Waar David Johnson te zien is

Werk dat aan David Johnson wordt toegeschreven, is in verschillende museumcollecties te vinden. In de Verenigde Staten zijn dat onder meer het Charles Hosmer Morse Museum of American^[1] Art in Winter Park, Florida; het Los Angeles County Museum of Art (LACMA); het Metropolitan Museum of Art in New York; het Minneapolis Institute of Arts; het Museum of Modern Art in New York; het Virginia Museum of Fine Arts in Richmond; en het Wolfsonian van Florida International University in Miami Beach. In het Verenigd Koninkrijk zijn werken te vinden in het Bakelite Museum in Williton, Brighton Museum & Art Gallery, het Geffrye Museum in Londen, Manchester Art Gallery, de National Museums of Scotland (Royal Museum) in Edinburgh en het Victoria & Albert Museum in Londen. Ook het Royal Ontario Museum in Toronto, Canada, bezit relevante werken.

Houd bij het bekijken van prenten van David Johnson enkele basisprincipes in gedachten. Een originele prent is als prent bedacht, uitsluitend als prent gemaakt en meestal onderdeel van een genummerde en gesigneerde oplage. Elk exemplaar is een origineel, gemaakt met een plaat, steen, zeef of blok dat voor dat doel is vervaardigd. Er bestaat niet één origineel waarvan kopieën worden gemaakt. De kunstenaar bepaalt de omvang van de oplage. Reproducties zijn daarentegen kopieën van kunstwerken die oorspronkelijk in een ander medium, zoals schilderkunst, zijn gemaakt. Een reproductie wordt geen originele prent doordat zij is genummerd en gesigneerd. Prenten worden vaak in beperkte oplagen verkocht; de kunstenaar besluit dan een bepaald aantal afdrukken te maken. Dat is een keuze van de kunstenaar, geen technische vereiste. Elk exemplaar in een beperkte oplage draagt doorgaans twee nummers: het nummer van de prent en de totale oplage (bijvoorbeeld 12/25). De titel staat midden onderaan in de marge en de handtekening rechtsonder.

David Johnson (1827^[1]–1908^[1]) was een Amerikaanse schilder die tot de tweede generatie van de Hudson River School behoorde. Hij staat bekend om zijn afbeeldingen van het Amerikaanse landschap. Zijn werk geeft inzicht in de artistieke en culturele waarden van het 19e-eeuwse Amerika. Zijn nauwgezette techniek en aandacht voor detail zijn opmerkelijk. Hij observeerde de natuur zorgvuldig en streefde naar een nauwkeurige weergave van bomen, rotsen en andere natuurlijke elementen. Dit realisme vormt een waardevol verslag van het Amerikaanse landschap tijdens zijn leven. Zijn schilderijen roepen vaak rust en harmonie op, passend bij de romantische gevoeligheid van die periode. Aan het einde van de 19e eeuw nam zijn reputatie enigszins af toen de smaak naar modernere stijlen verschoof, maar de afgelopen decennia is de belangstelling voor zijn werk hernieuwd. Kunsthistorici en verzamelaars erkennen nu zijn bijdrage aan de Amerikaanse kunstgeschiedenis. Zijn schilderijen bevinden zich in collecties van grote musea, waaronder het Metropolitan Museum of Art in New York. Johnsons kunst biedt een venster op het verleden en laat kijkers de schoonheid en grootsheid waarderen van het Amerikaanse landschap zoals kunstenaars van de Hudson River School dat zagen.

David Johnsons artistieke praktijk omvatte uiteenlopende materialen en technieken, vaak geworteld in zijn vroege ervaring met industriële processen. Voordat hij formeel schilderkunst studeerde, had hij ervaring met metaalbewerking. In zijn beeldhouwwerk gebruikte hij lood, messing en aluminium, soms gecombineerd met steen en koraal. In 1933 maakte hij zijn eerste ijzeren sculpturen, voornamelijk met gaslassen. In 1939 volgde booglassen. Hij vergeleek zijn manier van materiaal vormen met locomotiefbouw en gebruikte fabrieksapparatuur om functionele vormen te maken. Ook werkte Johnson met staal, dat hij op verschillende manieren bewerkte: roestvrij, geverfd, gelakt, met was behandeld of gegalvaniseerd. Hij sneed, vormde patronen en laste; soms sleep hij naden weg zodat de verbindingen niet meer zichtbaar waren. Naast metaalwerk had Johnson een „romance” met huisverf, die hij al jong gebruikte. Hij gaf de voorkeur aan huisschilderskwasten en beschouwde elke kleur als een gevonden voorwerp. Hij mengde kleuren vaak en vertrouwde op het directe, onmiddellijke karakter van huisverf.

