Waar Lambert Sustris te zien is

Kunst van Lambert Sustris is te vinden in talrijke musea en galerieën in Europa en Noord-Amerika. In Duitsland bevindt zijn werk zich in de Staatliche Museen zu Berlin, Gemäldegalerie; het Kupferstichkabinett in Berlijn; het Herzog Anton Ulrich-Museum, Kunstmuseum des Landes Niedersachsen in Braunschweig; de Gemäldegalerie Alte Meister van de Staatliche Kunstsammlungen in Dresden; het Städel Museum, Städelsches Kunstinstitut und Städtische Galerie in Frankfurt am Main; het Niedersächsisches Landesmuseum in Hannover; en de Staatliche Graphische Sammlung in München. Elders in Europa is zijn kunst te zien in de National Gallery of Scotland in Edinburgh, de Galleria degli Uffizi in Florence, het Musée du Louvre in Parijs, het Kunsthistorisches Museum, Gemäldegalerie in Wenen, en het Koninklijk Kabinet van Schilderijen, Mauritshuis in Den Haag. In het Verenigd Koninkrijk bevindt zijn werk zich in The British Library, The British Museum, The National Gallery, de National Portrait Gallery, Tate, de UCL Art Collections van University College, het Victoria and Albert Museum, Christ Church in Oxford en het Ashmolean Museum in Oxford. In Noord-Amerika is Sustris' kunst te zien in The Metropolitan Museum of Art in New York, The J. Paul Getty Museum in Los Angeles, de National Gallery of Art in Washington, D.C. en de National Gallery of Canada in Ottawa.

Lambert Sustris, een Nederlandse schilder die in het midden van de 16e eeuw actief was, staat bekend om zijn schilderijen; zijn rechtstreekse betrokkenheid bij de prentkunst is minder goed gedocumenteerd. Hij leidde Frans Floris op, die een bekend ontwerper van prenten werd. Prenten die met Sustris verband houden, zijn vooral gemaakt door andere grafici naar zijn ontwerpen. Daardoor werden zijn artistieke ideeën breder verspreid. De onderwerpen lopen uiteen van religieuze tot mythologische scènes. Hoewel Sustris minder bekend is om zijn prenten dan sommige tijdgenoten, droegen prenten naar zijn ontwerpen bij aan de verspreiding van zijn stijl en composities. Ze bieden inzicht in de artistieke trends van de periode en in de verspreiding van ideeën via de prentkunst.

Het belang van Lambert Sustris ligt in zijn bijdrage aan de ontwikkeling van de Noordelijke renaissancekunst, vooral door zijn invloed op latere generaties kunstenaars. Sustris werkte in een tijd waarin kunstenaars in Noord-Europa steeds vaker inspiratie zochten in de Italiaanse kunst. Lambert Lombard geloofde bijvoorbeeld dat de vernieuwing van de noordelijke cultuur rond 1450 begon met Martin Schongauer en werd voortgezet door Dürer, die zijn kunst op vaste regels baseerde. Lombards belangstelling voor proportie en harmonie vormde zijn kunstvisie. Sustris hielp deze Italiaanse ideeën noordwaarts over te brengen. Hij werkte met leerlingen die zijn stempel droegen en hen naar een nieuw tijdperk en gebieden ver buiten de Lage Landen meenamen. Deze kunstenaars legden vervolgens de basis voor latere generaties.

Lambert Sustris was een schilder uit Amsterdam die deel ging uitmaken van de Venetiaanse kunstwereld, waar hij bekendstond als Alberto de Olanda. Hij werd in Venetië opgeleid en werkte in Titiaans atelier, waarna hij zijn eigen maniëristische stijl ontwikkelde.

