Waar Eric Fischl te zien is

Kunst van Eric Fischl is te zien in verschillende prominente musea. In New York bevinden zijn werken zich in de collecties van het Metropolitan Museum of Art, het Museum of Modern Art en het Whitney Museum of American Art. Buiten New York zijn zijn stukken te vinden in de National Gallery of Art en het National Museum of American Art in Washington, D.C. Andere locaties zijn het Philadelphia Museum of Art, het Carnegie Museum of Art in Pittsburgh en het Los Angeles County Museum of Art (LACMA). Deze instellingen bieden gelegenheid om Fischls bijdragen aan de hedendaagse kunst te bekijken naast werk van uiteenlopende kunstenaars en stromingen. Controleer altijd de websites van musea voor actuele tentoonstellingen.

Eric Fischl, geboren in New York in 1948^[1], is een Amerikaanse schilder, beeldhouwer en graficus die in verband wordt gebracht met de New Figuration-beweging. Hij volgde onderwijs aan het California Institute of the Arts, waar hij les kreeg van de conceptuele kunstenaar Allan Kaprow. Fischl keerde eind jaren 1970 terug naar New York en begon zijn kenmerkende figuratieve schilderijen en prenten te maken. Deze werken verbeelden vaak het Amerikaanse leven in de voorsteden, met nadruk op de onvrede en angsten ervan. Zijn prenten onderzoeken vaak thema’s als adolescentie, seksualiteit en voyeurisme. Zijn grafische technieken omvatten lithografie, etsen en houtsnede. Fischl combineert deze methoden geregeld om complexe beelden met meerdere lagen te maken. Hij werkte samen met verschillende meesterdrukkers, onder wie Kenneth Tyler. Tyler, een belangrijke figuur in de Amerikaanse prentkunst, werkte met kunstenaars als David Hockney en Frank Stella. Fischls prenten zijn vaak groot van formaat en bevatten krachtige kleuren en expressieve penseelstreken. Zijn werk is opgenomen in vele openbare collecties, waaronder het Museum of Modern Art in New York en de Tate Gallery in Londen.

Eric Fischl, geboren in 1948^[1], trok in 1979 de aandacht met Sleepwalker, een schilderij van een masturberende jongen. Zijn werk onderzoekt vaak de angsten van het leven in de middenklasse en de voorsteden en onthult eenzaamheid en wanhoop onder de oppervlakte. Critici zagen zijn beelden als een blootlegging van het falen van de American Dream; zijn schilderijen nodigen kijkers uit hun dubbelzinnigheden te interpreteren. Zijn werk roept vaak een gevoel van onbehagen op. A Visit To/A Visit From/The Island (1983) stelt welgestelde toeristen tegenover de strijd van de plaatselijke arbeidersklasse en benadrukt de onwetendheid van de bevoorrechten. Een naderende storm staat symbool voor de bedreiging van kwetsbaren. Fischl zei zelf dat hij ‘het effect van iets onuitgesprokens’ wil creëren. Zijn schilderijen behandelen ouderlijke vervreemding, adolescentenopstand en de leegte van de voorsteden. Zijn verhalen richten zich op de witte middenklasse en tonen een gespannen, farcische en erotisch geladen visie op het leven in de voorsteden. Zijn stijl is vergeleken met die van Edward Hopper, maar met minder formele beheersing.

Eric Fischl staat bekend om zijn expressieve schilderijen en prenten. Net als veel olieverfschilders bereidt Fischl zijn doeken mogelijk voor met gesso, een primer die een ontvankelijk oppervlak voor verf vormt. Kunstenaars gebruiken vaak katoenlinnen, of soms panelen van Masonite. Die kunnen kant-en-klaar worden gekocht of door de kunstenaar worden voorbereid. Om de consistentie van olieverf aan te passen, gebruiken kunstenaars mediums en verdunners. Verdunners, zoals terpentijn of terpentine, verdampen snel en veranderen de chemische samenstelling van de verf niet. Mediums, zoals lijnolie of damarvernis, wijzigen de chemische samenstelling van de verf en kunnen verschillende texturen opleveren. Bij het schilderen op fotografische beelden kunnen kunstenaars olieverf, aquarel of pastel gebruiken, vaak met een voorbereidende laag gelatine (voor olieverf) of schellak (voor aquarel en pastel).