De invloed van David Johnson is vooral zichtbaar in het werk van Amerikaanse schilders die na hem kwamen. Johnson wordt gerekend tot de tweede generatie van de Hudson River School. Deze schilders lieten dramatische, sublieme taferelen vaker achter zich en kozen voor nauwkeurige observatie en realistische weergave. Als vooraanstaande figuur in deze beweging hielp Johnson een stijl te bevorderen die luminisme wordt genoemd. Luministische schilderijen tonen vaak rustig, weerspiegelend water en zacht, diffuus licht. Zijn nauwgezette techniek en aandacht voor detail beïnvloedden veel kunstenaars. Latere schilders als John Frederick Kensett namen vergelijkbare technieken over. Ook Kensetts werk toont belangstelling voor stille, beschouwende taferelen. Andere kunstenaars bij wie Johnsons invloed zichtbaar is, zijn Sanford Robinson Gifford en Worthington Whittredge. Ook zij onderzochten de luministische esthetiek. Johnsons invloed blijkt uit hun gedeelde nadruk op naturalisme en atmosferische effecten.

David Johnson (1827^[1]–1908^[1]) was een Amerikaanse schilder van de tweede generatie van de Hudson River School. Hij wordt geassocieerd met het luminisme, gekenmerkt door zacht licht en atmosferisch perspectief. Als jonge kunstenaar studeerde Johnson korte tijd bij Jasper Cropsey, een vooraanstaand schilder van de Hudson River School. Cropseys invloed is zichtbaar in Johnsons vroege werk, dat dezelfde aandacht voor detail en romantische waardering voor de natuur toont. Johnson bewonderde ook het werk van Asher B. Durand, een andere belangrijke figuur van de Hudson River School. Durands nadruk op directe observatie en waarheidsgetrouwe weergave van de natuur sprak Johnson aan, die de specifieke eigenschappen van het Amerikaanse landschap wilde vastleggen. Hij nam vooral Durands compositietechnieken over, zoals het gebruik van een boom op de voorgrond om het uitzicht te omlijsten. Sommige onderzoekers denken dat Johnson ook werd beïnvloed door de Barbizonschool, een groep Franse schilders die directe schildering naar de natuur benadrukte. Hoewel zijn werk overeenkomsten met die school vertoont, bleef zijn stijl geworteld in de Amerikaanse landschapstraditie.

David Johnson (1827^[1]–1908^[1]) staat bekend om zijn bijdragen aan de Amerikaanse landschapsschilderkunst van het midden van de 19e eeuw. Hij wordt gerekend tot de Hudson River School en later tot de verwante stroming van het luminisme. Zijn oeuvre omvat veel schilderijen van het Amerikaanse noordoosten. *A Brook Study* (1862^[1]) is een kenmerkend voorbeeld van zijn vroege stijl, met nauwgezette details en een naturalistisch kleurenpalet. *Eagle Cliff, Franconia Notch, New Hampshire* (1864) is een ander bekend werk uit die periode. Later in zijn loopbaan koos Johnson voor een lossere, meer atmosferische stijl, zoals te zien in *View of the Hudson, Tappan Zee* (1876). Hoewel hij veel opmerkelijke werken maakte, is er geen enkel schilderij dat alle andere in bekendheid overtreft. Zijn reputatie berust op de gezamenlijke kwaliteit en aantrekkingskracht van zijn gevarieerde oeuvre. Men herinnert zich hem als een vaardig schilder die de schoonheid van het Amerikaanse platteland vastlegde.

David Johnson wordt geassocieerd met de Hudson River School en soms met het luminisme, dat daaruit voortkwam. De Hudson River School was een groep kunstenaars die het Amerikaanse landschap wilde verheerlijken, vooral de vallei van de Hudson en de bergen van New York, Vermont en New Hampshire. De tweede generatie kunstenaars van de Hudson River School wordt soms luministen genoemd. Onder anderen Albert Bierstadt, Frederic Edwin Church en John Frederick Kensett namen de stijl van eerdere leden over, maar niet hun boodschap. Hun schilderijen gaven vaak een geïdealiseerd beeld van Amerika. Het luminisme benadrukte dramatisch natuurlijk licht en uitgestrekte ruimte. Deze stijl sloot aan bij de transcendentalistische filosofie van Ralph Waldo Emerson en Henry David Thoreau, die de spirituele eigenschappen van de natuur en een goddelijke aanwezigheid daarin benadrukte. Luministische schilders lieten menselijke figuren vaak weg, zodat kijkers de natuur rechtstreeks konden beschouwen.