Waar Marina Abramovic te zien is

De performancekunst van Marina Abramovic is in veel grote musea en galerieën over de hele wereld tentoongesteld. Daaronder zijn het Museum of Modern Art (MoMA) in New York, Tate Modern in Londen en het Stedelijk Museum in Amsterdam. Haar werk is ook getoond in het Museum of Contemporary Art (MOCA) in North Miami en de National Gallery in Londen. Abramovics kunst omvat vaak locatiegebonden installaties en performancewerken, waardoor de plekken waar haar werk te zien is kunnen wisselen. Sommige werken behoren tot permanente collecties, andere worden tijdelijk tentoongesteld. Raadpleeg websites van musea en tentoonstellingsagenda’s voor actuele presentaties. Documentatie van eerdere performances, waaronder video’s en foto’s, is vaak ook te vinden in museumarchieven en onlinebronnen.

Marina Abramović staat bekend om haar performancekunst; haar prenten houden vaak verband met die performances. Om haar foto’s te verzamelen, is inzicht nodig in de verschillende soorten prenten en hun conditie. De oplagegrootte en het oplagenummer beïnvloeden de prijs van een prent. Handgemaakte, gesigneerde en unieke prenten zijn doorgaans meer waard, net als edities met een goede provenance. Ook „vintage”-afdrukken, gemaakt kort nadat het negatief is vervaardigd, brengen doorgaans meer op. In 2019 werd een fotografisch werk van Abramović verkocht voor meer dan een miljoen rand, de Zuid-Afrikaanse munteenheid. Dat laat zien dat er een markt bestaat voor haar fotografische werk. Verzamelaars moeten bekend zijn met de conventies voor oplagevermeldingen: de editieaanduiding wordt linksonder op de marge van de prent als een paar getallen geschreven. De titel staat midden onderaan en de handtekening rechts. Deze vermeldingen worden altijd met potlood geschreven.

Marina Abramović, geboren in Belgrado in 1946, is een performancekunstenaar wier werk sinds het begin van de jaren 1970 de relatie tussen kunstenaar en publiek onderzoekt. Haar performances testen vaak emotionele, intellectuele en fysieke grenzen. Abramović studeerde aan de kunstacademies in Belgrado en Zagreb. Ze liet het schilderen en tekenen achter zich en koos ervoor haar eigen lichaam in haar kunst te gebruiken. In 1975 ontmoette ze de Duitse kunstenaar Ulay (Frank Uwe Laysiepen) en begonnen ze samen kunst te maken. Publieksparticipatie staat centraal in Abramovićs kunst. Tijdens één performance zat ze passief terwijl mensen haar lichaam bewerkten met voorwerpen als een zweep, een roos en een pistool. In 2002 verbleef ze twaalf dagen en nachten in de Sean Kelly Gallery in New York, waar bezoekers elke beweging konden observeren. In die tijd at en sprak ze niet. In 2010 zat ze tijdens de langdurige performance *The Artist Is Present* tegenover een lege stoel en keek ze de bezoekers recht in de ogen.

Marina Abramović (geboren in 1946) is een performancekunstenaar die de relatie tussen kunstenaar en publiek onderzoekt. Haar performances stellen vaak zowel haar eigen grenzen als die van haar publiek op de proef: emotioneel, intellectueel en fysiek. Haar werk omvat vaak pijn en bloed en onderzoekt de beperkingen van het menselijk lichaam. Voordat ze haar eigen lichaam als artistiek medium gebruikte, studeerde Abramović aan de kunstacademies in Belgrado en Zagreb. Van jongs af aan vond ze troost in schilderen en tekenen, maar na inspiratie door de happenings van Joseph Beuys liet ze deze technieken achter zich. In 1973 presenteerde ze haar eerste performances terwijl ze kunst doceerde in Servië. In 2010 voerde Abramović *The Artist Is Present* uit, een langdurige performance die bijna drie maanden duurde. Acht uur per dag zat ze tegenover een lege stoel; bezoekers werden uitgenodigd tegenover haar te gaan zitten en haar in de ogen te kijken.