Het is moeilijk om specifieke kunstenaars aan te wijzen die rechtstreeks door Eric Fischl werden beïnvloed, want invloed is vaak subtiel en complex. Fischls werk, dat vaak seksualiteit en onbehagen in de voorsteden behandelt, vertoont raakvlakken met dat van andere hedendaagse figuratieve schilders. Zijn ongepolijste weergave van het menselijk lichaam en zijn onderzoek van psychologische thema’s kunnen weerklank hebben gevonden bij kunstenaars die zich voor soortgelijke onderwerpen interesseerden. Sommige kunsthistorici hebben gewezen op zijn verwantschap met de Pictures Generation, een groep kunstenaars uit de jaren 1970 en 1980 die representatie en beeldcultuur onderzochten. Hoewel Fischl formeel geen deel uitmaakte van die groep, deelde hij enkele van hun zorgen over de geconstrueerde aard van de werkelijkheid en de kracht van beelden. Een onderzoek naar de generatie figuratieve schilders die na Fischl opkwam, kan kunstenaars aan het licht brengen wier benadering van verhalen, figuratie of onderwerp een herkenbaar verband met zijn werk vertoont. Verder onderzoek naar de ontvangst en kritische analyse van Fischls kunst kan meer inzicht bieden in zijn invloed op de kunstwereld en latere generaties kunstenaars.

De artistieke ontwikkeling van Eric Fischl werd door verschillende invloeden gevormd. Het werk van Jackson Pollock sprak hem aan en maakte de weg vrij voor zijn eigen bijdrage. Fischl bestudeerde ook de oude meesters, kubisten en kunstenaars als Manet, Monet en Gorky, en dacht na over hoe zij hun schilderijen maakten om hun werkwijze te begrijpen. Hij vertelde dat hij Manet pas begreep toen hij *For E. M.* (1981) maakte, een versie van Manets schilderij *Fish (Still Life)* (1864). Pas toen besefte hij hoe Manet met ruimte werkte en zijn schilderijen zowel driedimensionaal als plat maakte. Fischl werd ook beïnvloed door Matisse, vooral diens werk uit de jaren 1940, dat hij volgde. In 1950–51 waren Pollock, de Kooning en Rothko, en de hele New York School, zijn mentoren geworden.

Eric Fischl, geboren in New York in 1948^[1], trok in 1979 aandacht met Sleepwalker. Het schilderij toont een tiener die masturbeert in een zwembad in de achtertuin. Critici interpreteerden Fischls verontrustende beelden als een blootlegging van het falen van de American Dream. Net als de korte verhalen van John Cheever lijken Fischls schilderijen het gewone leven in de voorsteden te verbeelden, maar met onderliggende thema’s van eenzaamheid, wanhoop en angst. Zijn seksueel geladen beelden van het leven van de middenklasse roepen vaak onbehagen op. Kijkers worden uitgenodigd om de dubbelzinnigheden in deze verhalende doeken te ontrafelen; ze zijn psychologisch gespannen en emotioneel complex. Nadat Fischl zijn werk eerst in voorstedelijke omgevingen plaatste, breidde hij zijn locaties uit naar exotische plekken zoals het Caribisch gebied, Marokko, India en de Rivièra. Ondanks de indruk van reisscènes behouden zijn schilderijen een gevoel van gevaar en raadselachtigheid. Volgens Fischl weerspiegelen zijn latere schilderijen zijn plaats in de wereld, terwijl zijn eerdere werk de wereld in hem weerspiegelde; hij vindt beide even verontrustend.

Eric Fischl (geboren in 1948^[1]) is een New Yorkse schilder die met verhalende kunst wordt geassocieerd. Zijn schilderij Sleepwalker uit 1979, waarop een masturberende jongen is afgebeeld, bezorgde hem bekendheid. Fischls schilderijen verbeelden vaak het gewone leven in de voorsteden, maar met onderliggende eenzaamheid, wanhoop en angst. Critici hebben zijn werk geïnterpreteerd als een blootlegging van het falen van de American Dream. Fischl zelf omschrijft zijn thema als ‘de crisis van de Amerikaanse identiteit’. Zijn schilderijen bevatten vaak seksueel geladen elementen en roepen onbehagen op. Zijn stijl is vergeleken met de korte verhalen van John Cheever, waarin een schijnbaar normale buitenkant diepere, verontrustende onderstromen verbergt. Fischls schilderijen vragen om actieve betrokkenheid van de kijker om hun dubbelzinnigheden te ontrafelen. Later in zijn loopbaan plaatste Fischl zijn scènes op locaties zoals het Caribisch gebied, Marokko, India en de Rivièra; het gevoel van gevaar en raadselachtigheid bleef echter aanwezig.