Waar Charles Demuth te zien is

Werk van Charles Demuth is in verschillende vooraanstaande musea te zien. In New York bezitten het Metropolitan Museum of Art en het Museum of Modern Art (MoMA) voorbeelden. Ook het Whitney Museum of American Art in New York heeft werk van hem. Zijn werken zijn eveneens te vinden in het Solomon R. Guggenheim Museum. Buiten New York zijn belangrijke collecties in het Philadelphia Museum of Art, de National Gallery of Art in Washington, D.C., en het Los Angeles County Museum of Art (LACMA). Andere locaties zijn het Minneapolis Institute of Arts en het Virginia Museum of Fine Arts in Richmond. Deze instellingen bieden mogelijkheden om Demuths artistieke bijdragen te ervaren.

Charles Demuth werd geboren in Lancaster, Pennsylvania, en bleef daar in de buurt wonen. Hij veranderde de gebouwen van de stad in kubistische architectuur.

Charles Demuth was een Amerikaanse schilder die met het precisionisme en kubisme wordt geassocieerd en ook grafisch werk maakte. Met prentkunst konden kunstenaars ideeën verkennen die in andere media waren ontwikkeld; Demuth deed dat eveneens. Door hun reproduceerbaarheid konden prenten op grotere schaal en tegen lagere kosten worden verspreid en zo een groter publiek bereiken dan schilderijen of tekeningen. Aan het einde van de 19e en het begin van de 20e eeuw kregen prenten erkenning als belangrijke kunstvorm en werd de kwaliteit van elke afdruk steeds belangrijker. Kunstenaars begonnen hun prenten te signeren om originele grafiek van reproducties te onderscheiden en de echtheid te bevestigen. Ook ontstond de praktijk om oplagen te beperken en prenten te nummeren, zodat kunstenaars de markt konden beheersen en buitensporig drukken konden voorkomen, wat plaat of steen kon aantasten. Het gebruik van hoogwaardig handgemaakt papier droeg verder bij aan de esthetische waarde van prenten. Hoewel specifieke details over Demuths prenttechnieken en onderwerpen ontbreken, nam hij duidelijk deel aan een bredere beweging van kunstenaars die prentkunst als middel voor artistieke expressie en ruimere verspreiding van hun ideeën omarmden.

Hoewel Charles Demuth in deze passages niet wordt genoemd, gaat het materiaal over de bredere context van de 20e-eeuwse kunst. De passages bespreken Marcel Duchamp en Pablo Picasso, twee kunstenaars die grote invloed hadden op de manier waarop kunst tegenwoordig wordt begrepen en gewaardeerd. Picasso staat voor traditioneel artistiek vakmanschap, terwijl Duchamp ideeën vooropstelt. Deze tegenstelling heeft sinds de jaren 1960 veel kunst bepaald. Duchamps invloed is vooral zichtbaar in musea voor hedendaagse kunst, die zich op ‘ideeënkunst’ richten. Zijn theorieën hebben het kunstonderwijs beïnvloed; veel studenten leren dat de schilderkunst dood is. Zelfs nu zijn Duchamps ideeën de lucht die kunstenaars inademen, vooral in het hoger onderwijs. Ook Picasso's invloed is aanzienlijk en blijkt uit zijn institutionele nalatenschap in musea en tentoonstellingen. Ondanks zijn dood blijven kunstenaars zijn werk bestuderen en navolgen. De voortdurende invloed van beide kunstenaars vormt moderne opvattingen over de beeldende kunst en beïnvloedt zowel kunstenaars als publiek.

Charles Demuth wordt een precisionist genoemd omdat hij kubistische ruimtelijke discontinuïteiten in zijn werk verwerkte. Veel van zijn kunst richtte zich op industriële locaties bij zijn woonplaats Lancaster in Pennsylvania.

Charles Demuth was een schilder die zowel met aquarel als olieverf werkte. Zijn techniek omvatte een combinatie van media, handmatige processen en artistieke intentie. De verhouding tussen deze drie elementen is essentieel om zijn werkwijze te begrijpen. Sommige kunstenaars beginnen als ambachtslieden en komen daarna bij ideeën uit; anderen beginnen met ideeën en gevoelens en richten zich vervolgens op de praktische kanten van het vak. Hoe dan ook, techniek omvat meer dan alleen een uitvoeringsmethode. Het gaat om een complex geheel van handmatige en mechanische bewerkingen waarmee grondstoffen volgens artistieke bedoelingen worden geordend, gevormd en gemodelleerd. In de twintigste eeuw verachtten sommige kunstenaars bewust duurzaamheid, terwijl mechanische bewerkingen aan belang wonnen.

De artistieke ontwikkeling van Charles Demuth vond plaats te midden van uiteenlopende invloeden. Kubistische schilderijen die vanaf 1911 op de Salon des Indépendants werden getoond en werk van Braque in de galerie van Daniel Kahnweiler brachten Demuth in aanraking met ontwikkelingen in de Parijse avant-garde. Mogelijk werden ook de Bauhaustheorieën van Josef Albers van invloed. Albers maakte onderscheid tussen materiaalstudies (Materialstudien) en stofstudies (Materienstudien). De eerste richtten zich op de structurele aard van materialen, de tweede op de aanblik en het gevoel van textuur. Albers vond ook dat de ene kleur even goed was als de andere. Marcel Duchamp werd beïnvloed door zijn vriendschap met Picabia, die rond 1910 begon. Duchamp nam deel aan gespreksgroepen in Puteaux, waar onder meer futuristische kunsttheorie, de pythagoreïsche getaltheorie, niet-euclidische meetkunde en chronofotografie werden besproken. František Kupka, spiritualist en theosoof, is omschreven als Duchamps artistieke mentor. Deze invloeden tonen de complexe artistieke omgeving waarin Demuth werkte.

Charles Demuth was een toonaangevende figuur van het precisionisme. Hij verbleef van 1912 tot 1914 in Parijs en maakte daar uit eerste hand kennis met het kubisme en andere avant-gardestromingen. Hij verwerkte kubistische ruimtelijke discontinuïteiten in zijn werk. Vaak richtte hij zich op industriële locaties in de buurt van zijn huis in Lancaster, Pennsylvania. Een belangrijk voorbeeld van precisionistische schilderkunst is *My Egypt*. Demuth beeldde daarin de graansilo's van John W. Eshelman and Sons af en bracht ze terug tot eenvoudige geometrische vormen. De silo's zijn nog herkenbaar, maar transparante vlakken en diagonale krachtlijnen dreigen het beeld te ontwrichten en verwijzen naar de kubistische fragmentatie van de ruimte. Het is onduidelijk in hoeverre Demuth de Amerikaanse industrie wilde verheerlijken. De titel *My Egypt* is dubbelzinnig. Mogelijk vergeleek Demuth de Egyptische piramiden met Amerikaanse graansilo's of leverde hij juist cynisch commentaar op de beperkingen van de Amerikaanse cultuur.