Waar Albert Irvin te zien is

U kunt werk van Albert Irvin in verschillende galerieën en musea bekijken. In het Verenigd Koninkrijk hebben onder meer Brighton Museum & Art Gallery, Manchester Art Gallery, de National Museums of Scotland en het Victoria and Albert Museum in Londen collecties. Ook Tate Modern bezit werk, al kunnen stukken worden verplaatst; neem daarom vóór uw bezoek contact op met de galerie als u een specifiek werk wilt zien. Andere Britse locaties zijn Aberdeen Art Gallery and Museum, het Ulster Museum en Leeds City Art Gallery. In de Verenigde Staten zijn collecties te vinden in het Los Angeles County Museum of Art (LACMA), het Metropolitan Museum of Art, het Minneapolis Institute of Arts en het Museum of Modern Art in New York. Andere Amerikaanse musea zijn het Charles Hosmer Morse Museum of American Art, het Royal Ontario Museum, het Virginia Museum of Fine Arts en The Wolfsonian van Florida International University.

Albert Irvin (1922^[1]-2015^[1]) was een Britse abstracte kunstenaar die bekendstond om zijn zeefdrukken. Hij studeerde aan Leeds College of Art en diende tijdens de Tweede Wereldoorlog bij de Royal Air Force. Na de oorlog volgde hij de Slade School of Fine Art. Zijn prenten kenmerken zich door krachtige kleuren en energieke composities, vaak met overlappende vormen en gebaren. Irvin maakte originele prenten: het werk werd speciaal voor grafiek ontworpen. Elke prent in een oplage geldt als een origineel, omdat de kunstenaar het beeld rechtstreeks op het zeefdrukraam maakt. De kunstenaar bepaalt of de prent in een beperkte oplage verschijnt. Volgens gangbare conventies wordt elk exemplaar genummerd, getiteld en met potlood gesigneerd. Het oplagenummer staat linksonder in de marge, de titel midden onderaan en de handtekening rechts. Deze conventies verhogen de waarde en geven de koper zekerheid dat de prent overeenkomt met de vermelde gegevens.

Albert Irvin (1922^[1]-2015^[1]) was een Britse abstracte kunstenaar, bekend om grootschalige, kleurrijke zeefdrukken en schilderijen. In de jaren 1960^[1] ontwikkelde hij zijn abstracte stijl en liet hij zijn eerdere figuratieve werk achter zich. Zijn kunst is belangrijk vanwege zijn benadering van kleur en vorm. Zijn werken hebben vaak krachtige contrasterende kleuren die in lagen zijn aangebracht en zo diepte en beweging oproepen. De energieke composities, waarin geometrische en organische vormen op elkaar inwerken, bieden een kenmerkende visuele ervaring. Irvin bleef de mogelijkheden van abstractie onderzoeken. Hij omarmde toeval en intuïtie en liet het schilderproces de uitkomst mede bepalen. Door die nadruk op proces en experiment blijft zijn werk relevant voor hedendaagse discussies over artistieke schepping. Zijn prenten en schilderijen bevinden zich in talrijke openbare collecties, waardoor zijn invloed op kunstenaars en kijkers voortduurt.

Albert Irvin stond bekend om zijn krachtige kleuren en abstracte vormen. Hij werkte vooral met acrylverf, die snel droogt en een matte afwerking geeft. Met acryl kon hij snel lagen opbouwen en een vlak, niet-reflecterend oppervlak behouden. Hij bracht de verf vaak op een gebarende manier aan, met grote kwasten voor brede streken en dynamische composities. De fysieke eigenschappen van verf waren voor hem minder belangrijk dan de ideeën die verf kon overbrengen. Irvin koos acryl om praktische redenen; sommige kunstenaars hebben erop gewezen dat olieverf bij juiste verdunning ook mat kan opdrogen, al kan dat de stabiliteit van de verf aantasten. Irvin prepareerde zijn doeken met acrylgesso en schuurde het oppervlak soms om de textuur te verminderen.