Marina Abramović (geboren in 1946) is een performancekunstenaar die de band tussen kunstenaar en publiek onderzoekt. Haar performances stellen vaak haar eigen fysieke en mentale grenzen op de proef, evenals die van haar publiek. In haar werk onderzoekt Abramović het lichaam en ritualiseert ze eenvoudige handelingen om bij zichzelf en haar kijkers een verhoogd bewustzijn te bereiken. Ze heeft gezegd dat kunst moet verontrusten en de ogen van de kijker moet openen, en dat kunst spiritueel moet zijn. Haar belangstelling voor spiritualiteit strekt zich uit tot het Tibetaans boeddhisme en het sjamanisme, al volgt ze geen specifieke traditie. Tot haar performances behoren *Works with Ulay*, *Seven Easy Pieces* en *The Artist Is Present*. Tijdens *The Artist Is Present* (2010) zat ze bijna drie maanden lang dagelijks acht uur in een langdurige performance. In die tijd zaten bezoekers tegenover haar op een lege stoel en keken ze elkaar in de ogen. Abramović studeerde aan de kunstacademies in Belgrado en Zagreb. Ze werd geïnspireerd door de happenings van Joseph Beuys. Ook werkte ze als gasthoogleraar in Parijs, Berlijn, Hamburg en Brunswijk.

De artistieke ontwikkeling van Marina Abramovic werd beïnvloed door uiteenlopende zaken. Als kind in het naoorlogse Joegoslavië maakte ze kennis met het socialistisch realisme. Die vroege ervaring vormde haar begrip van kunst als communicatiemiddel; op haar 14e maakte ze al eigen schilderijen. Later richtte Abramovic zich op performancekunst, onder invloed van het werk van Joseph Beuys. Zijn concept van „sociale sculptuur” bracht haar ertoe kunst te zien als een manier om de samenleving te veranderen. Ze liet zich ook inspireren door de Weense Aktionisten, een groep kunstenaars die bekendstond om radicale en vaak gewelddadige performances. Hun bereidheid grenzen te verleggen en maatschappelijke normen ter discussie te stellen sloot aan bij Abramovics eigen verlangen de grenzen van lichaam en geest te verkennen. Daarnaast heeft Abramovic gewezen op de invloed van inheemse culturen en hun rituelen op haar werk. Tijdens haar reizen naar onder meer Australië en Brazilië maakte ze kennis met spirituele praktijken die haar performances beïnvloedden. Deze uiteenlopende invloeden droegen bij aan haar eigen benadering van kunst, waarin persoonlijke ervaring, lichamelijk uithoudingsvermogen en publieksparticipatie samenkomen.

Marina Abramovic is vooral bekend om haar performancekunst, waarin ze vaak de grenzen van haar fysieke en mentale uithoudingsvermogen opzoekt. Een van haar meest besproken werken is *Rhythm 0*, dat ze in 1974 in Napels uitvoerde. Tijdens deze performance van zes uur stond Abramovic stil terwijl bezoekers haar mochten benaderen met een selectie voorwerpen, waarvan sommige onschadelijk en andere mogelijk gevaarlijk waren. Een ander belangrijk werk is *The Artist Is Present*, dat in 2010 plaatsvond in het Museum of Modern Art in New York. Tijdens de tentoonstelling zat Abramovic zwijgend in het atrium van het museum en werden bezoekers uitgenodigd tegenover haar te gaan zitten en non-verbaal met haar te communiceren. Het werk onderzocht de relatie tussen kunstenaar en publiek, aanwezigheid en de aard van performance zelf. Het trok grote menigten en kreeg veel media-aandacht, waarmee Abramovics positie als belangrijke figuur in de hedendaagse kunst werd bevestigd. Het werk werd ook bekend door een onverwachte hereniging met Ulay, haar voormalige partner en medewerker, die als onderdeel van de performance tegenover haar plaatsnam.

Marina Abramović, geboren in Belgrado in 1946, is een pionier van de performancekunst. Sinds het begin van de jaren 1970 onderzoekt ze de relatie tussen kunstenaar en publiek en stelt ze beiden vaak emotioneel, intellectueel en fysiek op de proef. In haar werk voert Abramović geregeld alledaagse activiteiten uit en ritualiseert ze die. Publieksparticipatie staat centraal: in een performance uit 1974 zat ze passief terwijl mensen haar lichaam bewerkten met voorwerpen als een zweep, een roos en een pistool. Ze richt zich op de beperkingen van het menselijk lichaam, de mogelijkheden van de geest en de verbindingen tussen mensen. Pijn en bloed maken soms deel uit van haar performances. In 2002 woonde Abramović twaalf dagen en nachten in de Sean Kelly Gallery in New York, zonder te eten of te spreken. Bezoekers mochten elke beweging van haar bekijken; hun voyeuristische aanwezigheid werd onderdeel van het werk. In 2010 voerde ze The Artist Is Present bijna drie maanden lang uit: ze zat tegenover een lege stoel en ontmoette de blik van ongeveer 1.000 vreemden.