor construeren. Hij werkte met oud metaal en verwierp traditionele sokkels; zijn sculpturen staan rechtstreeks op de grond. Dit veranderde de verhouding tussen kijker en beeldhouwwerk. Het formalisme van Clement Greenberg beïnvloedde Caro. Hij richtte zich op de relaties tussen sculpturale elementen, niet op symbolische betekenis. Van 1953 tot 1981 doceerde Caro aan Saint Martin's School of Art in Londen. Verschillende leerlingen werden belangrijke beeldhouwers, onder wie Phillip King en Tim Scott. Daarmee verstevigde Caro zijn positie als invloedrijke figuur. Zijn werk hielp de beeldhouwkunst in de 20e eeuw opnieuw te definiëren. Zijn nadruk op abstractie en constructie blijft kunstenaars beïnvloeden. Zijn werk bevindt zich in grote museumcollecties wereldwijd, onder meer in het Museum of Modern Art in New York en Tate in Londen.

Anthony Caro staat bekend om zijn abstracte sculpturen van industriële materialen. Aanvankelijk werkte hij met klei en verwierf hij ervaring met opbouwende processen. Die ervaring vormde de basis voor zijn latere werk met minder kneedbare materialen. In 1959^[1] brachten een bezoek aan de Verenigde Staten en kennismaking met David Smiths werk Caro ertoe traditionele materialen als klei en brons achter zich te laten. Hij begon staal, plaatmetaal en liggers te gebruiken, vaak afkomstig van schroothandelaren. Hij laste of boutte deze materialen op ruwe wijze aan elkaar. Caro schilderde zijn stalen sculpturen vaak, meestal in monochrome kleuren om de vorm te verduidelijken en het werk samenhang te geven. Soms waren de kleuren intens, soms juist zacht. Kleur beperkte de visuele nadruk op het staal en gaf tegelijk betekenis aan het werk. Later combineerde Caro gevonden voorwerpen die in brons waren gegoten met gelaste bronzen platen en staven. Hij liet het brons in een ruwe, natuurlijke staat en vermeed conventioneel polijsten.

De invloed van Anthony Caro is zichtbaar in het werk van veel beeldhouwers die na hem kwamen. Door zijn onderwijs aan Saint Martin's School of Art in Londen, van de jaren 1950^[1] tot de jaren 1980, vormde hij verschillende generaties kunstenaars. Onder zijn leerlingen waren Phillip King, Tim Scott en Richard Deacon. Zij ontwikkelden ieder een eigen stijl, maar Caro's nadruk op abstractie en industrieel materiaal had duidelijk invloed. Kings felgekleurde sculpturen, Scotts onderzoek naar vorm en Deacons grootschalige constructies zijn alle schatplichtig aan Caro's vernieuwingen. Ook buiten zijn directe leerlingen beïnvloedde Caro de kunstwereld. Zijn afwijzing van traditionele beeldhouwmethoden, zoals modelleren en hakken, opende nieuwe mogelijkheden voor kunstenaars die met metaal werkten. Zijn nadruk op de relatie tussen sculptuur en omringende ruimte had ook grote invloed op installatiekunst. Kunstenaars als Martin Puryear en Ursula von Rydingsvard waren geen directe leerlingen van Caro, maar onderzochten in hun beeldhouwwerk vergelijkbare vormvragen.

Anthony Caro (1924^[1]–2013^[1]) werd aanvankelijk beïnvloed door beeldhouwer Henry Moore. Na zijn studie aan de Royal Academy Schools werkte Caro twee jaar als Moores assistent. Die invloed is zichtbaar in zijn vroege figuratieve werk met gemodelleerde vormen. Zijn koers veranderde na een bezoek aan de Verenigde Staten in 1959^[1], waar hij het werk van David Smith zag, een Amerikaanse beeldhouwer die met gelast staal werkte. Deze ontmoeting bracht Caro ertoe modelleren te verruilen voor assemblage met geprefabriceerde metalen onderdelen. Hij ontmoette ook de invloedrijke kunstcriticus Clement Greenberg, die abstractie en 'trouw aan het materiaal' bepleitte. Caro nam die principes over en nam afstand van directe representatie. Smiths technieken en Greenbergs theorieën leidden tot zijn kenmerkende stijl: abstracte sculpturen van gelast staal, vaak monochroom geschilderd. Werken als Early One Morning (1962) kenmerken zich door hun horizontale oriëntatie en plaatsing rechtstreeks op de grond, zonder sokkel.

Anthony Caro staat bekend om zijn abstracte stalen sculpturen. Hoewel het lastig is één werk als zijn ‘beroemdste’ aan te wijzen, behoort *Early One Morning* (1962^[1]) tot zijn bekendste. Het werk betekende een breuk met de traditionele beeldhouwkunst. Het is opgebouwd uit met bouten bevestigde staalplaten, I-profielen en buizen, en egaal rood geschilderd. De sculptuur staat rechtstreeks op de vloer. De open, horizontale vorm was een opvallende verandering ten opzichte van gehouwen blokken. De lyrische ordening roept eigenschappen van abstracte schilderkunst op. Het materiaal oogt bedrieglijk licht. Ook Caro’s *Midday* (1960) is een belangrijk werk en markeert zijn doorbraak naar een persoonlijke stijl. *Midday* bestaat uit I-profielen en industriële onderdelen, helder geel geschilderd. De horizontale constructie laat antropomorfe verwijzingen achterwege. De nadruk ligt op vorm en proces, de ordening van onderdelen en het gebruik van kleur om samenhang te bereiken. Caro werkte ook in series. In 1966 begon hij een reeks tafelsculpturen, geïnspireerd door David Smith.

Anthony Caro (1924^[1]–2013^[1]) was een Engelse beeldhouwer wiens werk vanaf 1960^[1] doorgaans als abstract wordt beschouwd. Zijn werken zijn niet bedoeld als afzonderlijke objecten; ze benadrukken juist de onderlinge relaties tussen onderdelen. In zijn vroege werk gebruikte Caro klei, maar een ontmoeting met het werk van David Smith in 1959 bracht hem naar staal. In navolging van Smith begon hij schrootstaal, plaatmetaal en liggers te gebruiken, die hij ruw aan elkaar laste en boutte. Zijn sculptuur *Midday* (1960) geldt als zijn doorbraakwerk. Het bestaat uit I-balken en andere industriële onderdelen en is felgeel geschilderd. Caro's constructies verwijzen zelden naar het menselijk lichaam. De nadruk ligt op vorm en proces: de constructie, de ordening van afzonderlijke onderdelen, de manier waarop ze zijn verbonden en het gebruik van kleur om samenhang te bereiken. Door de juxtapositie geven de elementen elkaar betekenis. Volgens Clement Greenberg is deze concentratie op syntaxis een nadruk op abstractie en op een radicale ongelijkheid met de natuur.