Het is moeilijk om bepaalde kunstenaars aan te wijzen die rechtstreeks door Albert Irvin werden beïnvloed. De beschikbare teksten bieden enige context over invloeden tussen kunstenaars van zijn generatie en het artistieke klimaat waarin hij werkte. Sommige kunstenaars in Amerika in de jaren 1980^[1] werden bijvoorbeeld verwant geacht aan de New York School. Dat verband kwam tot uiting in een gedeelde aantrekkingskracht tot een primitieve stijl, waarin emoties door vloeiende ruimten kolkten en oersymbolen ruw werden weergegeven. De New York School ontstond als reactie op de École de Paris en vormde gedurende twee decennia de kunstwereld met abstract expressionisme, druppelschilderkunst en action painting. Peggy Guggenheim bood Amerikaanse avant-gardekunstenaars gelegenheid om te exposeren. Als mecenas en verzamelaar bouwde zij relaties op met kunstenaars als Pollock, Kline, de Kooning, Motherwell, Still, Newman, Rothko en Reinhardt. Deze schilders baanden via dadaïstische en surrealistische elementen de weg naar abstractie.

In zijn studietijd werd Albert Irvin beïnvloed door het analytisch kubisme, vooral door het werk van Braque en Picasso. Ook bestudeerde hij de vroege Kandinsky en Miró, en daarnaast Matisse en Mondriaan. Hij onderzocht hun opbouw grondig en analyseerde Matisse’ *Blue Window* (1913), Miró’s *Person Throwing a Stone at a Bird* (1926^[1]), Cézannes *Card Players* (1890-92) en Mondriaans rasterwerken, evenals werken van Léger, renaissance- en Quattrocentokunstenaars, oude meesters, Amerikaanse meesters en Afrikaanse kunst. In 1950-51 waren Pollock, de Kooning, Rothko en de hele New York School zijn mentoren geworden. Tijdens een tentoonstelling van Gorky in het Whitney in 1951 zag hij *Agony* (1947) en *The Liver Is the Cock’s Comb* (1944). In die periode zag hij ook veel schilderijen van Pollock uit de jaren 1940 en zijn latere webachtige emailverfschilderijen. Later raakten Louis’ *Veils and Unfurleds*, en Nolands doelen en chevrons, hem.

Het is lastig één werk aan te wijzen als het beroemdste van Albert Irvin. Hij maakte in zijn loopbaan een omvangrijk oeuvre van schilderijen en prenten, die zich in talrijke openbare en particuliere collecties bevinden. Irvin is vooral bekend om zijn grootschalige abstracte schilderijen met heldere kleuren en dynamische composities. Die bevatten vaak overlappende vormen en gebaren. Hij vertaalde zijn stijl naar zeefdrukken en maakte zo edities die zijn werk toegankelijker maakten. Afzonderlijke werken als *Clouds 1*, *Clouds II* en *Clouds III* (alle uit 1992^[1]) zijn gedocumenteerd, maar Irvin wordt vooral herkend aan zijn algemene stijl en niet aan één enkel werk. Zijn benadering van abstractie en kleur maakt hem tot een belangrijke figuur in de Britse kunst.

Albert Irvin wordt doorgaans in verband gebracht met het abstract expressionisme, een beweging die in de jaren 1940^[1] en 1950 internationaal bekendheid verwierf. Deze stijl ontstond in New York, deels door de komst van Europese kunstenaars die waren gevlucht voor de verwoestingen van de Tweede Wereldoorlog. Abstract expressionisme is minder een specifieke stijl dan een gedeelde houding, gekenmerkt door geloof in vrijheid van expressie. Kunstenaars onderzochten vaak op grote schaal moreel geladen, soms tragische thema's. De beweging omvat verschillende benaderingen: sommigen richtten zich op de emotionele werking van kleur, terwijl anderen, zoals Jackson Pollock, vertrouwden op de expressiviteit van krachtig aangebrachte verf. Pollocks techniek bestond uit druppelen en slingeren van verf op doeken die op de vloer lagen, beïnvloed door surrealistische theorieën over automatisme. Hoewel abstract expressionisme vaak met Amerikaanse kunst wordt verbonden, was Irvin een Britse kunstenaar wiens werk bij de uitgangspunten ervan aansluit.