Lambert Sustris' technieken combineerden traditionele methoden met enkele eigen benaderingen. Als glasschilder gebruikte hij gevestigde werkwijzen, zoals transparante stukken gekleurd glas voor de grondkleur. Ook gebruikte hij halfdoorschijnende matglazen wassingen, die tot een gedempte, gelijkmatige afwerking werden gladgestreken, om vormen te modelleren en toonwaarden af te zwakken, en ondoorzichtige contouren om te tekenen. Bij de ontwikkeling van glasschildertechnieken aan het einde van de 15e en het begin van de 16e eeuw gaven kunstenaars vertrouwde middelen een nieuwe toepassing. Daaronder viel natte pointillé: het natte, gematteerde oppervlak werd verfijnd door te stippen met een grote zachte kwast, een fijne spons of een doek. Zo ontstond een gelijkmatiger en fijner aangebrachte matte laag, die stabieler was en minder snel vlekte dan een met een dassenkwast bewerkte matte laag. In zijn bredere schilderpraktijk gebruikte Sustris oliebasis-afsluitlagen, getint met rode en zwarte pigmenten. De verfopbouw bestond vaak uit meerdere lagen, waarbij van licht naar donker werd gewerkt. Grote kleurvlakken werden eerst ingevuld met een lichte tint van de uiteindelijke kleur.

Lambert Sustris, een Nederlandse schilder die in Italië actief was, nam stijlen van verschillende kunstenaars in zich op. Giorgio Vasari beweerde dat Sustris een leerling van Titiaan was, al staat dat ter discussie. Hij kende Titiaans werk in elk geval goed. De invloed van Sustris is het duidelijkst zichtbaar in het werk van zijn zoon Friedrich Sustris. Friedrich werd door zijn vader opgeleid en nam diens stijlkenmerken over. Later verhuisde hij naar Duitsland, waar hij voor het Beierse hof werkte. Andere kunstenaars die mogelijk door Sustris' stijl zijn beïnvloed, zijn Andrea Meldolla, ook bekend als Schiavone. Beiden waren geïnteresseerd in het maniërisme en werkten in Venetië. Hun benaderingen van vorm en compositie vertonen overeenkomsten. Lambert had invloed op de bredere Venetiaanse kunstwereld van de 16e eeuw, vooral op de aanpassing van maniëristische beginselen aan de Venetiaanse schilderkunst. Zijn nalatenschap is misschien het duidelijkst zichtbaar in het oeuvre van zijn zoon en in de voortzetting van zijn stijl in Noord-Europa.

Lambert Sustris, een Nederlandse schilder die in Italië actief was, nam uiteenlopende invloeden in zich op. Giorgio Vasari noemt Sustris in *Levens van de kunstenaars* een leerling van Titiaan in Venetië; dat is de traditionele opvatting. Ook Carlo Ridolfi bespreekt in *Le maraviglie dell'arte* Sustris' tijd bij Titiaan. Toch zijn er in zijn werk ook andere invloeden zichtbaar. Volgens sommige onderzoekers werd Sustris eveneens door het maniërisme beïnvloed. Zijn stijl vertoont kenmerken van zowel het Venetiaanse colorito als de meer gestileerde vormen van de Midden-Italiaanse schilderkunst. De uiteenlopende artistieke stromingen waarmee hij kennismaakte, vormden zijn ontwikkeling. Hij bracht elementen van de Venetiaanse en Midden-Italiaanse stijlen samen. Deze synthese gaf hij door aan zijn zoon Friedrich Sustris en stiefzoon Hans von Aachen, die allebei ook schilder werden.

Lambert Sustris, ook bekend als Alberto de Olanda, was een schilder van Westfaalse afkomst die in Italië actief was. Hij wordt niet met één beroemd werk geassocieerd, maar is vooral bekend om zijn invloed op andere kunstenaars, met name tijdens zijn tijd in Venetië. Zijn loopbaan kan in twee hoofdperioden worden verdeeld: zijn vroege werk in Venetië en zijn latere periode in Augsburg. In Venetië werkte hij in het atelier van Titiaan en droeg hij bij aan verschillende belangrijke opdrachten. Zijn bijdragen aan werken van Titiaan, zoals The Martyrdom of Saint Lawrence (1548–1559), tonen zijn vaardigheid in figuurschilderkunst en compositie. Nadat hij Venetië rond 1560 had verlaten, verhuisde Sustris naar Augsburg, waar hij voor de familie Fugger werkte. Zijn stijl verschoof daar naar een sterker maniëristische esthetiek, gekenmerkt door langgerekte figuren en dramatische composities. Hoewel hij in deze periode veel schilderijen en tekeningen maakte, verwierf geen daarvan brede bekendheid als zijn ‘beroemdste werk’. Zijn nalatenschap berust vooral op zijn stilistische invloed en het oeuvre dat hij voor vooraanstaande opdrachtgevers maakte.